Tibetan
མ་ནི༔ འཇིག་རྟེན་བློ་སྤང་ཆོག་ཤེས་ལྡན༔ ཆོས་ཕྱིར་བདོག་པ་ཀུན་གཏོང་ནུས༔ དབེན་པ་བརྟེན་ཅིང་ཉམས་ལེན་བརྩོན༔ དེ་ལ་མན་ངག་འདི་ཡང་སྦྱིན༔ ཞེས་གསུངས་པས། བླ་མ་དང་གདམས་ངག་ལ་ཡིད་རབ་ཏུ་སྤྲོ་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་བའི་དད་པ། བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲས་བུ་ ལ་ཆེད་དུ་གདུང་བ་འདོད་པའི་དད་པ། ཐེ་ཚོམ་མི་བྱེད་པ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ། ཉི་ཚེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོག་པ་མཐར་ཐུག་གི་དད་པ་སྟེ་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཚང་བ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱི་གཤོལ་དང་ཐང་ལྷོད་མེད་པའི་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བརྟན་པ། གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་གསལ་བས་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེ་སླ་བ། ཟས་གོས་སོགས་སྲིད་པའི་བདེ་འབྱོར་ལ་འཛིན་ཆགས་ཆུང་བ། བླ་མ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་ཕུ་དུད་ཆེ་བས་བྱིན་རླབས་འཇུག་པའི་སྒོ་ཚང་བ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་ཟབ་མོའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་ནུས་པ། ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སོགས་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ལ་སེམས་མི་འཇུག་པས་གཡེང་བ་དང་བྲལ་བ། རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག་གཉེར་དུ་བླངས་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་དམ་བཅའ་བརྟན་པ། ཟབ་མོའི་ལམ་སྒོམ་པ་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་ཅིང་། བླ་མས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལས་མི་འདའ་བ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དེ་ལྡན་གྱི་སློབ་མ་ཉིད་འཆད་ཡུལ་དུ་གཟུང་བར་བྱ་དགོས་ཤིང་། དེ་ལྟ་བུའི་སློབ་མས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཚུལ་ནི། ཀློང་གསལ་ལས༔ རིན་ཆེན་བུ་ཆུང་ནོར་གྱི་དབྱིག༔ རབ་ཏུ་གཅེས་དང་ཡིད་འཐད་འབུལ༔ ཞེས་དང༔ ཡོན་ཏན་བདུད་རྩི་རྒྱ་མཚོ་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས༔ ནམ་མཁའ་གང་བའི་སངས་རྒྱས་ལ༔ སྣ་ཚོགས་རིན་ ཆེན་སྤྲས་པ་ཡིས༔ སྟོང་གསུམ་གང་བར་ཕུལ་བ་བས༔ བླ་མའི་བ་སྤུ་ཉག་གཅིག་ལ༔ མར་གྱི་ཐིགས་པ་གཅིག་བྱུག་པ༔ བསོད་ནམས་བརྒྱ་ཕྲག་ཆར་མི་ཕོད༔ ཅེས་དང༔ ཐལ་འགྱུར་ལས༔ འཁོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན༔ ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་མཉེས་པ་ཡིས༔ བླ་མ་སངས་རྒྱས་མཉམ་པ་བསྟེན༔ སྟོན་པ་དེ་ལས་ཡོན་ཏན་ནི༔ དཔག་བསམ་ཤིང་དང་རིན་ཆེན་ནོར༔ འདོད་འཇོའི་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན༔ ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐོབ༔ དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བླ་མ་བསྟེན༔ འཁོར་བའི་གཡུལ་ལས་བཟློག་ཕྱིར་རོ༔ ཞེས་དང༔ རང་ཤར་ལས༔ དེ་ལྟར་མན་ངག་སློབ་དཔོན་ལ༔ རང་ལུས་དང་ནི་རིན་ཆེན་རྫས༔ ཤིན་ཏུ་དཀོན་པ་དག་གིས་བསྟེན༔ ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གཞན་ཡང་ལུས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི། བདུད་རྩི་འབྱུང་བ་ལས༔ གལ་ཏེ་བླ་མ་ལ་གནོད་པའི༔ མ་རུངས་སེམས་ནི་བརྩམས་པ་ལ༔ བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གསོད་བྱས་ན༔ སེམས་ཅན་འབུམ་གྱི་སྲོག་བཏོན་པས༔ བསོད་ནམས་འདི་ཡི་ཆར་མི་ཕོད༔ བླ་མའི་བྱ་བ་རྫོགས་བྱས་ན༔ འདི་ཡང་དེ་དང་མཉམ་པ་འོ༔ ཞེས་དང༔ ངག་གིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོས༔ བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཕྲག་མང་པོར་ཡང༔ སུ་ཡིས་བཀླགས་ཤིང་བརྗོད་པ་ལས༔ བླ་མའི་ཡོན་ཏན་གཅིག་བརྗོད་ན༔ བསོད་ནམས་འབུམ་ཕྲག་བསམ་ཡས་སོ༔ ཞེས་དང༔ ཡིད་ཀྱིས་མཉེས་པར་ བྱ་བ་ནི། ཡོན་ཏན་ནང་ན་དད་པ་མཆོག༔ སྟོང་གསུམ་གང་བའི་སངས་རྒྱས་ལ༔ མཆོད་པ་སྟོང་གསུམ་མཆོད་པ་ལས༔ འདི་ཡི་མཉེས་པར་ཆར་མི་ཕོད༔ ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ན། ཇི་གསུང་དང་ཅི་མཉེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གཡོ་ཟོལ་མེད་པར་རྟག་ཏུ་མི་བརྗེད་དྲན་པའི་རྩི་ཡིས་གཟུང་སྟེ། རང་གི་བླ་མ་ཉིད་ཁོང་པའི་སྙིང་དང་གཙུག་གི་ནོར་བུ་བཞིན་མི་འབྲལ་བར་བསྟེན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དེ་བླ་མས་ཀྱང་དབང་པོའི་རིམ་པ་དང་གོ་བསྟུན་ལ་མན་ངག་གི་གནད་ཅི་རིགས་པས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱའོ།། །།གཉིས་པ་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། སྤྱིར་སྒྲུབ་པའི་གནས་ནི་ཡིད་དང་མཐུན་པ། དགྲ་རྐུན་སོགས་ཀྱི་འཚེ་བ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུ་འགྲུལ་དང་ཅ་ཅོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཡེང་ཆུང་བ། ས་ཕྱོགས་བཀྲ་ཤིས་ཤིང་། གཞི་བདག་ཆོས་ལ་དཀར་བ། བླ་མ་དང་མཁའ་འགྲོ་དང་གྲུབ་ཐོབ་གོང་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས། གངས་རིའམ། གཡའ་རིའམ། དུར་ཁྲོད་དམ། མཚོ་གླིང་ངམ། ནགས་ཁྲོད་དང་ལུང་སྟོང་བྲག་རི་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་རིག་པ་དྭངས་ཤིང་། ས་ཕྱོགས་མཐོ་བ། ཤར་གྱི་མདངས་འཕྲོག་ཅིང་། ནུབ་ཀྱི་ཟེར་སྡུད་པ་ཞེས་ཉི་མ་སྔ་མོ་འཆར་ཞིང་ཕྱི་མོར་ནུབ་པས་ཉི་ཚེ་རིང་བ། ཆུ་འཇམ་ཞིང་ཉམས་དགའ་བ། མཐུན་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་རྙེད་པར་སླ་བའི་ གནས་སུ་བསྒྲུབ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས༔ ལུང་སྟོང་གངས་ཁྲོད་རི་རྩེ་དུར་ཁྲོད་དམ༔ ཤིན་ཏུ་དབེན་ཞིང་དྭངས་ལ་མཐོ་བའི་སར༔ སྐལ་ལྡན་སྐྱེས་བུས་ཉམས་ལེན་བྱེད་པའི་གནས༔ བསམ་གཏན་འཕེལ་ཞིང་བརྟན་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ༔ མཚན་ལྡན་གནས་བྲལ་རྐྱེན་དབང་ཉིད་དུ་འགྱུར༔ ཞེས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གསུངས་སོ།། །།གསུམ་པ་དུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། དུས་དང་ཚེས་གྲངས་གཟའ་སྐར་སོགས་བཟང་བ་ལ་འཇུག་དགོས་ཤིང་། ཁྱད་པར་ཐོད་རྒལ་བསྒོམ་པའི་དུས་ནི། ཀློང་གསལ་ལས༔ ངོ་སྤྲོད་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི༔ མཁས་པས་དུས་གནད་བཙལ་བར་བྱ༔ ཞེས་དང༔ དབྱར་མ་སྟོན་དང་དགུན་ཆུང་དཔྱིད་ཀྱི་དུས༔ ཟེར་གཉིས་དུས་ན་མཆོག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན༔ ཞེས་གསུངས་པས། དུས་དེར་བསིལ་དྲོད་སྙོམས་པའི་དབང་གིས་བྱིང་རྨུགས་ཀྱི་རྐྱེན་ཉུང་ཞིང་། བྱེ་བྲག་འཆར་ནུབ་ཀྱི་ཟེར་གཉིས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་འཆར་བའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་བས་ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་བཤད་པའོ། །དེ་ལས་ལྡོག་པ་ནི། མཁས་པས་དུས་གནད་བསྟན་པར་མ་བྱས་ན༔ ངོ་བོ་འགག་ཅིང་ཉམས་ལེན་འཕེལ་དང་བྲལ༔ ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ།། །།བཞི་པ་ཡོ་བྱད་གསག་པ་ནི། འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཟས་སྐོམ་དང་གོས་སྟན། བརྟེན་པའི་ཡོ་བྱད་དམ་རྫས། མཁོ་བའི་ཡོ་བྱད་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སོགས། མཐུན་པའི་ཡོ་བྱད་སྨན་དང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྫས། ཁྱད་པར་གྱི་ཡོ་བྱད་ དབང་ཡོན་དང་གཏོར་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ། མདོར་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཡང་གནས་སྐབས་དེ་དག་ཏུ་བྲེལ་མི་དགོས་པར་གོང་དུ་ཚོགས་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཀློང་གསལ་ལས༔ གསང་སྔགས་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ཕྱིར༔ རྟེན་འབྲེལ་ཡོ་བྱད་རྫས་རྣམས་གསག༔ ཅེས་དང་། ཕྱག་རྟེན་མེ་ཏོག་དབང་ཡོན་གཏོར་ཚོགས་རྒྱུ༔ ཉམས་ལེན་དུས་སུ་ཁམས་ཀྱི་རྟེན་གསོ་བཙལ༔ མཐུན་པའི་ཡོ་བྱད་ཀུན་དང་ལྡན་པར་བྱ༔ རྟེན་འབྲེལ་རྫས་མེད་དངོས་གྲུབ་ཡལ་བར་དོར༔ ཞེས་གསུངས་སོ།། །།ལྔ་པ་གྲོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཀློང་གསལ་ལས༔ དམ་ཚིག་གཙང་ལྡན་དག་པའི་སྣང་བ་ཆེ༔ དུག་ལྔ་ཤུགས་ཆུང་བློ་ལྡན་ཁོངས་ཡངས་པ༔ ངང་རྒྱུད་རིང་ཞིང་བརྩེ་བའི་གྲོགས་དང་འགྲོགས༔ དམ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་ཆོས་ལྡན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ༔ ཅེས་པས་ཟབ་ལམ་བསྒོམས་པའི་ཉམས་མྱོང་ཅན་ནམ། མིན་ཡང་རྒྱུད་ཞི་དུལ་དང་ལྡན་ཞིང་། དམ་ཚིག་གཙང་བ། དག་སྣང་འབྱོངས་ཤིང་ཉོན་མོངས་ཤས་ཆུང་བ། བརྩེ་སེམས་ཆེ་བས་མཐུན་རྐྱེན་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་ཉིད་བསྟེན་པར་བྱའོ།། །།དེ་ལྟར་ཉམས་ལེན་གྱི་སྒྲོམ་དུ་འཇུག་པའི་ཆ་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ད་ནི་རྩ་བའི་གཉིས་པ་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དངོས་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ། སྔོན་འགྲོ་དང་། དངོས་གཞི་གཉིས། དང་པོ་ལའང་ཐུན་གྱི་སྔོན་ འགྲོ་དང་། ལམ་གྱི་སྣོད་རུང་དུ་བྱེད་པའི་སྔོན་འགྲོ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཐུན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་ནི། དེའང་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུ་འགྲུལ་དང་སྒྲའི་ཀླག་ཅོར་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་ལ་ཚེར་མ་མི་འབྱུང་བའི་གནས་དབེན་པ་ཉིད་དུ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་ལུས་གནད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཆོས་བདུན་ལྡན་མི་གཡོ་བར་དྲང་པོར་བསྲང་སྟེ། དེའང་རྐང་པ་གཉིས་གཡོན་འོག་དང་གཡས་སྟེང་དུ་བྱས་པའི་
Chinese
嘛呢！如果拥有舍弃世间杂念的满足感，为了佛法能够舍弃一切财产，依靠寂静之处并精进修持，那么就赐予他这个口诀。如是说。对于上师和口诀极其欢喜并努力追求，是和悦的信心；对于所要成就的果位特别渴望，是希求的信心；不怀疑，是确信的信心；不被暂时的因缘所夺走，是究竟的信心，即是具备了加持融入的全部因素。对于成就无上菩提，具有不退缩和不懈怠的坚韧誓愿。由于通晓深奥的实相之义的智慧清晰，因此容易生起证悟。对于食物、衣服等世间的安乐财富执着心小。由于对上师和本尊具有强烈的敬仰，因此具备了加持融入的全部门户。对于密咒的道路，断除了怀疑的束缚，因此能够进入深奥的行持。对于贪嗔痴三毒等庸俗的分别念不放在心上，因此远离散乱。对于根本和支分的誓言，接受之后不违越，誓愿坚定。对于修持深奥的道不感到厌倦。不违越上师所说的一切。因此，必须选择具备这些特征的弟子作为传讲的对象。那么，这样的弟子应该如何令上师欢喜呢？《虚空光明》中说：珍贵的幼子，是财富的精华，要极其珍爱并献上悦意之物。又，《功德甘露海生续》中说：对于充满虚空的诸佛，用各种珍宝装饰，胜过将充满三千世界的供品献上。对于上师的一根毫毛，涂抹一滴酥油，百千福德也无法比拟。又，《现观庄严论》中说：以眷属和受用承侍，以身语意令其欢喜，以上师等同于佛陀般承侍。从上师那里获得的功德，如同如意树和珍宝，如同满足愿望的如意牛。获得无量功德，因此要以这种目的来承侍上师，为了从轮回的战场中解脱出来。又，《自生续》中说：如此对于口诀上师，以自己的身体和珍贵的物品，极其稀有之物来承侍。如是说。此外，以身体令上师欢喜的方式是，《甘露生续》中说：如果对上师有害的，
English
