Tibetan
ཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ཤེས་རབ་རང་བྱུང་གི་སྒྲོན་མ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དབྱིངས་དང་རིག་པ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡུལ་ཅན་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རང་སར་དག་པས། ཟུང་འཇུག་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་སོང་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ནས། སྤྲུལ་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་གཉིས། །ཤེས་བྱ་ཅི་ལྟའི་གནས་ལུགས་ཤེས། །ཇི་སྙེད་ཅིག་ཅེས་དོན་རྣམས་ཤེས། །ཞེས་འབྱུང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཞི་འཛིན་པའི་རིག་པ་ནི། རྟོག་པ་ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པའི་དུས་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་རྐྱེན་བྲལ་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལ་འདི་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་དུས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ཅིང་རང་གསལ་ཙམ་དུ་གནས་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཞིར་གནས་ནི། སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་དང་མ་བྲལ་བའི་དུས་ན་འཁྲུལ་པ་ ཡིན་ལ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་མ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་སོ། །དེ་ནི་ངོ་བོ་ཀ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཡོད་དེ། ཆ་ཡིས་མ་བསྒོས་པའི་རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་ཕྲ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་སོ། །ཞེས་སོ། །ལྷག་མཐོང་གི་རིག་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ནི། རང་གི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ངོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུར་མ་ཤེས་ནས་ཕྱི་རུ་རྟོག་པ་དང་། འོད་ཟེར་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་མེད་པའི་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དང་། ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་བླང་དོར་བྱ་རྒྱུ་དང་། བྱས་པར་འདོད་པ་འཁྲུལ་ལ། དེ་ཉིད་རང་གི་རིག་པ་རང་སྣང་རང་གྲོལ་དུ་གོམས་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཐོད་རྒལ་གྱི་རིག་པ་ལ། ཉམས་སུ་བླངས་ནས་ཚད་དུ་ཕྱིན་པའི་མིང་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་ཟད་པ་འབྲས་བུའི་གནས་ལུགས་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་བོར་བ་ཅེས་བྱ། ཆོས་ཟད་པ་ཞེས་བྱ། ཆོས་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ། ཆོས་ལས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ། ཞེས་བྱུང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་རྟོག་པ་དང་མི་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་རྟོག་པ་བྱུང་ན་ད་ལྟ་འཁྲུལ་པའི་རིག་པས་བསླད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཉམས་ལེན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་ནི། དབྱིངས་རིག་མཐོང་བའི་རིག་པ་མངོན་སུམ་གྱི་དུས་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ངོ་བོའི་འདུག་ཚུལ་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་རིག་པས་བརྟགས་ཀྱང་། ཐམས་ཅད་དང་མཐུན་ལ་ཐམས་ ཅད་མ་ཡིན་པར་སྣང་ཞིང་། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་དུ་བསྟན་དུ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཐ
Chinese
具有特征的智慧自生灯，即是所有境显现为空性和觉性，显现而无自性，以及能境二取之分别念于自身清净，成为双运清净之自性，此为不谬误。从此处说：“化身之智慧有两种，了知所知如何之实相，了知多少一切诸义。”此乃彼之意义。执持基之觉性，于分别念与烦恼和合之时为谬误，远离彼等之谬误之因则为不谬误。究竟而言，此即名为阿赖耶。彼于安住自身之时，生起一切知识，唯住于自明之状态。如是说。安住于基，于未离遮蔽之因之时为谬误，然彼之体性则安住于不谬误之自性中。彼乃体性本来清净之实相，具有三种智慧，未被部分所染之所有觉性皆安住于一切智智之体性中，彼智慧亦安住于微细之智慧中。如是说。胜观之觉性如缕不断，若自之觉性未能了知自身为智慧之身，而向外分别，于光芒、形状与颜色等等无意义之六道轮回之境，以及能境执持，欲取舍，并认为已作，此为谬误。若彼自身之觉性习惯于自显自解脱，则称为不谬误。关于顿超之觉性，因是修持而至究竟之名称，故谬误已尽之果位即为不谬误。彼亦名为舍弃法，名为法已尽，名为超越法，名为解脱法。如是说。然而，若生起境与能境二者皆为真实的分别念，以及不真实之分别念，则当下即是被谬误之觉性所染污。第三，趋入修持之意义是，于现量之时，显现空性无别之觉性，彼本体之安住方式，即使以具有特征之觉性来观察，亦显现为与一切相符却又非一切，心与智慧之自性，既不能说为一亦不能说为异，此乃胜义谛与世俗谛之实相。
English
The lamp of self-arisen wisdom that holds characteristics is that all objects appear as emptiness and awareness, appearing without inherent existence, and the conceptualization of the dualistic grasp of subject and object is purified in itself, becoming the nature of pure union, which is not mistaken. From this, it is said, "The wisdom of the emanation body has two aspects: it knows the reality of how things are, and it knows the meaning of how many things there are." This is the meaning of that. The awareness that grasps the base is mistaken when it is combined with conceptualization and afflictions, and the absence of the cause of those