Tibetan
ར་བ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ༔ རྐྱེན་ནི་ང་རྒྱལ་དང་ཕྲག་དོག་གཉིས་སོ༔ འཛིན་པ་བསགས་པའི་ཀུན་གཞི་དེ་ཁ་ནང་དུ་བལྟས་པའི་དུས་སུ༔ རང་དགར་འཛིན་པས་ང་རྒྱལ་ལོ༔ ཕར་ལ་དཔྱད་པའི་དུས་སུ་མི་དགར་ཤོར་བས་ཕྲག་དོག་གོ༔ ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་དེ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་ཆད་དེ༔ ཞེ་སྡང་ལས་གྱུར་པ་ས༔ འདོད་ཆགས་ལས་གྱུར་པ་ཆུ༔ ང་རྒྱལ་ལས་གྱུར་པ་མེ༔ ཕྲག་དོག་ལས་གྱུར་པ་རླུང༔ གཏི་མུག་ལས་གྱུར་པ་ནམ་མཁའ༔ དེ་ལྟར་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་ རྟེན་ཆགས་སོ༔ དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་པས་ནང་གི་འབྱུང་བ་ལྔ་ཆགས་ཏེ༔ ཞེ་སྡང་ལས་རུས་པ༔ འདོད་ཆགས་ལས་ཁྲག༔ གཏི་མུག་ལས་ཤ༔ ང་རྒྱལ་ལས་དྲོད༔ ཕྲག་དོག་ལས་དབུགས༔ དེ་ལྟར་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པས་སྐྱེ་བ་རྣམ་བཞིའི་ཚུལ་དུ་ལུས་བླངས་པ་སྟེ༔ གཏི་མུག་གིས་ནང་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ༔ ང་རྒྱལ་གྱིས་ནང་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ༔ ཞེ་སྡང་གིས་ནང་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེ༔ འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ནང་མངལ་ལས་སྐྱེའོ༔ དེར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ལུས་བླངས་ནས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྟོག་པ་བསྲེལ་ནས༔ ངའི་ཕ་དང་ངའི་མ་དང་གཉེན་འདུན་རྩ་ལག་དང་ཡུལ་དང་ཁམས་དང་ཁྱིམ་དུ་འབུང་སྟེ༔ འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལས་སྡོང་པོ་ཡལ་ག་འབྲས་བུར་སྨིན་ནོ༔ དེ་ལ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པ་བར་དོ་ཞེས་བྱ༔ སྔར་གྱི་ལུས་དེ་ནི་བོར་ཕྱི་མའི་ལུས་མ་བླང་གི་བར་དུ༔ རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་དབང་པོ་ཀུན་ཚང་བས་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པས༔ སྔོན་གཟུགས་སྲིད་པའི་ཤ་ཚུགས་ཅན༔ འཁྲུལ་པ་མཐུད་རྒྱུན་མ་ཆོད་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མིང་མ་ཐོགས༔ རྒྱུ་ཤ་ཁྲག་གི་ཕུང་པོ་མེད་པས་སེམས་ཅན་དུ་མིང་མ་ཐོགས༔ འབྱུང་ བའི་མིང་ཡང་མ་ཐོགས་ཏེ༔ སྔར་གྱི་བཞིན་དུ་བརྟན་པོ་མེད༔ བན་བུན་བྱེད་དེ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ༔ འོ་ན་དེ་ལ་མིང་བཏགས་ན་ཀུན་གཞི་འཁྱམས་པོ་ཞེས་བྱའོ༔ སྔར་འདོད་པ་ལ་ཞེན་པའི་དབང་གིས༔ ལས་ཀྱི་རླུང་དམར་གྱིས་རྒྱབ་ནས་འཕུལ༔ བསྐལ་པའི་མུན་ནག་གིས་མདུན་ནས་བསུས་ནས་ཡོང༔ རྒྱོབ་སོད་ཅེས་བྱ་བའམ༔ སྒྲ་མི་མཐུན་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྒྲོག་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་ངོ༔ དེར་སྣང་བ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་འཁོར་བའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་མཐོང་ནས༔ རྟེན་གཅིག་འདོད་པ་དེས་ཕ་མ་དང་གཉེན་འདུན་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྙམ་བྱེད་པའམ༔ རང་གི་ཁང་ཁྱིམ་ཡིན་པ་སྙམ་པའམ༔ དེར་འགྲོ་སྙིང་འདོད་པ་སྙམ་བྱེད་པ་བྱུང་ནས༔ རྟེན་གཅིག་ཏུ་ཕྱིན་པས་ལས་བཟང་ངན་གྱི་དབང་གིས་རིགས་དྲུག་གི་ཁོང་པར་ཚུད་དེ་ལུས་བླངས་ནས་ཟོ་ཆུའི་ཁྱུད་མོ་བཞིན་དུ་གཅིག་
Chinese
