Tibetan
པ་གཉིས་མེད་རང་ཤར་གྱིས་ལྷག་མཐོང་ངོ་སྤྲད་པ༔ ལྔ་པ་བྱར་མེད་བློ་འདས་ཀྱིས་གོལ་སྒྲིབ་མཐའ་གཅད་པ༔ དྲུག་པ་སྒོམ་མེད་རང་བྱུང་བློ་འདས་ཀྱིས་ཟད་སར་སྐྱོལ་ བའོ༔ དང་པོ་མ་བཅོས་གནས་ལུགས་ཀྱིས་ཞི་གནས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི༔ ཕྱི་ནང་གི་བྱ་བ་བཏང་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ཆོས་བདུན་གྱི་སྟེང་དུ་རང་ལུགས་སུ་གློད་དེ་བཞག༔ ངག་མ་བཅོས་སྨྲ་བ་གཅད༔ ཡིད་མ་བཅོས་སྤྲོས་བྲལ་ངང་དུ་ཁྲིགས་སེ་བཞག༔ དེ་ལྟར་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཆ་ཆ་ནས་རང་བབས་མ་བཅོས་པའི་སེམས་ལ་མ་ཡེངས་པའི་བློས་མཇལ་ཙམ་ལས་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་གློད༔ ཤེས་པ་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་མི་འཕྲོ་བར་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་ངང་དུ་ལྷུག་པར་བཞག་གོ༔ དེའི་དུས་སུ་རྣམ་རྟོག་ཅིག་འཕྲོ་ན༔ ཕཊཿཅེས་པས་ཤིགས་ཀྱི་བཤིགས་ལ་སྔར་བཞིན་ཀློད་ལ་བཞག༔ དེ་ལྟར་ཁམས་དང་བསྟུན་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླངས་པས༔ སྔ་ཕྱིའི་རྟོག་པ་རགས་པ་ཚོར་བའི་ཟུག་གཟེར་ཞི་ནས༔ བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་གློད་དེ་གནས་པ་ནི༔ ཞི་གནས་ཀྱི་གཞི་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་སྟེ༔ ངེས་དོན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ༔ འདི་ལ་དྲོད་ཐོབ་པ་གལ་ཆེའོ༔ གཉིས་པ་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་གྱིས་ཉམས་ཀྱི་དྲོད་རྟགས་བསྟན་པ་ནི༔ དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་ཚེ་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་བྱུང་ན༔ གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་ནི༔ གང་ཟག་མཁྲིས་ཤས་ཆེ་ན་གཉིད་དང་བྱིང་རྨུགས་འབྱུང་སྟེ༔ དེ་ལ་ཟས་གོས་བསིལ་ཞིང་སྐྱ་བར་བྱ་བ་དང༔ རིག་པ་ཧུར་འདོན་ཕཊཿཅེས་བསྲིང༔ བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ༔ བྱིང་བའི་མཁན་པོ་ལ་བལྟས་པས༔ རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པས་བོགས་ཐོན་ཏེ༔ དམ་ཚིག་ནི་ཉི་ཚན་དང་མུན་ནག་སྤང་ངོ༔ བོགས་འདོན་ནི་ལྟ་སྟངས་ཐད་ཀའི་ནམ་མཁའ་ལ་གཏད༔ ཤེས་པ་གསལ་སིང་ངེ་བའི་ངང་དུ་བཞག་པས་ཉམས་དང་བཅས་པའི་ངར་འཆར་རོ༔ གཉིས་པ་གང་ཟག་རླུང་དང་གྲང་ཤས་ཆེ་ན༔ མི་གནས་བསམ་བློར་འཕྱོ་བས་རྟོག་པ་རགས་པ་གཅིག་རྟིང་ལ་གཅིག་སྐྱེས་ནས་མ་ཕེབས་ན༔ དེ་སེལ་བ་ལ་ཟས་གོས་དྲོ་ཞིང་སྣུམ་པ་བརྟེན༔ གནས་དྲོ་ཞིང་དབེན་སར་རིག་པ་གཡོ་དུས་འཕང་སྨད་གནས་ལུགས་ངང་དུ་དབབ་བོ༔ རྒོད་མཁན་རང་ལ་བལྟས་པས་གཞི་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲོལ་ལོ༔ དམ་ཚིག་ནི་སེར་བུ་དང་གཡེང་བ་སྤང་ངོ༔ བོགས་འདོན་ནི་ལྟ་སྟངས་མདུན་དུ་དབབ་བོ༔ ཤེས་པ་གློད་དྲག་ན་གཞི་ལ་ལུས་འགྲོ་བས༔ སེང་ངེ༔ ཡེ་རེ་གྲུངས་ཐོན་པའི་ངང་དུ་བཞག་གོ༔ དེས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་འཆར་རོ༔ གསུམ་པ་གང་ཟག་བད་ཀན་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ལྟེངས་པ་འབྱུང་སྟེ༔ རིག་པའི་རྩལ་མ་སློང་བར་
