Tibetan
་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་ཀྱང༔ དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་ཞེན་པས༔ གཟུང་འཛིན་མ་རིག་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཏེ༔ འཁོར་འདས་ཀྱི་བར་ལ་རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་ལས་མེད་དོ༔ དུས་སྐད་ཅིག་མའི་རིག་མ་རིག་ལས་བྱུང་བའོ༔ ལྔ་པ་གོལ་སྒྲིབ་ཀྱི་མཐའ་ཆོད་པ་བྱར་མེད་བློ་འདས་སུ་བསྟན་པ་ནི༔ ཚོགས་དྲུག་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་ཀྱང༔ ཉམས་མྱོང་ལ་ཞེན་པའི་མཐའ་མ་ཆོད་ན༔ གོལ་སྒྲིབ་ཏུ་འགྲོ་བས༔ དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་གྱི་བསམ་བློའི་སྟེང་དུ་གཅུན་ལ༔ དགེ་སྡིག་དང་འཛིན་པའི་ཆ་གཉིས་ཕྲ་མོ་འདུག་ན༔ ད་རུང་མཐའ་མ་ཆོད་པ་ཡིན་པས་གོང་བཞིན་ཉམས་ལེན་ལ་ནན་ཏན་བྱ་ཞིང་ཐད་ཀའི་གེགས་སེལ་ལོ༔ དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་བཟང་ངན་གྱི་བློ་ལ་སོགས༔ གཉིས་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་ཟད་ནས་གང་གི་རྩིས་གདབ་རེ་དོགས་མེད་པར་འཛིན་མེད་བློ་འདས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར༔ མཐར་ཐུག་གཉིས་མེད་དུ་ཐག་ཆོད་འདུག་ན་ཟོལ་མི་འཇོག་པར་འདུག་པ་གར་བྱུང་བ་ལེན་ནས་ཆེད་ཀར་འཕྲོས་སུ་གཞུག༔ མཉམ་བཞག་གི་ཐད་ཀ་ནས་ཡ་ང་བ་མེད་དོ༔ དེ་ ལྟར་དུ་རྗེས་ལ་ཡང་ངོ་བོའི་ཐོག་ཏུ་ལྷོད་དེ་འདུག་ན༔ གོལ་སྒྲིབ་ཀྱི་མཐའ་ཆོད་ནས་ཕྲ་མོ་ཙམ་གྱི་འཛིན་རྟོག་མེད་དེ༔ བྱར་མེད་བློ་འདས་སུ་སྐྱོང་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་མཐའ་ཆོད་ཚུལ་ནི༔ མ་བཅོས་རང་གསལ་གྱི་ངོ་བོ་རྗེན་ནེ་མེར་རེ་བ་འདི༔ ངོ་བོ་གསལ་ཞིང་འགགས་མེད་དུ་ཤར་བས༔ མེད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ལས་འདས་ཏེ༔ ཆད་པའི་གོལ་ས་ཆོད་ཅིང༔ ཅི་ལྟར་ཤར་ཡང་རང་བཞིན་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས༔ ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བློ་འདས་ཏེ༔ རྟག་པའི་གོལ་ས་ཆོད་དོ༔ མ་བཅོས་ཁྱབ་བདལ་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ༔ ཡོད་མེད་གཉིས་ཀའི་བློ་ལས་འདས་ཏེ༔ གཉིས་མེད་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་པའི་གོལ་ས་ཆོད་དོ༔ འོ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཉིད་མཐའ་བྲལ་རྗེན་པ༔ འདི་ལྟར་འདུག་གོ་སྙམ་པའི་གོ་ཡུལ་དུ་མ་ལུས༔ འདི་ལྟར་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཡིད་དཔྱོད་དུ་མ་ལུས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང༔ རུས་གཏུགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས༔ དེ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ན་སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་བརྗོད་མེད་གཅིག་ཆོད་རང་གྲོལ༔ མཉམ་བཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་འཁོར་ཡུག་སྣང་སྲིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྲོལ་བ་དེ་ལ༔ སྡིག་པས་གནོད་མ་བསྐྱལ༔ འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་ཉིད་རོལ་པར་ཤེས་པས༔ ཉོན་མོངས་ཤེས་སྒྲིབ་རང་སར་དག་སྟེ༔ རང་སེམས་ལས་ངན་སོང་དང་རིགས་དྲུག་གཞན་ཞིག་ལོག་ན་མེད་པས༔ འཆིང་མཁན་རྟོག་པ་ཡང་འགྲོ་འོང་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བས
Chinese
雖然安住於任運自成，但那些不如此證悟者，由於執著於種種顯現，以能取所取無明而流轉於輪迴，輪迴與涅槃之間，唯有證悟與未證悟之別。時間乃由剎那之明與非明所生。第五，斷除歧途與障礙之邊，宣說為無為離意：即使了知六識種種顯現為二取不二，若未斷除執著於經驗之邊，則會落入歧途與障礙，應約束善、非善、無記三種思維。若仍有善惡與執著之微細部分，則仍未斷除邊，故應如前精進修持，並遣除直接之障礙。善、非善、無記好壞之念等，二取之相耗盡後，無有任何計度、希冀、疑慮，無執離意如虛空之中心，若已徹底斷定為究竟不二，則不作偽，安住於所生之處，並專注於其上，於等持之直接狀態中無有恐懼。如此於後得時亦鬆坦安住於本質上，則斷除歧途與障礙之邊，無有絲毫之執取念頭，而修持無為離意。彼之斷除邊之方式為：此未作做、自明之本質赤裸裸、明晃晃，本質明朗且無間斷地顯現，故超越執著於無有之念，斷除斷滅之歧途；無論如何顯現，然自性本質不成立，故超越執著於有之念，斷除常恆之歧途。未作做、廣大遍佈不落於任何一方，故超越有無二者之念，斷除執著於二取經驗之歧途。哦！如是心性離邊赤裸，不存有『如是安住』之理解處，不存有『如是是』之分別念，而親身經驗，於血脈中生起，若於此獲得穩固，則一切顯現與心識，本質皆為不可言說、一斷一切斷、自解脫，於等持與後得二者無別中，周圍之輪迴與寂靜解脫為大手印，不為罪業所害，如是了知顯有輪涅法性之遊戲，煩惱與所知二障於自處清淨，自心之外無有惡趣與其他六道，故束縛者之分別念亦遠離去來住三者。
