Tibetan
་བྱ༔ ཞེས་པས༔ རང་གང་ལ་ཞུགས་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་ལ་སྒོམ་བསྲན་བསྐྱེད་ལ་སྣ་ཁ་གཅིག་ནམ་ཟིན་ཟིན་ལ་འབད་དོ༔ གཅིག་ལ་སྒོམ་མ་ནུས་པར༔ མགོ་མང་པོ་བཟུང་སྟེ་རྒྱལ་པོའི་ཟས་ལྟར་སྣ་མང་པོ་སྤོས་ན་དོན་མི་འགྲུབ་པས༔ ལམ་འཇུག་ལྡོག་གི་གནད་མང་པོ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ༔ མྱོང་བ་གང་སྐྱེས་ལ་བློ་དྲིལ་ནས་འཇུག་ཅིང་ལམ་གཞན་ལས་ལྡོག་གོ༔ དེས་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣ་གཅིག་ནམ་ཟིན་བར་ལ་ཕུར་ཚུགས་གཅིག་ཏུ་འདྲིལ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ༔ ལམ་འོག་མ་ལ་མ་བརྟེན་ན་གོང་ དུ་སྤོར་མི་ཐུབ་པའོ༔ དེ་ལྟར་བྱས་པས་སྣ་ཟིན་ཅིང་མྱོང་བ་སྐྱེས་ཏེ་ངོ་བོ་མཐོང་ནས་བོགས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ༔ ཞིང་ས་གཤིན་པོ་ལ་ས་བོན་གྲུང་པོ་ཐེབས་པ་བཞིན་ནོ༔ མདོར་ན་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གཞི་མ་ཉམས་ལེན་དྲག་པོ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ༔ གསུམ་པ་བོགས་ཇི་ལྟར་འདོན་པའི་ཐབས་ལ་གཉིས་ཏེ༔ རང་ལམ་གང་ལ་གནས་པ་དེ་ལ་བོགས་འདོན་པ་དང༔ སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་བོགས་སུ་འདོན་པའོ༔ དང་པོ་ནི༔ རང་གི་ལམ་ལ་བོགས་མེད་གཞན་གྱིས་འདོན༔ ཞེས་པས༔ རང་གི་ལམ་ཐབས་ཀྱི་ཆོས་ལ་གནས་ཤིང་དེ་ལ་བོགས་མེད་ན༔ དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་ཞེན་ནས་ཐབས་རྐྱང་དུ་སོང་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ གཞན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བོགས་འདོན་ནོ༔ རང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་གནས་ཤིང་དེ་ལ་བོགས་མེད་ན༔ ཤེས་རབ་རྐྱང་དུ་སོང་ནས་སྟོང་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པར་གོལ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་གནད་བལྟེམས་ལ་ཐབས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱིས་བོགས་འདོན་ནོ༔ དེ་བཞིན་དུ་རང་ཞི་གནས་ལ་གནས་ཤིང་བོགས་མ་བྱུང་ན༔ གནས་ལུགས་མ་གོ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ ཡིན་ལུགས་ངོ་སྤྲད་ལ་ལྷག་མཐོང་གིས་བོགས་འདོན༔ ལྷག་མཐོང་ལ་གནས་ཤིང་བོགས་མི་འདུག་ན༔ གནས་ཆ་ཡུན་ཐུང་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པས༔ དྲན་པ་བརྟེན་ཅིང་ཞི་གནས་ཀྱིས་བོགས་འདོན་ནོ༔ དེ་བཞིན་མཉམ་རྗེས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ༔ མདོར་ན་རྒྱུན་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་བོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་དོ༔ གཉིས་པ་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་བོགས་སུ་འདོན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ༔ ཉོན་མོངས་བོགས་སུ་འདོན་པ་དང༔ རྣམ་རྟོག་བོགས་སུ་འདོན་པའོ༔ དང་པོ་ནི༔ ཉོན་མོངས་གནད་ནས་བཟུང་ལ་ལམ་དུ་གཏང༔ ཞེས་པས༔ ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་བ་ནི་མེད་ལ་རང་རྒྱུད་པ་ལམ་དུ་མི་འགྲོ་བས༔ སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་གནད་ནས་བཟུང་ལ་ལམ་དུ་བཏང་ནས་བོགས་འདོན་དགོས་སོ༔ དེ་ལ་གསུམ་སྟེ༔ མ་གཏང་བའི་སྐྱོན
Chinese
བྱ༔ 意思是说，对于自己所进入的道，要生起修行的忍耐力，努力抓住一个要点。如果不能专注于一个要点修行，抓住太多的头绪，像国王的食物一样准备太多的种类，就不能成就。因此，要了解进入和返回道的众多关键，对于所生起的任何体验都要集中注意力进入，并从其他道返回。因此，在抓住一个功德的要点之前，必须一心一意地专注于此，如果不依赖于较低的道，就无法提升到更高的层次。这样做了，就能抓住要点，生起体验，从而见到自性，产生力量，就像在肥沃的土地上播下茁壮的种子一样。总之，一切功德生起的根本是强烈的修持，因此要努力。第三，如何产生力量的方法有两种：对自己所处的道产生力量，以及将先前没有新生的烦恼分别念转化为力量。第一种是：对自己所处的道产生力量。如果自己所处的道没有力量，就要通过其他方式产生力量。意思是说，如果自己的道安住于方便之法，而没有力量，那就是执着于事物和相状，陷入纯粹方便的过失，因此要通过了知一切法无自性的智慧来产生力量。如果自己安住于智慧之法，而没有力量，那就是陷入纯粹的智慧，犯了偏执于空性的过失，因此要关注因果的关键，通过方便之法来产生力量。同样，如果自己安住于止，而没有产生力量，那就是没有理解安住之法，因此要通过介绍实相，以胜观来产生力量。如果安住于胜观，而没有力量，那就是安住的时间太短的过失，因此要依靠正念，以止来产生力量。同样，对于等持和后得等一切都要了解。总之，持续不断地修行是产生一切力量的关键。第二，将先前没有新生的烦恼分别念转化为力量有两种：将烦恼转化为力量，以及将分别念转化为力量。第一种是：抓住烦恼的关键，将其转化为道。意思是说，烦恼不生起是不可能的，而自己的烦恼不会自行转化为道，因此必须抓住生起的烦恼的关键，将其转化为道，从而产生力量。这有三种情况：不舍弃的过患。