Chinese
第五，以无二自生开示胜观；第五，以无为超意识决断错谬遮障；第六，以无修任运超意识送至穷尽之地。第一，以不整饰之本性安立止观之要：放下内外之事务，于禅定七法之上，任其自然安住；语不整饰，断绝言说；意不整饰，于离戏之状态中，安然放置；如是身语意三，各自于自位不整饰，以不散乱之心观照，除此之外，心中不作任何念想而放松；觉性不散于任何对境，于无有矫饰之状态中，舒缓安住。彼时若生起分别念，以“ཕཊཿ（藏文，梵文天城体，phaṭ，断）”之声击碎，如前一般放松安住。如是顺应自身之体性，无有间断地修持，前后之粗大念头，感受之刺痛平息后，于乐明无念中放松安住，此乃止观之基础得以确立，是为真实意义于相续中生起。于此获得暖相至关重要。第二，以遣除障碍、提升觉受，显示修持之暖相征兆：如是修持之时，若生起沉掉等，遣除障碍、提升觉受之法为：若人胆汁偏盛，则生起睡眠与昏沉，对此应食用清凉素淡之饮食衣物，奋发精进，念诵“ཕཊཿ（藏文，梵文天城体，phaṭ，断）”，向喇嘛祈请，观视昏沉之本性，因其自性本空而得以提升，誓言即是舍弃白昼与黑暗。提升觉受之法为，视线投向正前方之虚空，觉性安住于清明澄澈之状态中，则将生起伴随觉受之力量。第二，若人风大与寒性偏盛，则心不住于正念，粗大之念头一个接着一个生起而无法安住，对此，应食用温暖油腻之饮食衣物，于温暖寂静之处，当觉性散乱之时，将视线放低，安住于本性之中，观视散乱之本性，则于本初生灭中解脱。誓言即是舍弃冰雹与散乱。提升觉受之法为，视线向下。若觉性过于松弛，则身体将离开本位，应安住于“སེང་ངེ༔（藏文，意义不明） ཡེ་རེ་གྲུངས་ཐོན་པའི་ངང་དུ་བཞག་གོ༔（藏文，意义不明）”的状态中。由此将生起光明无念之觉受。第三，若人黏液偏盛，则生起迟钝，不生起觉性之力量
English
Fifth, to introduce insight with the self-arisen nature of non-duality; fifth, to decide the limits of error and obscuration with actionless transcendence of mind; sixth, to deliver to the end point with effortless, spontaneously arising transcendence of mind. First, establishing the foundation of calm abiding through the uncorrected natural state: Letting go of external and internal activities, relax and rest in your own way on the seven aspects of meditation. Speech is uncorrected, cut off speaking. Mind is uncorrected, rest steadily in a state free from elaboration. Thus, each of the three—body, speech, and mind—is in its own natural, uncorrected state. Meet the mind without distraction, but without making anything in particular come to mind, just let go. Let awareness not scatter to any object, but rest loosely in a state free from fabrication and adulteration. At that time, if a thought arises, shatter it with a "PHAṬ（藏文，梵文天城体，phaṭ，meaning: cut）" and relax and rest as before. Thus, by practicing in accordance with your constitution and without interruption, the pain of coarse thoughts and sensations from before and after will subside. Relax and abide in bliss, clarity, and non-thought. This is the foundation of calm abiding being established, and the definitive meaning will be born in your being. It is important to gain warmth in this. Second, showing the signs of warmth in experience by clearing obstacles and enhancing realization: When practicing in this way, if sinking, excitement, etc., occur, the