Ma ni! If one possesses the contentment of abandoning worldly distractions, is able to relinquish all possessions for the sake of Dharma, relies on solitary places and diligently practices, then bestow this instruction upon them. Thus it is said. To have great joy and diligently strive for the Lama and the instructions is the faith of delight; to have a special longing for the fruit to be attained is the faith of aspiration; to have no doubt is the faith of conviction; not to be taken away by temporary circumstances is the ultimate faith, which is to say, possessing all the causes for the entry of blessings. To have a firm vow of unwavering courage and diligence in accomplishing unsurpassed enlightenment. Because the wisdom that understands the profound meaning of reality is clear, it is easy to generate realization. To have little attachment to worldly pleasures and wealth such as food and clothing. Because of great reverence for the Lama and the chosen deity, one possesses all the gateways for the entry of blessings. On the path of secret mantra, one has severed the bonds of doubt, and therefore is able to enter into profound conduct. One does not focus the mind on ordinary thoughts such as the three poisons of attachment, aversion, and ignorance, and therefore is free from distraction. One takes care to uphold the root and branch vows and does not transgress them, the vow is firm. One does not feel weary or tired of meditating on the profound path. One does not deviate from whatever the Lama has said. Therefore, one must choose a disciple who possesses these qualities as the object of teaching. So, how should such a disciple please the Lama? In "Klong gsal," it says: The precious young child is the essence of wealth; cherish them greatly and offer pleasing things. Also, in the Tantra of the Origin of the Ocean of Nectar of Qualities, it says: To the Buddhas filling the sky, adorned with various jewels, it is better to offer offerings filling the three thousand worlds. To smear a single hair of the Lama with a drop of butter, hundreds of thousands of merits cannot compare. Also, in "Thal 'gyur," it says: Serve with retinue and possessions, please with body, speech, and mind, serve the Lama as equal to the Buddha. The qualities obtained from that teacher are like the wish-fulfilling tree and precious jewels, like the wish-fulfilling cow. Obtain immeasurable qualities, therefore serve the Lama with this purpose, in order to turn away from the battlefield of samsara. Also, in "Rang shar," it says: Thus, to the master of instructions, serve with one's own body and precious substances, very rare things. Thus it is said. Furthermore, the way to please the Lama with the body is, in the "Origin of Nectar," it says: If something is harmful to the Lama,
Chinese
生起嗔恨心之时，自己便会遭到杀害，杀害了成千上万的众生，也无法承受此等福德。如果圆满了上师的事业，这也与之相同。又说：以言语令师欢喜，即是诸佛所说的法，即使有人于百千劫中，读诵讲述此法，也不如讲述上师的一个功德，所获福德不可思议。又说：以意令师欢喜，功德之中，信心最为殊胜。以充满三千世界的供品供养三千世界的佛陀，也不及令上师欢喜，无法承受此等功德。如是所说，因此，要从如教奉行和令师欢喜的角度出发，身语意三门，毫无虚伪地，以永不忘失的忆念之绳守护，如同守护自己的心和头顶的珍宝一般，不离不弃地依止自己的上师。对于这样具有功德的弟子，上师也要根据他的根器和理解能力，以相应的窍诀要点进行摄受。 第二，宣说处所的特征：总的来说，修行的处所要与心意相合，没有盗贼等危害，少有世人的往来和喧嚣等散乱，地处吉祥，地神护法对佛法虔诚，是上师、空行母和历代成就者加持过的处所。或是雪山，或是悬崖峭壁，或是坟场，或是海岛，或是森林和空旷的山谷岩洞等，自性清明，地势高耸，朝向东方，能吸收西方的光芒，即太阳早出晚落，日照时间长的地方，水流平缓，景色宜人，容易获得一切顺缘的处所进行修行。《虚空光明》中说：空旷的山谷、雪山、山顶、坟场等，极其寂静、清净、高耸之处，有缘者在此修持，禅定增长，迅速稳固。不具足条件的处所，会成为违缘的助缘。如是宣说了处所的功过。 第三，时间的特征：需要选择时辰、日期、星宿等吉祥的时间。特别是修习妥噶（顿超）的时候，《虚空光明》中说：认识自性之时的特点是，智者应当寻找时间的要诀。还有夏天不