是产生处所的因。缘是傲慢和嫉妒二者。积累执着的阿赖耶识，在向内观察的时候，由于随心所欲地执着而产生傲慢。向外观察的时候，由于不由自主地产生不悦而产生嫉妒。从那五种烦恼产生五大：从嗔恨产生地（ས་，pṛthivī，地，土地）；从贪欲产生水（ཆུ，jala，水，液体）；从傲慢产生火（མེ，agni，火，火焰）；从嫉妒产生风（རླུང，vāyu，风，气体）；从愚痴产生空（ནམ་མཁའ，ākāśa，空，空间）。这样外面的器世界就形成了。在此获得稳固，里面的五大就形成了：从嗔恨产生骨头；从贪欲产生血液；从愚痴产生肉；从傲慢产生暖；从嫉妒产生呼吸。这样形成并执着，就以四种出生的方式获得身体：由愚痴在里面湿生；由傲慢在里面卵生；由嗔恨在里面从湿热中产生；由贪欲在里面胎生。在那里获得成熟的身体后，就混合成熟的分别念：我的父亲和我的母亲以及亲戚眷属、根本和支分、地方和区域以及家庭等等产生，从轮回的根本生出树干、树枝和果实。由于对此执着和贪恋，称为中有。舍弃以前的身体到没有获得后世身体的期间，像做梦一样，由于所有感官都齐全，所以对土地、石头、山和岩石没有阻碍。具有以前存在的身体的血肉之相，由于没有中断相续的错觉，所以没有被命名为佛。由于没有血肉的蕴，所以没有被命名为有情。也没有被命名为五大，不像以前那样稳固，飘忽不定，像做梦一样。那么给它命名的话，就叫做漂泊的阿赖耶识。以前由于对欲望的执着，业的红风从后面吹，劫末的黑暗从前面迎接而来。出现叫做“རྒྱོབ་སོད་”的声音，或者发出无数不和谐的声音等等。在那里显现为六道轮回的城市，由于想要一个依靠，就认为父母和亲戚眷属是如意的，或者认为是自己的房屋，或者想要去那里，于是前往一个依靠，由于善恶业的支配，就进入六道之中获得身体，就像倒进量具里的水一样。
English
It is the cause of generating a place. The conditions are pride and jealousy. The alaya-consciousness that accumulates clinging, when looking inward, pride arises from clinging as one pleases. When examining outward, jealousy arises from involuntarily becoming displeased. From those five afflictions, the five elements arise: from hatred arises earth (ས་, pṛthivī, earth, land); from desire arises water (ཆུ, jala, water, liquid); from pride arises fire (མེ, agni, fire, flame); from jealousy arises wind (རླུང, vāyu, wind, gas); from ignorance arises space (ནམ་མཁའ, ākāśa, space, void). Thus, the outer container world is formed. By gaining stability in this, the inner five elements are formed: from hatred arises bone; from desire arises blood; from ignorance arises flesh; from pride arises warmth; from jealousy arises breath. Thus, forming and clinging, one takes a body in the manner of the four types of birth: by ignorance, one is born wetly inside; by pride, one is born oviparously inside; by hatred, one is born from moisture and heat inside; by desire, one is born viviparously inside. There, after taking a fully ripened body, one mixes fully ripened thoughts: my father and my mother, and relatives, roots and branches, places and regions, and homes arise, from the root of samsara, the trunk, branches, and fruits ripen. Due to clinging and attachment to this, it is called the bardo. In the period from abandoning the previous body to not taking the next body, like a dream, because all the senses are complete, there is no obstruction to land, stones, mountains, and rocks. Having the fleshly form of the previous existence, because the continuity of delusion is not cut off, one is not named a Buddha. Because there is no aggregate of flesh and blood, one is not named a sentient being. One is also not named the five elements, one is not as stable as before, one is vague and like a dream. So, if one were to give it a name, it would be called a wandering alaya-consciousness. Previously, due to clinging to desire, the red wind of karma pushes from behind, and the darkness of the eon welcomes from ahead. The sound called "རྒྱོབ་སོད་" appears, or countless discordant sounds are emitted, and so on. There, the appearance is seen as the city of samsara of the six realms, because one desires a support, one thinks that parents and relatives are pleasing, or one thinks that it is one's own house, or one desires to go there, so one goes to a support, and due to the power of good and bad karma, one enters into the six realms and takes a body, like water poured into a measuring cup.