methods for clearing obstacles and enhancing realization are as follows: If a person has a strong bile constitution, sleepiness and drowsiness will occur. For this, one should have cool and plain food and clothing, exert effort in awareness, and prolong the recitation of "PHAṬ（藏文，梵文天城体，phaṭ，meaning: cut）". Pray to the lama. By looking at the nature of sinking, it is realized that it is unborn, and realization is enhanced. The samaya is to abandon sunlight and darkness. The method for enhancing realization is to fix the gaze straight ahead into the sky. By leaving awareness in a clear and lucid state, the strength of experience will arise. Second, if a person has a strong wind and cold constitution, the mind will wander and thoughts will arise one after another without settling down. To remedy this, rely on warm and oily food and clothing. In a warm and secluded place, when awareness wanders, lower the gaze and settle into the natural state. By looking at the nature of excitement, it is liberated into the unborn ground. The samaya is to abandon hail and distraction. The method for enhancing realization is to lower the gaze in front. If awareness is too loose, the body will leave its base. Rest in a state of "Seng nge（藏文，意义不明） Ye re drungs thon pa'i ngang du bzhag go（藏文，意义不明）". This will give rise to an experience of clarity and non-thought. Third, if a person has a strong phlegm constitution, lethargy will occur, and the power of awareness will not arise.
Tibetan
གནས་པ་ལ་ཞེན་ཏེ་ངར་མེད་ཏིང་འཛིན་ལ་གེགས་བྱེད་པའོ༔ དེ་སེལ་བ་ལ་ཟས་གོས་ཡང་ཞིང་བསིལ་དྲོད་སྙོམས་པ་དང༔ གྲང་དྲོ་ཆ་སྙོམས་བྱ༔ ཕཊཿཅེས་རིག་པའི་གཟེངས་བསྟོད་དགོངས་པ་གསལ་གདབ་བོ༔ ལྟེངས་པའི་ངོ་བོ་རང་ལ་བལྟས་པས་གསལ་སྟོང་དུ་འགྲོ་འོ༔ དམ་ཚིག་ནི་རླན་དང་གྲིབ་སྤང་ངོ༔ བོགས་འདོན་ནི་ཐད་ཀར་ ཤེད་བསྐྱེད་ཤེས་པ་མ་བཅོས་པའི་ངང་དུ་ལྷན་ནེ་བཞག་པས༔ བདེ་གསལ་གྱི་ཉམས་འཆར་རོ༔ དེ་ལྟར་ལྟ་སྟངས་གསུམ་པོ་གང་བདེ་ཉམས་སུ་བླང་ཞིང༔ རྗེས་ལ་འགྱུ་བ་ཐོལ་པ་གཅིག་བྱུང་ན་དེ་མ་སྤངས་པར་བག་ཆགས་གཉུག་རིང་བས་འདས་པའི་རྗེས་མི་བཅད༔ འདོད་པའི་རྟོག་པས་མ་འོངས་པའི་མདུན་མི་བསུ༔ འཁྲུལ་པའི་བློས་ད་ལྟ་བ་ལ་བཟོ་མི་བྱ་བར༔ སྤྲོས་མེད་བློ་འདས་ཀྱི་ངང་དུ་གློད་དེ་གློད༔ དེ་ལྟར་ནན་གྱིས་བསྒོམས་པས་གང་ཟག་རྩལ་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འགྱུ་བའི་མཐའ་ཆོད༔ མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་ནས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ༔ ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག༔ བླ་མ་སངས་རྒྱས་སུ་མཐོང༔ སྒོམ་བཏང་སྙིང་མི་འདོད་པ་འབྱུང༔ ཕྱི་ལུས་ཡོད་དུ་མི་ཚོར་བ༔ ནང་དབུགས་འགྱུ་བ་མི་ཚོར་བ༔ གསང་བ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཁད་ཀྱིས་འཆར་རོ༔ གསུམ་པ་མཁན་པོ་རྩད་གཅོད་ཀྱིས་རིག་པ་གཅེར་བུར་བསྟན་པ་ནི༔ མཉམ་བཞག་གི་སྟེང་ནས་རྗེས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རང་ངོས་བཟུང་སྟེ༔ དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་འཐུག་པོ་ལ་ཞེན་ན༔ རྗེས་ཤེས་ཀྱི་འགྱུ་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་ངོས་མི་ཟིན་པས་རྣམ་རྟོག་ཡེ་འགྱུ་རུ་མ་གཞུག་ཅིག༔ འགྱུས་ན་སྒོམ་མི་ཡོང་ངོ་བྱས་པས་དེའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་འགྱུ་བ་ཟིན་འོང༔ དེ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་གང་སྐྱེས་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་བཟུང༔ ངོ་བོ་ལ་གཅེར་ གྱིས་བལྟས་པས་གཟུགས་ཁ་དོག༔ འགྲོ་འོང་གནས་གསུམ་རང་བཞིན་དག་པ་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དེ་འདི་ཞེས་བསྟན་དུ་མེད༔ ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་བཞག་གི་སྟེང་དུ་ལྷན་ནེར་ཕེབས་པ་འོང༔ འོ་ན་མཉམ་བཞག་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་མེད་ངང་དུ་གནས་པ་དང༔ རྗེས་ཤེས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ༔ དེ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་བལྟས་པས༔ དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་པས་གཉིས་མེད་དུ་ཐག་ཆོད༔ འོ་ན་རྣམ་རྟོག་གཅིག་པུ་དེ་ཆོས་སྐུར་འདུག་གམ་ཀུན་ཆོས་སྐུར་འདུག་བལྟས་ཏེ༔ དགའ་མི་དགའ་གང་ཤར་ངོ་བོ་མཐའ་འདེད་དུ་བཏང་བས༔ ངོ་བོ་སྟོང་པར་ཀུན་ནས་ཟང་ཐལ་ལེ༔ དཔེར་ན་ཆུའི་ཆུ་བུར་བཞིན་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་སོང་སྟེ༔ ཨ་སྒོམ་
Chinese
执着于安住，会障碍无勤的禅定。为了消除它，食物衣服要轻，寒热要均衡，冷暖要调和。 ཕཊཿ （藏文，梵文天城体，phaṭ，摧破）以此赞叹觉性的威猛，明晰地安立见解。松缓的自性，观照自身就会转为明空。誓言是舍弃潮湿和阴暗。生起之法是直接 用力，将未造作的觉性安住于自然状态中，就会生起乐明的体验。像这样，三种观看方式中，选取任何一种舒适的方式来修持，之后如果突然生起一个念头，不要舍弃它，因为习气根深蒂固，不要切断已逝的过去；不要以欲望的分别念去迎接未到来的未来；不要以错乱的心识去造作现在，而要放松，放松于无戏论、超离心识的状态中。像这样努力修习，根器上等者就能断除念头的边际，了知等持与后得无二，从而见到心的自性。根器下等者也能转变对轮回之法的执着，视上师为佛，生起不贪恋修与放的心，外在不觉知身体的存在，内在不觉知气息的流动，秘密生起乐明无念的体验。第三，堪布彻却开示赤裸觉性，即在等持的基础上，安住于后得的念头，如果执着于止的浓厚体验，因为不能将后得的念头认知为法性，就不要将分别念置于原始的流动中。如果流动了，就认为无法禅修，这样就会因为它的缘起而抓住流动。对此，无论生起微细或粗大的习气分别念，都不要视为过失，赤裸地 观照它的自性，色即是空，来去住三者本性清净，自性空性，无法指示说“这就是它”。如同虚空一般，自然地安住在等持之上。那么，安住于等持法身无生状态，以及显现为各种各样的后得念头，自性空性，这两者是一还是异呢？观察之后，这两者自性相同，因此确定为无二。那么，是只有分别念安住于法身中，还是所有一切都安住于法身中呢？观察之后，无论生起喜欢或不喜欢，都追究其自性的究竟，自性空性，一切皆是通透的。例如如同水泡一般，分别念生起和消融同时发生，啊，禅修！
English
Attachment to abiding hinders effortless samadhi. To dispel this, food and clothing should be light, and coolness and warmth should be balanced; regulate cold and heat. PHAṬ (藏文，梵文天城体，phaