Tibetan
སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ཅི་ཤར་ཡང་༔ སྣང་སྲིད་ཆོས་སྐུའི་ཡོ་ལངས་ཏེ༔ ཀུན་བཟང་ཀློང་ལས་མ་འདས་པར༔ མཉམ་གཞག་རྗེས་ཐོབ་ཐམས་ཅད་དུ༔ བཟང་ངན་རོ་མཉམ་ལྟ་བ་ཉིད༔ འཕྲད་ཚད་དོན་ལྡན་ངེས་གསང་མཆོག༔ གཞན་གྱི་མན་ངག་ཐབས་ཚུལ་ལ༔ བློ་མི་འཇུག་པར་ཐག་ཆོད་དོ༔ ཞེས་གསུངས་པས། ནང་གི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་། གཏི་མུག་ང་རྒྱལ། ཕྲག་དོག །སེར་སྣ་སོགས་མི་དགེ་བའི་རྟོག་པ། དད་པ། སྙིང་རྗེ། བྱམས་པ། དགའ་བ་སོགས་དགེ་བའི་རྟོག་པ། དགེ་མི་དགེ་གང་ཡང་མིན་པའི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཕྱིའི་གཟུགས་སོགས་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་རང་གི་སེམས་ཉིད་རིག་པ་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་རྩལ་ལས་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་ཤར་བ་དངོས་མེད་རང་གསལ། རང་རིག་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུའི་རོལ་པའམ། ཆོ་འཕྲུལ་ལམ། ཡོ་ལང་དུ་ཤར་བ་རྣམས་དགེ་བའི་རྟོག་པ་བླང་དུ་མེད། མི་དགེ་བའི་རྟོག་པ་དོར་དུ་མེད། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་བར་མ་དོར་བཞག་ཏུ་མེད། རང་རིག་པ་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་རང་རྩལ་ཆུའི་ཆུ་རླབས་ལྟར་སྟོང་པ་ ཉིད་ལས་མ་འདས་པས་བཟང་ངན་ཀུན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་མཉམ་པས་བཟང་པོར་གནས་པའི་དབྱིངས་སམ་ཀློང་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད། རྣམ་པ་རིག་ཐོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པར་གྲོལ་ཐུབ་མ་ཐུབ་ཀྱིས་འཁོར་འདས་ཁྱད་པར་འབྱེད། རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་པ་ནས་བཟུང་། མཉམ་བཞག་སྐབས་འཛིན་རྟོག་མེད་ཅིང་། རྗེས་ཐོབ་ལའང་འཛིན་རྟོག་རྣམས་སྐྱེས་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བས་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀར་དགེ་མི་དགེའི་རྣམ་རྟོག་རང་གྲོལ་འགྲོ་བ་བཟང་ངན་རོ་མཉམ་དུ་གྲོལ་བའི་ལྟ་བ་འཕྲད་ཚད་དོན་ལྡན་འདི་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གསང་ཆེན་མཐར་ཐུག །མན་ངག་གི་མཆོག་འདིས་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་སར་སྐྱེལ་བ་ཡིན་པས། གཞན་གྱི་མན་ངག་གི་ཐབས་ཚུལ་ལ་བློ་མི་འཇུག་པར་ཐག་གཅད་དགོས། དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པའི་རྩལ་དུ་ཐག་བཅད། དེ་ཉིད་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་ཐག་བཅད། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལོངས་སྐུར་ཐག་བཅད། ཐུགས་རྗེ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་སྤྲུལ་སྐུར་ཐག་བཅད། འཛིན་མེད་རང་གསལ་དུ་གནས་པ་ཞི་གནས་སུ་ཐག་བཅད། ཉམས་མྱོང་བརྗོད་མེད་དུ་འཆར་བ་ལྷག་མཐོང་དུ་ཐག་བཅད། དེ་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མི་གནས་པ་ལྟ་བར་ཐག་བཅད། བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཡེངས་མེད་སོ་མར་འཇོག་པར་ཐག་བཅད། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་གཉེར་ཁ་མེད་པར་རང་གྲོལ་དུ་ཞིག་པ་སྤྱོད་པར་ཐག་བཅད། དེ་
Chinese
無論心的游舞顯現為何，都是顯有法身的動搖，未曾超出普賢界，於等持後得一切時，善惡一味乃為見，相遇皆具義，勝秘密，不納他法訣竅而作決定。如是說故，內之貪欲與瞋恚，愚癡慢，嫉妒，慳吝等不善分別，信心，悲憫，慈愛，歡喜等善分別，非善非惡之無記分別一切，及外之色等顯現世間一切法，義乃自心自性，覺性本質空性之妙用，如鏡中之影像般顯現，無實自明，自覺本質空性，法身之游舞或，幻化或，動搖中顯現者，善分別不可取，不善分別不可捨，無記分別中間不可置，自覺性本質空性之自力如水之波浪般，未曾超出空性之故，善惡皆為空性而平等，故於善妙安住之界或界中不變異。不執著於顯現之相，以能解脫與否而分輪涅之差別。瑜伽士自覺性認識之時起，於等持時無有執著分別，於後得亦執著分別皆生即解脫，故於等持後得二者，善不善之分別皆自解脫，善惡一味而解脫之見，相遇皆具義，如是之決定，義之大秘密最究竟。此訣竅之殊勝能速疾送往成佛之境，故不納其他訣竅之方便而需作決定。如是以外內一切法皆決定為自覺性之妙用。彼即本質空性決定為法身，自性光明決定為報身，大悲種種顯現決定為化身，無執自明而安住決定為寂止，體驗不可言說而顯現決定為勝觀，彼一切不住於任何戲論之邊，決定為見。無有可修之本來面目，無散亂而安住於本然，決定為修。等持後得之分別一切，無有造作而自解脫消融，決定為行。彼