Tibetan
ནས་གཅིག་ཏུ་འཁོར་རོ༔ འཁོར་བའི་འཁོར་ཚུལ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ གྲོལ་བའི་གྲོལ་ལུགས་གང་ལགས་ཞེས་ཞུས་པས༔ དེ་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དུ་གསུངས་པས་ཀྱང་གྲོལ་བའི་ཐབས་སུ་མ་སོང་སྟེ༔ གནས་ ལུགས་དེ་སྒོམ་པར་འདོད༔ རྟོགས་པར་འདོད༔ ཉམས་སུ་བླང་བར་འདོད༔ ཤེས་པར་འདོད༔ གཏན་ལ་ཕེབས་པར་འདོད་པས༔ བྱེད་པའི་གཞི་ལ་ལུས་ཏེ༔ དོན་བྱེད་པ་མེད་པ་དང་འགལ་ལོ༔ ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་སྤོང་བར་འདོད༔ རང་སངས་རྒྱས་འགེགས་པར་འདོད༔ སེམས་ཙམ་མམ་དབུ་མ་པ་ནི་སྦྱོང་བར་འདོད༔ སྔགས་ཕྱི་ནང་གཉིས་རྒྱུ་རུ་འདོད་པས༔ དེ་བྱེད་པ་པོ་གཞི་ལུས་ཏེ༔ ཐམས་ཅད་ཉོན་མོངས་པའི་སྟེང་དུ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བསགས༔ དང་པོ་ཡིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ནས་ཐ་མ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡན་ཆད་འཁྲུལ་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་གསུངས་སོ༔ དེ་ནས་གྲོལ་ཚུལ་ལ་ཆོས་གསུམ༔ ལམ་གྱི་གྲོལ་ཐབས་དང༔ དུས་ཀྱི་གྲོལ་ཐབས་དང༔ བར་དོའི་གྲོལ་ཐབས་གསུམ་ཡིན་གསུངས༔ དེ་ལ་ལམ་གྱི་གྲོལ་ཐབས་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱིས་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དུས་སུ༔ གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་དེ་གོ་བར་མི་བྱེད༔ རྟོགས་པར་མི་བྱེད་ཤེས་པར་མི་བྱེད༔ གཏན་ལ་ཡང་མི་ཕེབ༔ ཉན་ཐོས་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་ཡང་མི་སྤོང༔ རང་སངས་རྒྱས་ལྟར་འགེགས་ཀྱང་མི་འགེགས༔ བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་ལྟར་སྦྱོང་ཡང་མི་སྦྱོང༔ སྔགས་ཕྱི་ནང་ལྟར་སྒྱུར་ཡང་མི་སྒྱུར༔ སྐྱེ་བོ་ལྟར་རང་གར་ཡང་མི་ཁྱེར་རོ༔ འོ་ན་ཉན་བཤད་ལ་དགོས་པ་མེད་དམ་ཞེ་ན༔ ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་གཉེན་པོར་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་བཀའ་བསྩལ་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ༔ ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རྩ་བ་དུག་ལྔ༔ དུག་ལྔའི་རྩ་བ་དུག་གསུམ༔ དེའི་རྩ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས༔ དེའི་རྩ་བ་ངར་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ༔ དེའི་གཞི་མ་མེད་པའི་ཆོས་གཅིག་པོ༔ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་གཅིག་པོ༔ མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་པོ༔ གཉིས་སུ་མེད་པའི་དབྱིངས་གཅིག་པོ་ཡིན་པས༔ བློ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་རྒྱུད་ལུང༔ བླ་མ་ཆེན་པོའི་གདམས་ངག་གིས་འཁྲུལ་པ་དང་མི་བདེན་པར་མཚོན་པས༔ སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་དུ་ངོ་ཤེས་ན་སྐྱོན་ཕྱིར་མི་འབྲང་སྟེ༔ དང་པོ་ཡིད་ཕྲ་བ་ནས་ཆགས༔ ལྡོག་པ་ལུས་རགས་པ་ནས་ལྡོག་པ་ཡིན་གསུངས་སོ༔ སྒོ་ལྔ་སྣང་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་ཤེས་ཙམ་ན༔ ཆགས་སྡང་ངོ་བོ་གྲོལ་ཙམ་ན་སྐྱུག་ན
Chinese
便成一体轮转。说是轮转之理即是如此。 师父化身前，觉姆请教说：解脱的解脱之理是怎样的？师父回答说：为了得以解脱，虽说了八万四千种烦恼，但也没能成为解脱之法。想要修习那实相，想要证悟，想要实修，想要了解，想要确定，这样就停留在能做的基础上，与不做事相违背。那五种烦恼，声闻想要断除，缘觉想要阻碍，唯识宗或中观宗想要调伏，内外密咒都想作为因，这样能做的人就停留在基础上，一切都在烦恼之上积累所知障。首先从意之障到最后所知障之间，要知道是错乱之理。 之后，关于解脱之理有三种法：道之解脱法，时之解脱法，中阴之解脱法。 其中，道之解脱法，按照大圆满的规矩，在听闻智慧之时，不对实相之义进行理解，不去证悟，不去了解，也不去确定。不像声闻那样断除烦恼，也不像缘觉那样去阻碍，不像菩萨那样去调伏，也不像内外密咒那样去转变，也不像普通人那样随其自然。那么，听闻讲说就没有必要了吗？并非如此，为了对治八万四千种烦恼，宣说了八万四千法门，这并不矛盾。八万四千种烦恼的根源是五毒，五毒的根源是三毒，三毒的根源是能取所取二执，二执的根源是俱生我执之识，它的根本是没有的法，唯一的法，涅槃（梵文：nirvāṇa，梵文天城体：निर्वाण，梵文罗马拟音：nirvana，汉语字面意思：寂灭）的法，唯一的法，平等性（梵文：samatā，梵文天城体：समता，梵文罗马拟音：samatā，汉语字面意思：平等）的法，唯一的法，无二（梵文：advaya，梵文天城体：अद्वय，梵文罗马拟音：advaya，汉语字面意思：不二）的法界，唯一的就是这样。所以在智慧大圆满之时，经续，大上师的窍诀，揭示了错乱和不真实，如果认识到错误就是错误，就不会追随错误。首先是从细微的意开始执着，返回是从粗大的身开始返回。 只是知道对五根所显现的对境没有执着，贪嗔的自性一旦解脱，就会厌恶。