English
When anger arises, one is killed by oneself. Even if one kills hundreds of thousands of sentient beings, one cannot bear such merit. If one completes the guru's work, it is the same as that. It is also said: To please the guru with words is the Dharma spoken by all the Buddhas. Even if someone reads and speaks this Dharma for hundreds of thousands of kalpas, it is not as good as speaking of one quality of the guru. The merit is immeasurable. It is also said: To please the guru with the mind, among the qualities, faith is the most supreme. Even if one offers offerings that fill three thousand worlds to the Buddhas of three thousand worlds, it is not as good as pleasing the guru. One cannot bear such merit. As it is said, therefore, one should always uphold the rope of mindfulness without hypocrisy from the perspective of following instructions and pleasing the guru with body, speech, and mind, and rely on one's own guru without separation, like guarding one's own heart and the jewel on the crown of one's head. For such a disciple with qualities, the guru should also take care of him with appropriate key points of the instructions according to his capacity and understanding. Second, explaining the characteristics of the place: In general, the place of practice should be in accordance with one's mind, without harm from thieves, etc., with little disturbance from the comings and goings of people and noise, etc., the place should be auspicious, the local deities should be devoted to the Dharma, and it should be a place blessed by the guru, dakinis, and past accomplished ones. Or it could be a snow mountain, or a cliff, or a cemetery, or an island, or a forest and empty valley caves, etc., with a naturally clear mind, high terrain, facing east, and able to absorb the light of the west, that is, a place where the sun rises early and sets late, with long hours of sunshine, gentle water flow, pleasant scenery, and easy access to all favorable conditions for practice. In "Vast Expanse of Luminosity," it says: Empty valleys, snow mountains, mountain peaks, cemeteries, etc., extremely secluded, pure, and high places, fortunate ones practice here, meditation increases, and stability is quickly attained. A place without the necessary conditions will become a hindrance. Thus, the merits and faults of the place are explained. Third, the characteristics of time: It is necessary to choose auspicious times such as hours, dates, and constellations. Especially when practicing Tögal (Breakthrough), "Vast Expanse of Luminosity" says: The characteristic of the time of recognizing one's own nature is that the wise should seek the key points of time. Also, summer is not