English
Bhya! This means that for the path one has entered, one should cultivate patience in meditation and strive to grasp one key point. If one cannot meditate on one point and grasps too many threads, preparing too many kinds like a king's food, it will not be accomplished. Therefore, one should understand the many keys of entering and returning from the path, and with whatever experience arises, focus one's mind and enter, and return from other paths. Therefore, until one grasps one aspect of virtue, one must focus on it with single-minded determination, for if one does not rely on the lower path, one cannot ascend to the higher. By doing so, one grasps the point, experience arises, and one sees the essence and power arises, just as a strong seed sown in fertile soil. In short, the basis for the arising of all virtues is intense practice, so one should strive for it. Third, there are two methods for generating power: generating power in the path in which one abides, and transforming previously non-existent, newly arisen afflictions and thoughts into power. The first is: generating power in the path in which one abides. If there is no power in the path in which one abides, one should generate power through other means. This means that if one's path abides in the Dharma of skillful means and there is no power, it is a fault of clinging to objects and characteristics and falling into mere skillful means. Therefore, one should generate power through the wisdom that knows all Dharmas to be without inherent existence. If one abides in the Dharma of wisdom and there is no power, it is a fault of falling into mere wisdom and being biased towards emptiness. Therefore, one should pay attention to the key of cause and effect and generate power through the Dharma of skillful means. Similarly, if one abides in shamatha and no power arises, it is a fault of not understanding the abiding nature. Therefore, one should generate power through introducing the nature of reality and through vipashyana. If one abides in vipashyana and there is no power, it is a fault of the abiding being too short. Therefore, one should rely on mindfulness and generate power through shamatha. Similarly, one should understand all things such as samadhi and post-meditation. In short, continuous practice is the key to all power. Second, there are two ways to transform previously non-existent, newly arisen afflictions and thoughts into power: transforming afflictions into power and transforming thoughts into power. The first is: seizing the key of afflictions and transforming them into the path. This means that it is impossible for afflictions not to arise, and one's own afflictions will not automatically transform into the path. Therefore, one must seize the key of the arisen afflictions and transform them into the path, thereby generating power. There are three situations: the fault of not abandoning.