English
Then it becomes one and revolves. It is said that the way of revolving is like that. When Jomo asked the master emanation, "What is the way of liberation?" The master replied, "In order to be liberated, although eighty-four thousand afflictions were mentioned, they did not become a method of liberation. One wants to meditate on that reality, one wants to realize it, one wants to practice it, one wants to understand it, one wants to ascertain it. Thus, one remains on the basis of doing, which contradicts not doing. Those five afflictions, the Shravakas want to abandon, the Pratyekabuddhas want to hinder, the Mind-Only or Madhyamikas want to subdue, the outer and inner Mantras all want to take as a cause. Thus, the doer remains on the basis, and on top of all afflictions, one accumulates the obscuration of knowledge. First, from the obscuration of mind to the last obscuration of knowledge, one should know it as the way of delusion." Then, regarding the way of liberation, there are three dharmas: the way of liberation of the path, the way of liberation of time, and the way of liberation of the bardo. Among these, the way of liberation of the path, according to the system of Dzogchen, at the time of the wisdom of hearing, one does not understand the meaning of the reality, one does not realize it, one does not know it, and one does not ascertain it. One does not abandon afflictions like the Shravakas, nor does one hinder them like the Pratyekabuddhas, nor does one subdue them like the Bodhisattvas, nor does one transform them like the outer and inner Mantras, nor does one carry them naturally like ordinary people. Then, is there no need for hearing and explanation? It is not so, in order to counteract the eighty-four thousand afflictions, eighty-four thousand doors of Dharma were proclaimed, which is not contradictory. The root of the eighty-four thousand afflictions is the five poisons, the root of the five poisons is the three poisons, the root of that is the two graspers, the root of that is the consciousness of self-grasping, its basis is the non-existent dharma, the one and only dharma, the dharma of Nirvana (Sanskrit: nirvāṇa, Devanagari: निर्वाण, Romanization: nirvana, Literal meaning: cessation), the one and only dharma, the dharma of equality (Sanskrit: samatā, Devanagari: समता, Romanization: samatā, Literal meaning: equality), the one and only dharma, the indivisible (Sanskrit: advaya, Devanagari: अद्वय, Romanization: advaya, Literal meaning: non-dual) dharmadhatu, that is the only one. Therefore, at the time of the wisdom of Dzogchen, the tantras, the instructions of the great guru, reveal delusion and untruth. If one recognizes a fault as a fault, one will not follow the fault. First, attachment arises from the subtle mind, and returning is from the gross body. Just knowing that there is no attachment to the objects appearing to the five senses, once the nature of attachment and aversion is liberated, one will be disgusted.