Tibetan
ཆོག་གོ༔ ཞེས་གསུངས་པས་ཧ་ཅང་དྲག་པོ་མ་ཡིན་རླུང་ཕྱིར་ནར་ནར་འགྲོ་བའི་འཕྲོ་ལ་ཕྱི་རུ་ཨན་ཙམ་འཛིན། སྐབས་སུ་ཧཱུྃ་ངར་ལྡན་རེ་བརྗོད། སྔོན་འགྲོའི་ངག་གནད་འདི་ངག་གནད་གཅིག་ཆོག་གོ །སྔོན་འགྲོ་སེམས་གནད་སེམས་ཉིད་འདི༔ ཕྱོགས་བཅུ་ལ་སོགས་གང་ནས་བྱུང་༔ མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་ཐོག་མ་མེད༔ ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གང་དུ་ཡང་༔ གནས་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ༔ ཝལ་གྱིས་ཤར་བ་གང་དུ་འགག༔ ཕྱོགས་མཚམས་གང་དུའང་འགྲོ་བ་མེད༔ དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་སེམས་ཀྱི་གནད༔ སེམས་ཞེས་པའི་བཟང་ངན་ལུང་ མ་བསྟན་དྲན་མཁན་འདི་ཕྱོགས་བཅུ་གང་ནས་མ་བྱུང་། དངོས་པོ་གང་ལས་མ་སྐྱེས། དེའི་ཕྱིར་ན་ཐོག་མ་མེད་ཅིང་། ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་གང་ལའང་གནས་པ་མེད། ཝལ་གྱིས་ཅིར་ཡང་འཆར་བ་འགག་པའང་མེད། ཕྱོགས་མཚམས་གང་དུའང་འགྲོ་བ་དང་ཕྱིན་པ་མེད། དེ་ལྟར་ན་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་འགྲོ་འོང་སོགས་མེད་དེ། རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མཚོན་ན། རྟོག་པ་སྔ་མ་འགགས། ཕྱི་མ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟ་བ་ལ་གཟུགས་ཁ་དོག་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས། ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་གཉིས་པོ་སེམས་ལས་ལོགས་སུ་མེད། སེམས་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་སྐད་ཅིག་མ་འདི་ལས་གཞན་དུ་མེད། དེ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པར་སོང་བས། ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་གཉིས་པོ་མེད་པར་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས་པ་ལྟ་ཞོག །འཁོར་བ་ལས་ཀྱང་འཕགས་པར་མི་འགྱུར་བས་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ཡིས་སྔོན་འགྲོ་རྣམས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ལ་གསུམ། ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་སྤྲད་པ། ཐག་གཅིག་ཐོག་ཏུ་གཅད་པ། གདེང་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅའ་བ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། དངོས་གཞི་ཁྲེགས་ཆོད་བསྟན་པ་ནི༔ རང་གི་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ༔ རང་ཐོག་ཉིད་དུ་ངོས་གཟུང་ཕྱིར༔ ལུས་གནད་ངག་རླུང་ཅི་བདེར་གཞག༔ མ་བཅོས་མི་སྤྲོ་མི་བསྡུ་བར༔ གཞི་རྩ་བྲལ་བ་ཧད་དེ་བ༔ ཆོས་སྐུ་རྗེན་པར་བུད་པ་འདི༔ རང་ངོ་འཕྲོད་པ་གཅིག་ཆོག་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་པས་འཁོར་བའི་རྣམ་རྟོག་ཁྲེགས་སེ་གཅོད་པའི་དོན་བསྟན་པ་ལ། རང་གི་དྲན་རིག་སྐད་ཅིག་མ་འདི་ཀའི་རང་ཐོག་ཏུ་ཆོས་ཀུན་ངོས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གྱིས་རྣལ་དུ་དབབ་པ་ནི། གོང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བསྒྲིམས་ཏེ་གནད་གསུམ་པོ་ལ་བསླབ་པའི་མཐར། ལུས་གནད་དང་། ངག་རླུང་ཅི་བདེ། སེམས་མ་བཅོས། མི་སྤྲོ། མི་བསྡུ་བར། ལྷོད་དེ། འབོལ་ལེ། ཤིག་གེ་བཞག་པས། གཞི་གང་དུའང་མ་གྲུབ།
Chinese
好的！这样说之后，不要太用力，在气息缓缓呼出的间隙，稍微向外控制一下。有时念诵带有力量的（ཧཱུྃ，梵文天城体： हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。这是前行法的口诀，一个口诀就足够了。前行法的心要，这个心性，从十方等任何地方而来吗？不来，不生，没有初始。身体的内外任何地方，都要知道它不存在。突然升起的东西在哪里停止？它不往任何方向和角落去。这样认识就是心的要点。所谓的心，这个无法定义好坏、能忆念者，它不是从十方任何地方来的。不是从任何事物所生的。因此，它没有初始，也不存在于身体的内外任何地方。突然间显现的任何事物也不会停止。它不往任何方向和角落去或来。因此，没有生、灭、住这三者，也没有去来等。以一个念头为例，前一个念头已经停止，后一个念头尚未产生，现在这个念头没有任何形状和颜色。因此，法和补特伽罗的两种我，与心不是分离的。心也只是这个念头而已。它也已经消失了，所以要认识到法和补特伽罗的两种我都不存在。如果不能认识到无我的意义，不要说成佛，甚至无法超越轮回，因此修习无我的意义非常重要。这样就讲完了前行法。第二个共同主题是正行决断的意义，分为三部分：直接给予自性，在唯一之处决断，在解脱的把握中安住。第一部分是：正行决断的指示是：自己的觉性，一瞬间，为了在自性上认识，身体的姿势和气息要舒适，不要造作，不要散乱，不要收缩，根基脱落，豁然开朗，法身赤裸显现，这就是认识自性。这样说的是为了指示斩断轮回念头的意义。为了在自性上认识一切法，将自己的觉性瞬间安住于禅定之中。在上面身体、语言和意念三种努力，学习这三个要点之后，身体的姿势，气息舒适，心不造作，不散乱，不收缩，放松，松弛，松开，这样放置，在任何根基上都没有成立。
