Tibetan
་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེད། ཡེ་ཤེས་ངང་དྭངས་སུ་འཆར་རོ། །དེ་ནས་ཡང་འཕྲུལ་འཁོར་གོང་བཞིན་བྱ། མིག་སྣ་རྩེར་དབབ། རང་ངོ་རང་གིས་བལྟ། རྟོག་པའི་བརྟག་དཔྱད་མི་བྱ། དྲན་ པ་ཡུལ་ཟིན་ཙམ་དུ་བྱ་སྟེ་རང་བབ་ཏུ་བསྒོམ། གསལ་བདོ་བ་ལ་ཕཊ་ཅེས་བཤིག །དེའི་རྗེས་ལ་བལྟ། དེའི་ཚེ་སེམས་ཆེད་དུ་སྤྲོས་ཀྱང་མི་འཕྲོ་བར་ཧྲིག་གེར་གནས་པ་ཞིག་འབྱུང་། དེ་ལ་ཞག་གཅིག་ཏུའམ་ཅི་རིགས་སུ་བསྒོམ། དེ་ནས་འཕྲུལ་འཁོར་གོང་བཞིན་ལ། རིག་པ་ལ་ངར་བསྐྱེད། མིག་ལྟ་སྟངས་བར་སྣང་ལ་ཧད་པོར་གཏད། རིག་པ་ཡང་སྙིང་ནང་ནས་མིག་ལ་བརྒྱུད་དེ་བར་སྣང་དུ་སྐྱ་ཏ་ལེ་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་པ་རྒྱ་བསྐྱེད། ཡིད་ཙམ་གཏད་དེ་རང་རིག་ངར་དང་བཅས་ཏེ་བསྒོམས་པས་རྟོག་པ་ཟིལ་གྱིས་ནོན། སྣང་སྟོང་གི་ཕུ་འཁྲོལ་བར་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་བྱ་བ་རྒྱ་མཚོ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་རྟོག་མེད་དུ་ལྷན་ནེ་བ་དང་། ཡང་རིག་པ་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེད་པས་སྔར་བས་འགྱུ་རྟོག་རགས་སུ་སོང་བ་ལྟ་བུ་གང་ཤར་འཕྲའུ་ཙམ་ཡང་དྲན་པས་ཟིན་པ་ཙམ་ཡང་འབྱུང་སྟེ། འདི་ལ་ཞི་གནས་བྱ་བ་རླུང་རིག་རྣལ་དུ་ཕེབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོམ་ཆེན་འགའ་ཞིག་འདི་ལ་ཞེན་ཞིང་སྒོམ་གྱི་ངོ་ཏིར་འདོད་པ་མང་ཡང་ཅུང་ཟད་མིན་པས། དེ་ནས་བླ་མས་གནས་པ་ལ་མི་ཞེན། འགྱུ་རྟོག་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་བལྟ་བར་ཉམས་སུ་ལེན་པར་གདམས་པ་སོགས་བླ་མའི་མྱོང་བས་མཁས་པར་ཁྲིད་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་སྤྲོས་བྲལ་ལྷག་མཐོང་གི་ ངོ་སྤྲོད་ལེགས་པར་ཁྲིད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ། ཤར་གྲོལ། མཉམ་གྲོལ། ཅི་ལྟར་འགྱུ་ཞིང་འཕྲོ་ཡང་དོན་རང་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། འགྱུ་རྟོག་གསལ་ལ་སྟོང་སྟེ། ཡུལ་མེད་རྗེན་པ་སྟོང་པའི་རང་རྩལ་ལས་གྲུབ་སྟེ། བརྗོད་མེད་སྤྲོས་བྲལ། དོན་ལ་མདངས་མ་འགགས་ཙམ་དུ་ཅིར་ཡང་སྣང་བས། སྣང་བའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡུལ་མེད་བློ་བྲལ་དུ་ཤེས་ཤིང་། དེའི་དོན་དང་མི་འབྲལ་བ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡུན་གང་ཡང་རུང་བར་བླ་མས་དྲི་བ་རེ་བྱས་ཤིང་སྒོམ་དུ་གཞུག་གོ །དེ་ལྟར་སྒོམ་ཚེ་དང་པོ་གནས་པ་བདེ་ཤས་དང་བཅས་པ་ལ། འགའ་ཞིག་ཅུང་ཟད་ཆགས་པ་བྱུང་སྟེ། ཅི་ལྟར་ཞིག་ནས། འགྱུ་རྟོག་འཆར་སྒོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་གསལ་སྐྱེས་གྲོལ་ཤར་གྲོལ། རང་ལ་རང་ཡིད་ཆེས། དགོད་བྲོ་བ། འགག་མེད་ཀྱི་སྣང་བ་ཅི་ལྟར་སྣང་ཡང་། དེར་འཛིན་མེད་པ་ཁྲེས་སེ་ཐལ་ལེ། ཕུགས་སུ་བློ་བདེ་ཐག་ཆོད་ཏིང་ངེ་བ་ཞིག་འབྱུང་ངོ་། །ད་རུང་བླ་མས་མྱོང་བས་དྲི་བ་མཐའ་གཅད།
Chinese
区分清浊，智慧自然显现。之后再次如前进行幻轮。眼视鼻尖，自观自面，不做分别思辨。令念住于所缘，安住于自性中禅修。于明亮增盛时，以（藏文：ཕཊ།，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：发特）击破。之后再观。此时，心虽特意造作，亦不散乱，而是赫然安住。于此修持一日或随宜。之后如前进行幻轮，于觉性中生起精进，眼视虚空，目不转睛。觉性亦从心髓经由眼根，于虚空中扩大所缘。稍作专注，以自觉之精进修持，则能压伏分别念，通透显空之界限。此时，寂止之行如未被风扰动之大海般，无念而寂然。又，觉性区分清浊，较前念头粗重，无论何念生起，刹那间亦能被忆念所摄持。此乃寂止之行，风心调柔之相。某些禅修者执着于此，多认为此乃禅修之精要，然并非完全如此。之后，上师教诫不执着于安住，不视念头为过患，而应纳为修行。如是等等，应善巧地依上师之经验引导。之后，应善巧引导离戏光明之 认识。于此，无论何者显现之自性，皆为生起解脱、同时解脱。无论如何流转生灭，然其本质并未成立。念头清晰而空性，无境赤裸，由空性之自力所成。不可言说，离戏。然于实义中，光明不灭，显现万象。了知显现之自性为空性，无境离念，且不离其义，即为胜观。如是，无论多久，上师皆会提问并令其禅修。如是禅修时，初时安住较为舒适，某些人会稍有执着。如何破除？无论念头如何生起，皆为空明、生起解脱、显现解脱。对自己有信心，感到可笑，无论显现如何，皆无执着，坦然放下，最终会生起内心安乐、决断、坚定的状态。之后，上师仍会以经验进行提问，最终决断。