English
Whatever arises as the play of mind, it is the movement of appearance and existence, the Dharmakaya, not exceeding the expanse of Kunsang (Samantabhadra). In all states of equipoise and post-equipoise, the view is to equalize good and bad. Meeting this is meaningful, the ultimate secret. Do not let the mind engage in other instructions and methods, make a firm decision. As it is said, internal desire and hatred, ignorance, pride, jealousy, stinginess, etc., are unwholesome thoughts; faith, compassion, love, joy, etc., are wholesome thoughts; and all unwholesome thoughts that are neither good nor bad, as well as all external phenomena such as forms, are the play of one's own mind, the essence of awareness, the display of emptiness, like reflections in a mirror, self-illuminating without substance. The self-awareness, the essence of emptiness, is the play of the Dharmakaya, or a miracle, or a movement. Wholesome thoughts are not to be accepted, unwholesome thoughts are not to be rejected, and neutral thoughts are not to be placed in between. The self-awareness, the essence of emptiness, is like waves in water, not exceeding emptiness itself, so good and bad are all equal in emptiness. Therefore, there is no change from the expanse or space where goodness abides. Without clinging to the appearance of phenomena, liberation or non-liberation distinguishes samsara and nirvana. From the moment a yogi recognizes awareness, there is no clinging or conceptualization during equipoise, and in post-equipoise, clinging and conceptualization arise and are liberated simultaneously. Therefore, in both equipoise and post-equipoise, the conceptualizations of good and bad are self-liberated, and the view of liberating good and bad as one taste is meaningful when encountered. Such a definitive, profound, great secret is the ultimate. This supreme instruction quickly transports one to the state of Buddhahood, so one must decide not to engage in the methods of other instructions. Thus, all external and internal phenomena are determined to be the play of self-awareness. That very essence of emptiness is determined to be the Dharmakaya, the self-nature of clarity is determined to be the Sambhogakaya, the compassionate and diverse appearances are determined to be the Nirmanakaya, abiding in non-grasping self-illumination is determined to be Shamatha (calm abiding), and the inexpressible experiences that arise are determined to be Vipassana (insight). All of that does not abide in any extreme of elaboration, it is determined to be the view. The natural state, which cannot be meditated upon, is left as it is, without distraction, it is determined to be meditation. All the conceptualizations of equipoise and post-equipoise dissolve without effort, self-liberated, it is determined to be action. That
Tibetan