English
Although abiding in spontaneous perfection, those who do not realize it in this way, due to their attachment to various appearances, wander in samsara with the ignorance of grasping and being grasped. Between samsara and nirvana, there is only the difference between realization and non-realization. Time arises from the momentary awareness and non-awareness. Fifth, to cut off the extremes of deviation and obscuration, it is taught as actionless and beyond mind: Even if you know that the appearances of the six consciousnesses are non-dual, if you do not cut off the extreme of attachment to experience, you will go astray and be obscured. Restrain the three thoughts of virtue, non-virtue, and neutrality. If there are still subtle parts of good and evil and grasping, then you have not yet cut off the extreme. Therefore, you should diligently practice as before and eliminate direct obstacles. When the marks of dualistic grasping, such as thoughts of good, non-good, neutral, good, and bad, are exhausted, without any calculation, hope, or doubt, the mind beyond grasping is like the center of the sky. If you have thoroughly determined the ultimate non-duality, then do not be artificial, but abide in whatever arises, and focus on it. There is no fear in the direct state of equipoise. In this way, even afterwards, if you relax and abide in the essence, then you will cut off the extremes of deviation and obscuration, and there will be no subtle grasping or thought. You will cultivate actionless and mind-transcending. The way to cut off the extremes is as follows: This unmade, self-luminous essence is naked and bright. Because the essence is clear and appears without interruption, it transcends the mind that grasps at non-existence and cuts off the deviation of annihilation. No matter how it appears, its own nature and essence are not established, so it transcends the mind that grasps at existence and cuts off the deviation of permanence. The unmade, vast expanse does not fall into any side, so it transcends the mind of both existence and non-existence and cuts off the deviation of attachment to the experience of non-duality. Oh! Such a mind-essence, free from extremes and naked, does not remain in the place of understanding, thinking, "It abides like this." It does not remain in the conceptual mind, thinking, "It is like this." Experience it directly, and it arises in the lineage. If you gain stability in this, then all appearances and mind are of one essence, inexpressible, decisive, and self-liberated. In the inseparability of equipoise and post-equipoise, the surrounding samsara and peace are liberated as the Great Seal. It is not harmed by sin. Knowing that the appearances of samsara and nirvana are the play of the nature of reality, the two obscurations of afflictions and knowledge are purified in their own place. Since there is no evil rebirth or other six realms outside of one's own mind, the conceptual mind that binds is also free from the three places of going, coming, and abiding.