mistakes is not mistaken. Ultimately, this is called the alaya. When it abides in its own body, it generates all knowledge and abides only in a self-luminous state. So it is said. Abiding in the base, it is mistaken when it is not separated from the cause of obscuration, but its essence abides in the nature of non-mistake. That is the reality of the essence of original purity, possessing three wisdoms, and all awareness that is not tainted by parts abides in the essence of omniscient wisdom, and that wisdom also abides in subtle wisdom. So it is said. The awareness of insight, like a continuous thread, is mistaken if one's own awareness does not recognize itself as the body of wisdom and conceptualizes outwardly, grasping at meaningless objects of the six realms of samsara, such as light, shapes, and colors, and grasping at subject and object, wanting to accept and reject, and thinking that one has done so. If that very awareness of oneself is accustomed to self-appearance and self-liberation, it is called non-mistaken. Regarding the awareness of direct transcendence, because it is the name of having practiced and reached the ultimate, the state of the result of the exhaustion of mistakes is non-mistaken. That is also called abandoning the Dharma, called the exhaustion of the Dharma, called transcending the Dharma, and called liberation from the Dharma. So it is said. However, if conceptualizations arise that both the object and the subject are truly existent, and conceptualizations that they are not truly existent, then at that moment it is defiled by mistaken awareness. Third, the meaning of entering into practice is that, at the time of direct perception, the way of abiding of the essence of the inseparability of appearance and emptiness, even if examined by the awareness that holds characteristics, appears to be in accordance with everything and yet not everything, and the nature of mind and wisdom cannot be shown to be either one or different, this is the reality of ultimate truth and conventional truth.
Tibetan
མས་ཅད་འདུས་པར་ཐག་ཆོད་པས་ལྟ་བ། དེ་ལ་ཉམས་ལེན་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་བྲལ་བ་དགོས། བྲལ་ན་སྐྱེད་མེད་པས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་བརྩོན་འགྲུས་ཤུགས་ལ་འབྱུང་བ་བསྒོམ་པ། དེ་ལ་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྤྱོད་ན་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་སྣང་ཞིང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་སྒྲ་ཐོས་ལ་སྒོ་ལྔ་མ་འགགས་ཀྱང་འདོད་པའི་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་། ཡིད་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་འདོད་པ་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པར་ཤེས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་མཁྱེན་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་ཞིང་མི་དགེ་བ་བཅུའི་སེམས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་འགྱུ་བས་ན་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་ལ། འབྲས་བུ་རང་སེམས་ཡེ་ཤེས་དང་འབྲེལ་བར་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཉམས་གོང་འཕེལ་ཞེས་བཤད་ལ། རིག་པ་ཚད་ལ་ཕེབས་པའི་ཚེ། གསལ་སྣང་གི་ཆ་སྟོང་གསུམ་གང་ལ་བལྟས་ཀྱང་ཁྱབ་པས་གཉིས་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་ནུབ་ཅིང་། གང་འདོད་པའི་དབང་འབྱོར་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ནུས་ཤིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་དུས་ན་གཉིས་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི། དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ན་ཉམས་ལེན་དེ་ལས་མཆོག་མེད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ རྣམ་པ་འདི་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལུས་གནད་ལྟ་སྟངས་རྣམས་ནི་དང་པོའི་རྐྱེན་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་གནད་དུ་བསྣུན་པ་ནི། འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དབྱིངས་ལ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །སྣང་བ་ཀུན་ལ་རང་གཟེར་བཏབ། །ཅེས་བྱ་བ་དབྱིངས་ནི་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་ནང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྣང་བ་ཡིན་པས། གཟུགས་སོགས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དེ་དང་བསྲེས་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །སྣང་བ་ལོགས་སུ་བཞག །དབྱིངས་ཀྱི་འབར་བ་ཟླ་ཉི་འོད་འཇའ་ཚོན་ཐིག་ལེ་སྐུ་སྣང་ལོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་པས་མི་ཡོང་ངོ་། །རིག་པ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣལ་དུ་དབབ། །ཅེས་པ་ནི། རིག་པའི་དབྱེ་བ་ལྔ་ལ་མཁས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ད་ལྟ་དབྱིངས་དང་འབྲེལ་བ་དང་རྩ་ནང་ནས་བརྒྱུད་དེ་ཤར་བ་དང་། ཤར་བ་དང་པོ་རྒྱང་ཞགས་མིག་གི་ཆུ་ལ་ཤར་ཞིང་། དེ་ནས་ཕྱི་ནམ་མཁར་སྣང་བས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དུ་མར་སྣང་བར་ཟད་ཀྱི། ཁོ་རང་ནི་དང་པོ་ནས་ཐ་མའི་བར་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་ཐམས་ཅད་འགྲོ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ཡིན་པ་དེ་གོ་བར་བྱའོ། །ལྟ་བ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ལ་གཟིར། །ཞེས་པ་ནི། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ལ་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བཞ
Chinese
一切都匯聚於此，因此要堅定這種見解。對此，實修一剎那也不能分離。如果分離，就沒有增長，因此要修持通過感官的顯現而生起精進的力量。對此，如果沒有聚集和分離地修行，那麼身和淨土會顯現如微塵般的數量。聽到大乘的法音，五根門雖然沒有關閉，卻沒有貪求的念頭。心中知道那些形相、慾望和無色界的念頭是錯誤的，從而生起了知因果的智慧，甚至一剎那也不會產生十不善業的心，這就叫做行。為了果位自心與智慧相連而顯現，所以說是修持增上。當覺性達到極致時，光明顯現的部分，無論看向三千世界的何處都遍滿，二取的分別念就會消失。獲得隨心所欲的自在，能夠利益一切眾生。當一切法都窮盡時，遠離一切二取的分別習氣，這就是三世一切善逝的想法，因此沒有比這個修持更殊勝的了。由於這個原因， 以這種方式實修的身體要點和觀看方式只是最初的緣起而已。將本質作為要點來按壓，是這樣說的：為了使法界堅定，在一切顯現上釘上自己的釘子。所謂的法界，如前所述，是從內在的因緣所顯現的，因此，要將色等一切顯現與之混合，毫無差別地進行修持。將顯現單獨放置，將法界的光芒、日月光、彩虹、明點、本尊像單獨放置是不行的。為了使覺性堅定，本質自性安住於本然。意思是，精通覺性的五種分類，金剛鏈現在與法界相連，並從脈中傳出而顯現。最初的顯現顯現在眼水的遠處，然後顯現在外面的虛空中，顯現出多種形狀和顏色，但它自己從始至終都不會改變，一切都在流逝，卻不被一切所染污，要理解這一點。為了使見解堅定，始終專注於鏈。意思是，在顯現空性無二之中，眼睛等感官、對境和有境，一切的知識
English
Everything is gathered here, therefore, one must firmly establish this view. For this, practice must not be separated even for a moment. If separated, there is no increase, therefore, one must meditate on cultivating the strength of diligence that arises from the manifestation of the senses. For this, if one practices without gathering and separating, then the body and pure lands will appear as numerous as atoms. Hearing the sound of the Mahayana Dharma, although the five sense doors are not closed, there is no thought of desire. Knowing that those forms, desires, and formless thoughts in the mind are mistaken, wisdom that knows cause and effect arises, and even for a moment, the mind of the ten non-virtuous actions does not arise, this is called conduct. Because the result is that one's own mind is connected to wisdom and manifests, it is said to be increasing practice. When awareness reaches its limit, the part of clear appearance, no matter where one looks in the three thousand worlds, is pervasive, and the delusion of dualistic grasping disappears. Having obtained the freedom to do as one pleases, one is able to benefit all sentient beings. When all dharmas are exhausted, being free from all the habitual tendencies of dualistic grasping is the intention of all the Sugatas of the three times, therefore, there is no practice more supreme than this. For that reason, The physical postures and ways of looking when practicing in this way are only the initial causes. To press the essence as the key point, it is said like this: In order to stabilize the sphere of reality, drive your own peg into all appearances. The so-called sphere of reality, as mentioned before, is the appearance from internal causes and conditions, therefore, one must mix all appearances such as form with it and practice without any difference. It is not possible to separately place appearances, to separately place the radiance of the sphere of reality, the light of the sun and moon, rainbows, bindus, and deity images. In order to stabilize awareness, the essence of one's own nature should be settled into its natural state. This means being skilled in the five divisions of awareness, and that the Vajra Chain is now connected to the sphere of reality and arises from within the channels. The first appearance appears in the distant water of the eye, and then appears in the outer sky, appearing in various shapes and colors, but it itself does not change from beginning to end, and although everything passes, it is not stained by anything, this must be understood. In order to stabilize the view, always focus on the chain. This means that in the inseparability of appearance and emptiness, the senses such as the eyes, the objects and the subjects, all knowledge