Tibetan
བློ་སྣ་མང་ན༔ ཆོས་ལས་བློ་ལྡོག་པའི་སྐྱོན་ཡོད༔ རིགས་བཟང་ལ་ངོ་ཚ་ཆེ་ན༔ མི་ཆོས་མི་སྤོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ སྡུག་བསྔལ་དང་རྐྱེན་མང་ན༔ ཆོས་བྱ་བར་འདོད་ཀྱང་བྱ་ལོང་མི་འོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ དྲང་ཆེ་ལ་རྒྱུད་བཟང་ན༔ ཆོས་ལ་གོ་བ་ཆུང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ ངོ་རྟག་ཅིང་གཉེན་ལ་གདུང་ན༔ མི་ཆོས་དང་འབྲེལ་མི་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད༔ མི་ཆོས་དུས་ན་ཁེ་གྲགས་ཆུང་ན༔ ལྷ་ཆོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཆུང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ མི་ཆོས་ལ་མདོ་ཆུང་ན༔ ཆོས་མཐར་མི་ཕྱིན་པའི་སྐྱོན་ཡོད༔ བརྣག་པ་དང་ཞེ་བཅད་ཆེ་ན༔ འདོད་ཆགས་སྤང་དཀའ་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ ཚིག་རྗེས་དོན་གྱིས་སོང་ན༔ ཚིག་རྩུབ་ལ་འཐབ་རྩོད་འོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ ངོ་འཛུམ་ཞིང་སྤྱོད་ལམ་དེས་ན༔ ཚུལ་འཆོས་དང་བུད་མེད་ལ་དགའ་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ གཟའ་གཏད་ཆུང་ཞིང་སྤྱོད་པ་ཧར་ན༔ ཆོས་སྤྱོད་ལ་མི་རེམ་རྣམ་སྨིན་ལ་མི་འཛེམ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པས༔ ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་དག་སྤངས་ནས༔ ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བྱས་ན༔ ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་དཀའ་བ་མེད་གསུངས༔ ༔ཡང་མངའ་བདག་གིས་ཞུས་པ༔ ཆོས་བྱེད་ན་ཆོས་སུ་མི་འགྲོ་བ་མཆིས་སམ་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ ཆོས་སྒོར་ཞུགས་ཀྱང་ཆོས་སུ་མ་སོང་བ་མང་དུ་ཡོད་པས་དེར་མ་སོང་བར་བྱ་དགོས་གསུངས༔ དེ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བྱས་ཀྱང་འཚོ་སྐྱོང་དང་ཡོ་བྱད་ཁྱིམ་པ་དང་མཉམ་ན་ཆོས་པ་མ་ཡིན༔ མི་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་བཞག་ཀྱང་ཐ་མལ་གྱི་ལོང་ གཏམ་མ་སྤང་ན་ཆོས་པ་མ་ཡིན༔ དགོན་པར་གནས་ཀྱང་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཉམ་ན་ཆོས་པ་མ་ཡིན༔ རང་ཡུལ་བོར་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདྲིས་འབྲེལ་མ་སྤང་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ཉམས་ལེན་བྱས་ཀྱང་འདོད་པ་ལས་བློ་མ་ལོག་ན་ཆོས་པ་མིན༔ དཀའ་ཐུབ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་ཀྱང་གཞན་གྱི་གནོད་པ་མ་བཟོད་ན་ཆོས་པ་མིན༔ བསྐྱེད་རྫོགས་སྒོམ་ཡང་དམ་ཚིག་མ་བསྲུང་ན་ཆོས་པ་མིན༔ གཉིས་མེད་སྒོམ་ཡང་ལྷ་འདྲེ་ལ་ཕན་གནོད་རེ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་མི་བསྒྲུབ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ འགྲོ་དོན་བྱེད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར་ཞེ་འདོད་དང་མ་བྲལ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ལྟ་བ་རྟོགས་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ལ་མི་འཛེམ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ཐེག་པ་རིམ་དགུ་ཤེས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཆོས་དང་མ་འདྲེས་ན་ཆོས་པ་མིན༔ རྟག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་བསྒོམས་ཀྱང་སྣང་བའི་དངོས་འཛིན་མ་ཞིག་ན་ཆོས་པ་མིན༔ བསླབ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་ཡང་རློམས་སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་སྤྱོད་ན་ཆོས་པ་མིན༔ དགེ་སྦྱོར་ཅི་བྱེད་ཀྱང་སྦྱོར་ད
Chinese
若心绪繁杂，则有背离佛法的过失；若出身高贵而过分羞涩，则有无法舍弃世俗之事的过失；若痛苦和灾难过多，则有想修行佛法却无暇顾及的过失；若过于耿直且心地善良，则有对佛法理解甚少的过失；若固执己见且偏袒亲属，则有无法断绝与世俗之事的牵连的过失；若世俗之事在时运不济时利益甚微，则有对佛法的助益甚少的过失；若对世俗之事不精通，则有无法完成佛法的过失；若执着和偏见过大，则有难以舍弃贪欲的过失；若言语之后道理消失，则有言语粗暴而引发争斗的过失；若面带笑容且行为不端，则有虚伪和喜爱女色的过失；若不注重因果且行为粗鲁，则有不敬畏佛法修行，不畏惧业果的过失。因此，进入佛门之人，若能舍弃这些过失，并具备功德，则修行佛法便不会有困难。又，君主问道：修行佛法却不能成为佛法的情况有吗？上师回答说：进入佛门却没有成为佛法的情况有很多，所以必须避免这种情况。也就是说，即使出家，如果生活和用度与在家人一样，就不是修行人；即使放弃了世俗之事，如果不能舍弃无意义的闲谈，就不是修行人；即使住在寺庙里，如果所做之事与世俗之人一样，就不是修行人；即使离开了家乡，如果不能舍弃与世俗之人的交往，就不是修行人；即使进行了实修，如果不能从欲望中解脱出来，就不是修行人；即使进行了各种苦行，如果不能忍受他人的伤害，就不是修行人；即使修习生起次第和圆满次第，如果不守护誓言，就不是修行人；即使修习无二，如果还期望神鬼带来利益或损害，就不是修行人；即使进入大乘，如果不为众生谋福利，就不是修行人；即使利益众生，如果没有以菩提心摄持，且没有脱离自私的欲望，就不是修行人；即使证悟了见地，如果不畏惧业果，就不是修行人；即使精通九乘佛法，如果自己的内心没有与佛法融合，就不是修行人；即使 постоянно 专注地禅修，如果对显现的执着没有消失，就不是修行人；即使具备三学，如果以傲慢心为目标而行事，就不是修行人；无论做什么善事，如果