Tibetan
༔ བཏང་པའི་ཡོན་ཏན༔ ཇི་ལྟར་གཏོང་བའི་ཐབས་སོ༔ དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་སྦྱར་ན༔ དང་པོ་མ་གཏང་བའི་སྐྱོན་ནི༔ མི་དང་མི་མ་ཡིན་པའི་འདོད་ཆགས་ཅན་གཞན་གྱི་དབང་དུ་བདག་འཆོར་རོ༔ འདོད་ཆགས་ཆེར་སྐྱེས་ཤིང་དེའི་ལས་གསོག༔ གྲང་ནད་འཇུག༔ མོ་གདོན་བལྟ༔ ཕྱི་མ་མངལ་གྱི་སྲིན་བུ་ལ་སོགས་པར་ སྐྱེ་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་ངེས་པའོ༔ གཉིས་པ་བཏང་པའི་ཡོན་ཏན་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཚུར་རང་གི་དབང་དུ་འདུ༔ བདེ་སྟོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ༔ གྲང་བའི་ནད་འབྱང༔ མོ་གདོན་ལས་གྲོལ༔ མོ་རིགས་སྲུང་མས་སྟོངས་གྲོགས་བྱེད༔ ཕྱི་མ་བདེ་བ་ཅན་དུ་སྐྱེའོ༔ གསུམ་པ་ཇི་ལྟར་ལམ་དུ་གཏོང་བའི་ཐབས་ནི༔ འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ༔ སྟན་དེའི་ཐོག་འཕྲུལ་འཁོར་དེའི་ཁོངས་སུ་ལམ་དུ་གཏང་དགོས་སོ༔ དེ་ལ་གསུམ༔ ཕག་སྣར་རྡོ་མི་རྡེག༔ ཀོང་བུ་དྲོ་བ་ལ་ཕྱི༔ དགྲ་ཟིན་མ་ཐག་ཏུ་གསད་པའོ༔ དང་པོ་ཕག་སྣར་རྡོ་མི་རྡེག་པ་ནི༔ ཉོན་མོངས་དེ་རྩལ་རྫོགས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན༔ གཉིས་པ་ཀོང་བུ་དྲོ་ཕྱི་ནི༔ ལས་མ་གསག་པ་ལ་ལམ་དུ་གཏོང་བ་ཡིན༔ གསུམ་པ་དགྲ་ཟིན་མ་ཐག་ཏུ་གསད་པ་ལ་གོ་དོན་དང་གཏོང་ཐབས་དངོས་གཉིས༔ དང་པོ་གོ་དོན་ནི༔ སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་་་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི།ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བའི་དུས་ན་རྟེན་འབྲེལ་བསྒྲིག་པ་ཡིན་ནོ༔ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞི་ལ་དེ་མེད་ན་ལམ་དུ་མི་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ༔ མེ་ལོང་མ་དྭངས་ན་བྱད་མི་འཆར་བ་བཞིན་ནོ༔ དེས་ན་ཉོན་མོངས་པ་དེ་རྩལ་རྫོགས༔ ལས་མ་གསག༔ ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་བའི་ངང་ལ་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པ་ཞིག་ གནད་ཆེའོ༔ ཆོད་ན་རྟོག་པ་དེའི་མཐུར་སྨིན་ནོ༔ དེའི་ཐོག་ནས་ལམ་དུ་བཏང་པས་གཟོད་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ༔ གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་བཞིན་ནོ༔ གཉིས་པ་གཏོང་ཐབས་དངོས་ནི༔ འདོད་ཆགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཤིང་ངང་ལ་བཞག་པས༔ བདེ་སྟོང་གཉིས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ལྷན་འཆར༔ དེའི་ངང་ནས་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་གཏོང་ངོ༔ དེ་ཡང་དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད༔ བར་དུ་སྤྲོས་བྲལ་ལ་གཞག༔ ཐ་མ་བསྔོ་བའི་རྒྱས་གདབ་བོ༔ དེའི་བྱེད་ལས་ནི༔ སེམས་བསྐྱེད་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་འགྲོ༔ སྤྲོས་བྲལ་ལ་བཞག་པས་རྟོགས་པ་སྐྱེ༔ བསྔོ་བ་བྱས་པས་དགེ་བ་འཕེལ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་རེ་རེ་ལ་དང་པོ་སྐྱེས་ནས་ལམ་དུ་སོང་ཙམ་རེ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༔ སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསྔོ་བའི་བར་ལ་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་བྱའོ༔
Chinese
舍弃之功德，如何舍弃之方法。若以贪欲为例，首先，不舍弃之过患是：我将丧失于人与非人之贪欲者之掌控中。贪欲增长，并积其业；染上寒病；需看女鬼；来世将生于胎中之虫等，因果必随之流转。其次，舍弃之功德是：所有具贪欲之人与非人皆归于自己掌控；生起乐空之禅定；寒病消退；从女鬼中解脱；女族护法神助其成办；来世得生极乐世界。第三，如何于道上舍弃之方法是：于生起强烈贪欲之时，需于该垫上、该轮之内，于道上舍弃。此有三：勿于猪鼻掷石；以暖物敷于脐部；刚擒获敌人便杀之。首先，勿于猪鼻掷石是指：令烦恼得以充分发挥。其次，以暖物敷于脐部是指：于未积业之时，于道上舍弃。第三，刚擒获敌人便杀之，有理解与实际舍弃方法二者。首先，理解是指：于心之自性——无为之智慧显现之时，建立缘起。若无此于智慧之基础上，则无法于道上行进。如镜不净，则无法映照容颜。因此，务必使烦恼得以充分发挥，不积业，于自性智慧显现之状态中，不被其他分别念所中断。若中断，则将成熟为该分别念之力量。在此基础上于道上舍弃，方能真正于道上行进，犹如点金术之药。其次，实际舍弃方法是：观贪欲之自性，安住于其状态中，则乐空二者将不作分别，俱时显现为智慧之自性。于此状态中，于慈悲菩提道上舍弃。即首先发菩提心，中间安住于离戏，最后以回向作印封。其作用是：以发菩提心，行于大乘道；安住于离戏，生起证悟；作回向，则善业增长。对此，需逐一从初生起至略微于道上行进般修持。从发菩提心至回向之间，勿被其他分别念所中断。