English
Separate the clear from the turbid, and wisdom will naturally arise. Then, repeat the same process as before with the wheel of emanation. Lower your gaze to the tip of your nose, look at your own face with your own eyes, and do not engage in conceptual analysis. Let mindfulness just grasp the object, and meditate in a natural state. When clarity intensifies, shatter it with (Tibetan: ཕཊ།, Sanskrit Devanagari: फट्, Sanskrit Romanization: phaṭ, Literal Chinese Meaning: Phat). Then, look again. At that time, even if the mind intentionally fabricates, it will not scatter, but will remain still and unwavering. Meditate on this for a day or as appropriate. Then, as before, engage the wheel of emanation. Generate vigor in awareness. Fix your gaze on the sky with a wide-eyed stare. Let awareness pass from the heart through the eyes and expand the focus on the vastness of the sky. Focus slightly, and meditate with the vigor of self-awareness, thereby subduing conceptual thoughts. Break through the boundaries of appearance and emptiness. At that time, the practice of calm abiding will be like an ocean undisturbed by the wind, still and without thought. Furthermore, as awareness separates the clear from the turbid, thoughts become coarser than before. Whatever arises, even a fleeting moment, is grasped by mindfulness. This is the practice of calm abiding, the sign of the wind-mind becoming gentle. Some meditators cling to this, often considering it the essence of meditation, but it is not entirely so. Then, the guru advises not to cling to abiding, not to view thoughts as faults, but to incorporate them into practice. In this way, one should skillfully guide based on the guru's experience. Then, one should skillfully guide the introduction to luminosity free from elaboration. In this, the nature of whatever arises is self-liberated as it arises, simultaneously liberated. However it moves and scatters, its essence is not established. Thoughts are clear and empty, naked and without object, arising from the self-power of emptiness. Inexpressible, free from elaboration. Yet, in reality, luminosity is unceasing, appearing as all things. Knowing the nature of appearances to be emptiness, without object, free from mind, and inseparable from its meaning, is called insight. In this way, for any length of time, the guru will ask questions and have them meditate. When meditating in this way, at first, abiding is relatively comfortable, and some may develop a slight attachment. How to break this? Whatever thoughts arise, they are clear and empty, self-liberated as they arise, liberated as they appear. Have confidence in yourself, feel amused, and no matter what appears, there is no clinging, let it go completely. Ultimately, a state of inner peace, decisiveness, and firmness will arise. Then, the guru will continue to ask questions based on experience, ultimately making a final determination.