English
If the mind is full of distractions, there is the fault of turning away from the Dharma; if one is of noble birth but excessively shy, there is the fault of not abandoning worldly affairs; if there is much suffering and many obstacles, there is the fault of wanting to practice the Dharma but not having the time; if one is too upright and kind-hearted, there is the fault of having little understanding of the Dharma; if one is stubborn and partial to relatives, there is the fault of not being able to sever ties with worldly affairs; if worldly affairs bring little benefit when times are bad, there is the fault of having little support for the Dharma; if one is not skilled in worldly affairs, there is the fault of not completing the Dharma; if attachment and prejudice are too strong, there is the fault of finding it difficult to abandon desire; if the meaning disappears after the words, there is the fault of harsh words leading to conflict; if one is smiling but behaves improperly, there is the fault of hypocrisy and fondness for women; if one does not pay attention to cause and effect and behaves rudely, there is the fault of not respecting Dharma practice and not fearing karmic consequences. Therefore, those who enter the Dharma gate, if they can abandon these faults and possess virtues, there will be no difficulty in practicing the Dharma. Furthermore, the sovereign asked: Is there a situation where one practices the Dharma but does not become Dharma? The teacher replied: There are many situations where one enters the Dharma gate but does not become Dharma, so one must avoid this situation. That is to say, even if one is ordained, if one's livelihood and possessions are the same as those of a householder, one is not a practitioner; even if one has given up worldly affairs, if one cannot abandon meaningless idle talk, one is not a practitioner; even if one lives in a monastery, if one's actions are the same as those of worldly people, one is not a practitioner; even if one has left one's homeland, if one cannot abandon association with worldly people, one is not a practitioner; even if one has practiced, if one cannot turn away from desire, one is not a practitioner; even if one performs various austerities, if one cannot tolerate harm from others, one is not a practitioner; even if one practices the generation stage and completion stage, if one does not keep vows, one is not a practitioner; even if one practices non-duality, if one still expects gods and demons to bring benefit or harm, one is not a practitioner; even if one enters the Mahayana, if one does not work for the benefit of sentient beings, one is not a practitioner; even if one benefits sentient beings, if one is not motivated by bodhicitta and has not abandoned selfish desires, one is not a practitioner; even if one has realized the view, if one does not fear karmic consequences, one is not a practitioner; even if one is proficient in the nine vehicles of Dharma, if one's mind is not integrated with the Dharma, one is not a practitioner; even if one constantly meditates with one-pointed concentration, if the clinging to appearances has not disappeared, one is not a practitioner; even if one possesses the three trainings, if one acts with arrogance as the goal, one is not a practitioner; whatever virtuous deeds one does, if