ལྟར་ཐག་ཆོད། གདེང་ཐོབ་རྩལ་རྫོགས་ པ་འབྲས་བུར་ཐག་བཅད་དོ། །གསུམ་པ་གདེང་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅའ་བ་ནི། དེ་ལ་གདེང་དུ་བྱ་བ་ནི༔ ཡེ་ནས་རང་ཤར་རང་གྲོལ་ལ༔ དམིགས་གཏད་མཚན་མ་མི་དགོས་པར༔ ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟར༔ ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གཞི་རྩ་ཆོད༔ ཅེས་གསུངས་པས། དེ་ལྟར་ངོ་སྤྲོད། ཐག་ཆོད་པ་དེ་ལ་གདེང་དུ་བྱ་བ་ནི། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་སྐྱེས་གྲོལ་ཡིན་པས་མཐོང་སར་ཡལ། རང་གྲོལ་ཡིན་པས་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉེན་པོ་མི་དགོས། ཤར་གྲོལ་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་སྔ་མ་ལ་ཕྱི་མས་བལྟ་མི་དགོས། ཡེ་གྲོལ་ཡིན་པས་འདི་ཡིན་འདི་མིན་གྱི་རྩིས་གདབ་མི་དགོས། ཆུ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་གང་སྐྱེས་པ་སྤང་བླང་མེད་པར་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་རང་ཡལ་དུ་འགྲོ། རྣམ་རྟོག་གཅིག་ལ་གཉིས་མཐུད་ཀྱི་སྔ་མ་ཡུལ་དང་ཕྱི་མ་འཛིན་པ་བྱས་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པའི་ལས་མི་བྱེད། ལས་མ་བྱས་པས་འཁོར་བར་སྐྱེ་མི་སྲིད་པས་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གཞི་རྩ་ཆོད་ཅིང་། གོང་གི་དོན་བཅུ་པོ་ལ་ངེས་པར་གདེང་ཐོབ་བོ། །སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་རྗེས་སུ་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་ཏུ་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས་དང་པོ། བླ་ན་མེད་པའི་སྣང་བ་མཐར་ཕྱིན་ཕྱིར༔ རེ་དོགས་མེད་པར་སྒོམ་པ་ཀློང་ཆུབ་པ༔ ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ནམ་འཕང་གཅོད་པ་བཞིན༔ ཁྱུང་ཆེན་རྩལ་རྫོགས་ངང་དུ་ངོ་སྤྲད་དོ༔ ཞེས་གསུངས་ པས་སྐབས་འདིར་ཐོད་རྒལ་ལ་རྩལ་སྦྱངས་པས་སྣང་བཞི་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་རྩལ་དུ་ངོ་ཤེས་ཐག་ཆོད། གདེང་ཐོབ་པས་བཟང་ངན་གྱི་སྤང་བླང་རེ་དོགས་ཡ་ང་བག་ཚ་གང་ཡང་མེད་པར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བསྐྱངས་པས་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཁྲལ་ཁྲོལ་དུ་གྱུར་ནས། སྣང་བ་དང་རིག་པ་འདྲེས་པས་ཤེས་པ་ཕྱམ་མེ་བར་ཡུན་རིང་དུ་འགྲོ། རིག་པ་གཟའ་གཏད་མེད་པས། ངག་ཀྱང་ཆོ་རོལ་མོ་རོལ་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ཀའི་ངང་བསྐྱངས་པས། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་རྩལ་རྫོགས་པས་མཉམ་རྗེས་མེད་པར་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྟོགས། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལོངས་སྐུའི་རྩལ་རྫོགས་པས། ཐོད་རྒལ་གྱི་སྣང་བ་ལྷ་སྐུ་ཁོ་ནར་འཆར། ཐུགས་རྗེ་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་སྤྲུལ་སྐུར་རྩལ་རྫོགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་པའི་སྣང་བ་འཆར། མ་བཅོས་རང་གསལ་གནས་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྩལ་རྫོགས་པས་ཕལ་ཆེར་མཉམ་བཞག་ཁོ་ནར་གནས། ཉམས་མྱོང་བརྗོད་མེད་དུ་འཆར་བ་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་རྫོགས་པས་མངོན་ཤེས་ཐོག་མེད་དུ་ཤར། ལྟ་བ་ཕྱོགས་རིས་སུ་མ་
Chinese
如是决定。获得定解，圆满能力，最终确定为成果。第三，安住于定解脱之上。其中，作为定解的是：本来即是自生自解脱，无需执着相，如水上画纹般，断绝三界轮回的根本。如是宣说。如此介绍，对于已经决定的，作为定解的是：无论生起任何分别念，皆是生起即解脱，故于所见处消失。因为是自解脱，故无需能见所见对治。因为是生起解脱，故无需后念观前念。因为是本解脱，故无需作此是此非的计较。如水上画纹般，无论生起任何分别念，皆不取舍，安住于自位，自然消失。对于一个分别念，不作二续，即前念为境，后念为执，不做能取所取的错乱之业。不做业，故不可能生于轮回，故断绝三界轮回的根本，并且对于以上十个要点，必定获得定解。第三个总义，如是修持之后，暂时和究竟获得成果的方式有两种，首先：为了圆满无上显现，无有希冀恐惧地修持，通达空性，如见之王斩断虚空，如大鹏圆满能力般介绍。 如是宣说，此时为了通过修习妥噶而圆满四相，内外一切法皆确认为自性明智之能力。获得定解后，对于好坏的取舍、希冀恐惧、害怕顾虑等任何情绪都不存在，行持禁行之行，使得一切显有皆成赤裸之相。显现和觉性相融，使得觉知长时间处于平静状态。因为觉性无有执着，语亦随之而歌唱，安住于此状态。本体空性圆满法身之能力，无有入定出定，通达一切皆空。自性光明圆满报身之能力，妥噶之显现唯现本尊身。大悲种种显现圆满化身之能力，一切法皆现清净之相。不作做，自然明亮安住，圆满寂止之能力，大多安住于入定之中。体验无法言说地显现，圆满胜观之能力，无碍显现生起。见解不落于