English
The benefits of abandoning, and the methods of how to abandon. If we apply this to something like attachment, firstly, the faults of not abandoning are: I will lose myself to the control of other beings, both human and non-human, who are filled with attachment. Attachment will grow greatly, and its karma will be accumulated; cold diseases will set in; one will need to consult female oracles; in the future, one will be born as worms in the womb, etc., and the cause and effect will definitely follow. Secondly, the benefits of abandoning are: all humans and non-humans who are filled with attachment will be brought under one's own control; the samadhi of bliss and emptiness will arise; cold diseases will be cleared away; one will be liberated from female oracles; female protectors will assist in accomplishing one's goals; in the future, one will be born in Sukhavati (the Pure Land of Bliss). Thirdly, the methods of how to abandon on the path are: when strong attachment arises, one must abandon it on the path on that seat, within that wheel. There are three aspects to this: do not throw stones at a pig's snout; apply warmth to the navel; kill the enemy as soon as they are captured. Firstly, not throwing stones at a pig's snout means: allowing the afflictions to fully develop their strength. Secondly, applying warmth to the navel means: abandoning on the path without accumulating karma. Thirdly, killing the enemy as soon as they are captured has two aspects: understanding and the actual method of abandoning. Firstly, understanding means: when the essence of the mind—the unconditioned wisdom—arises, one establishes interdependence. If this is not present on the basis of wisdom, one cannot proceed on the path. Just as a face cannot be reflected if a mirror is not clear. Therefore, it is crucial to allow the afflictions to fully develop their strength, not accumulate karma, and in the state where the essence of wisdom arises, not to be interrupted by other thoughts. If interrupted, it will ripen into the power of that thought. Abandoning on the path on this basis is how one truly proceeds on the path, like the elixir that turns things into gold. Secondly, the actual method of abandoning is: by looking at the essence of attachment and resting in its state, bliss and emptiness will arise together as the essence of non-conceptual wisdom. In this state, one abandons on the path of love, compassion, and bodhichitta. That is, firstly, generate bodhichitta; in the middle, rest in freedom from elaboration; and finally, seal it with dedication. Its function is: by generating bodhichitta, one goes on the path of the Great Vehicle; by resting in freedom from elaboration, realization arises; by making dedication, merit increases. For each of these, one should practice from the initial arising to just a slight progression on the path. From generating bodhichitta to dedication, one should ensure that one is not interrupted by other thoughts.