English
Okay! After saying this, don't be too forceful, and slightly control the breath as it slowly exhales. Occasionally, recite with power the (ཧཱུྃ，梵文天城体： हूँ，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽). This is the oral instruction for the preliminary practice; one oral instruction is sufficient. The essential point of the preliminary practice, this mind-essence, does it come from any of the ten directions? It doesn't come, it isn't born, it has no beginning. Know that it doesn't exist anywhere, either inside or outside the body. Where does what arises suddenly cease? It doesn't go in any direction or corner. Understanding it in this way is the essential point of the mind. The so-called mind, this rememberer that cannot be defined as good or bad, it doesn't come from any of the ten directions. It isn't born from any thing. Therefore, it has no beginning, and it doesn't exist anywhere inside or outside the body. Whatever arises suddenly doesn't cease either. It doesn't go or come in any direction or corner. Therefore, there is no arising, ceasing, or abiding, no going or coming, etc. To illustrate with a single moment of thought, the previous thought has ceased, the next thought hasn't arisen, and the present moment has no shape or color. Therefore, the two selves of phenomena and person are not separate from the mind. The mind is also just this moment of thought. It has also disappeared, so realize that the two selves of phenomena and person do not exist. If you don't realize the meaning of selflessness, let alone becoming a Buddha, you won't even transcend samsara, so it is very important to meditate on the meaning of selflessness. This concludes the explanation of the preliminary practices. The second common topic is the meaning of the main practice of cutting through, which is divided into three parts: directly giving the nature, deciding at the single point, and abiding in the confidence of liberation. The first part is: The instruction on the main practice of cutting through is: One's own awareness, in a single moment, in order to recognize it on its own ground, keep the body posture and breath comfortable, without fabrication, without distraction, without contraction, the foundation is severed, suddenly open, the Dharmakaya appears nakedly, this is the one and only way to recognize one's own face. This is said to indicate the meaning of cutting through the thoughts of samsara. In order to recognize all phenomena on one's own ground, settle one's own awareness in meditation. After striving in the above three efforts of body, speech, and mind, and learning these three essential points, the body posture and breath are comfortable, the mind is without fabrication, without distraction, without contraction, relaxed, loose, released, and placed in this way, without being established on any foundation.
Tibetan
རྩ་བ་གང་ལའང་མ་བརྟེན། སྟོང་སང་ངེ་བ། ངོ་བོ་སྟོང་པ། གསལ་ཝལ་ལེ་བ་རང་བཞིན་གསལ་བ། དེའི་ངང་ལས་ཡུལ་སྣང་ཅི་ཡང་འཆར་བ་རྟོག་མེད་དུ་འགྲོ་བ་ཐུགས་རྗེ་སྣ་ཚོགས། དེའི་ཚེ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་ཅིག་ཅར་དུ་ཤར་ཡང་གོལ་སར་མི་འགྲོ་སྟེ། མི་རྟོག་པ་སྟོང་པ་མྱོང་བ་ཅན། གསལ་ལ་འཛིན་པ་མེད་པ། བདེ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ་འདི་ཞེས་ཚིག་གིས་མཚོན་མི་ནུས་པ་ལྷག་གེ་ཤར་བ་ན། དེའི་ངང་དུ་སྒོ་གསུམ་ལ་ལས་མི་འཆོལ་བར་ཆད་པ་ངལ་གསོ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་མར་བཞག་གོ །གོལ་ས་མེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་སོར་གཞུག་པ་ནི། དེ་ལས་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་བཀྲ་ལམ་མེར་ཤར་བ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་དཔྱད་པས། ཡུལ་ལ་དངོས་པོ་མེད་དེ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་བཟོ་བཀོད་ལྟར་ བུན་ནེ་ཤིགས་སེ་བའི་ངང་དུ་རྩལ་སྦྱང་། ནང་གི་མྱོང་བ་ལ་དཔྱད་པ་ནི། སོ་སོ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་གཞོན་ནུ་མའི་བདེ་བ་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་། ཡོད་པའི་མཐའ། མེད་པའི་མཐའ། ཆད་པའི་མཐའ། རྟག་པའི་མཐའ་གང་དུའང་འཛིན་པ་མེད་པ་ཕྱི་ནང་དབྱེར་མེད་དེ། ཐོགས་མེད་ཟང་ཐལ་ལེ་བ་དེ་ཀའི་ངང་དུ་ལ་བཟླའོ། །ཕྱི་ནང་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་དེ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་རང་རིག་པའི་རྩལ་དུ་ངོ་སྤྲད། རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་ངོ་སྤྲད། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལོངས་སྐུར་ངོ་སྤྲད། ཐུགས་རྗེ་མ་འགགས་སྣ་ཚོགས་ཤར་བ་སྤྲུལ་སྐུར་ངོ་སྤྲད། འཛིན་མེད་རང་གསལ་དུ་གནས་པ་ཞི་གནས་སུ་ངོ་སྤྲད། ཉམས་མྱོང་བརྗོད་མེད་དུ་འཆར་བ་ལྷག་མཐོང་དུ་ངོ་སྤྲད། དེ་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པ་ལྟ་བར་ངོ་སྤྲད། སྒོམ་དུ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཡེངས་མེད་སོ་མར་འཇོག་པ་སྒོམ་པར་ངོ་སྤྲད། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་གཉེར་ཁ་མེད་པར་རང་གྲོལ་དུ་ཞིག་པ་སྤྱོད་པར་ངོ་སྤྲད་པས། དེ་ལྟ་བུར་ངོ་ཤེས། ཐག་ཆོད། གདེང་རྙེད། རྩལ་རྫོགས། བརྟན་པ་ཐོབ་པ་འབྲས་བུར་ངོ་སྤྲད་ལ། འདི་ཕྱི་བར་དོའི་ཉམས་ལེན་ཐམས་ཅད་གནད་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ལ་བསྐྱང་ངོ་། །དེ་ལྟར་རྣལ་དབབ་སོར་གཞུག །གཞན་དུ་སྔོན་འགྲོའི་སྐབས་སུ་འཆད་ཀྱང་འདིར་ངོ་སྤྲོད་དང་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ངོ་སྤྲོད་བཅུ་པོ་དེ་ཡང་ དོན་དུ་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པུ་ལ་རྫོགས་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ཁྲེགས་ཆོད་བཙན་ཐབས་སུ་ངོ་སྤྲད་ཚུལ་གྱི་ཐབས་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་ཐུན་མོང་ཙམ་མོ། །གཉིས་པ་ཐག་གཅིག་ཐོག་ཏུ་གཅད་པ་ནི། དེ་ཚེ་དུག་ལྔའི་རྟོག་པ་སོགས༔
Chinese
不依赖于任何根基，空荡荡的，本体是空性，明晃晃的，自性光明。在那样的状态中，无论显现出什么样的对境，都会无念地转为各种各样的慈悲。那时，乐、明、无念三者同时显现，也不会落入歧途，因为无念是体验空性者，光明而无执着，乐受而无贪恋，当这种无法用语言表达的境界显现时，就在那种状态中，身语意三门不散乱，像停止劳作般自然安住。不落入歧途，以智慧回归本位，从此，六识的显现清晰地呈现，对外境进行观察。外境没有实体，就像幻觉和梦境的构造一样，在空荡荡、破碎的状态中练习。对内在的体验进行观察，就像各自体验到智慧童女的快乐一样，然而，对于有、无、断、常等任何边都不执着，内外没有分别，就在那无碍通透的状态中反复练习。开示内外无别之义：将内外一切法开示为心性自明的妙用，将自明之本体空性开示为法身，将自性光明开示为报身，将无碍显现的各种慈悲开示为化身，将无执自明安住开示为止观，将体验不可言说之显现开示为胜观，将一切不住于任何戏论边开示为见，将无修之本性无散乱地安住开示为修，将等持和后得的一切分别念无有造作地自然解脱开示为行。像这样认识、决断、获得信心、圆满力量、获得稳固，就开示为果。并将此生、来世、中阴的所有修持归纳为一个要点来修持。像这样，让其自然安住，回归本位。其他在先导的阶段也会讲解，但这里是结合开示来讲解的。而这十个开示，实际上都圆满于一个刹那的觉性中，因此称为大圆满。虽然有许多以强力方式开示“脱噶（藏文，khregs chod，梵文，utkṣipta，断除）”的方法，但这里只是共同的方式。第二，一刀斩断：那时，五毒的分别念等。
English
Without relying on any foundation, empty and clear, the essence is emptiness, bright and radiant, the nature is luminosity. In that state, whatever appears as objects of perception, they effortlessly transform into various forms of compassion. At that time, bliss, clarity, and non-conceptuality arise simultaneously, yet one does not stray into error, because non-conceptuality is the experience of emptiness, clarity without attachment, and bliss without clinging. When this state, which cannot be expressed in words, vividly dawns, in that state, the three doors of body, speech, and mind do not stray, but rest naturally as if ceasing from labor. Without straying into error, wisdom returns to its own place, and from that, the appearances of the six consciousnesses arise clearly. By examining external objects, one sees that objects have no substance, like the constructs of illusion and dreams. Practice in the state of emptiness and dissolution. By examining internal experiences, one experiences them like the bliss of one's own youthful wisdom goddess, yet one does not cling to any extreme of existence, non-existence, cessation, or permanence. There is no separation between inner and outer, and one practices repeatedly in that unobstructed, transparent state. The meaning of the inseparability of inner and outer is revealed: all inner and outer phenomena are revealed as the play of the mind's own awareness. The essence of self-awareness, emptiness, is revealed as the Dharmakaya. The nature of clarity is revealed as the Sambhogakaya. The unceasing, diverse manifestations of compassion are revealed as the Nirmanakaya. Remaining in self-luminous non-grasping is revealed as peaceful abiding. The inexpressible arising of experiences is revealed as insight. That all do not abide in any extreme of elaboration is revealed as view. The state of no-meditation, resting naturally in unscattered awareness, is revealed as meditation. All the thoughts of equipoise and post-equipoise, without effort, naturally dissolving into liberation, are revealed as action. In this way, recognition, decisiveness, gaining confidence, perfecting strength, and gaining stability are revealed as the result. And all the practices of this life, the next life, and the bardo are condensed into one essential point and practiced. In this way, let it rest naturally, returning to its own place. Others will also explain it in the preliminary stages, but here it is explained in conjunction with the introduction. And these ten introductions are actually perfected in a single moment of awareness, therefore it is called the Great Perfection. Although there are many methods of forcefully introducing "Trekchö (Tibetan, khregs chod, Sanskrit, utkṣipta, Cutting Through)," here it is just a common way. Second, cutting through to one point: At that time, the thoughts of the five poisons, etc.