English
Thus decide. Having obtained conviction, perfecting skill, it is finally determined as the fruit. Third, abiding on the ground of conviction and liberation. Among them, what is to be taken as conviction is: From the beginning, it is self-arisen and self-liberated, without the need for aiming at signs, like drawing lines on water, cutting off the root of the three realms of samsara. Thus it is said. Thus introduced, what is to be taken as conviction for what has been decided is: Whatever thoughts arise are born and liberated, so they disappear in the place of seeing. Because it is self-liberation, there is no need for an opponent to see the seer. Because it is arising liberation, there is no need for the latter thought to look at the former. Because it is primordial liberation, there is no need to calculate this is this and this is not. Like drawing lines on water, whatever thoughts arise, without accepting or rejecting, abiding in its own place, it naturally disappears. For one thought, do not make two continuations, that is, the former thought is the object and the latter is the grasping, do not do the work of the illusion of grasping and grasping. Because no action is done, it is impossible to be born in samsara, so cut off the root of the three realms of samsara, and for the above ten points, you must obtain conviction. The third general meaning, after practicing in this way, there are two ways to obtain the fruit temporarily and ultimately, first: In order to perfect the supreme appearance, without hope or fear, practice and realize emptiness, like the king of seeing cutting through the sky, like the great Garuda introducing the perfection of skill. Thus it is said, at this time, in order to perfect the four appearances by practicing Tögal, all internal and external dharmas are confirmed as the ability of self-awareness. After obtaining conviction, there is no acceptance or rejection of good or bad, hope or fear, fear or worry, and by practicing the behavior of asceticism, all appearances become naked. The appearance and awareness are integrated, so that the awareness remains calm for a long time. Because the awareness is not attached, the speech also sings along, and abides in this state. The essence of emptiness perfects the ability of the Dharmakaya, without meditation or post-meditation, realizing that everything is empty. The self-nature of clarity perfects the ability of the Sambhogakaya, and the appearance of Tögal only appears as the deity's body. The various appearances of great compassion perfect the ability of the Nirmanakaya, and all dharmas appear as pure appearances. Without doing, naturally bright abiding, perfecting the ability of peaceful abiding, mostly abiding in meditation. The experience appears unspeakable, perfecting the ability of superior vision, and unobstructed appearances arise. The view does not fall into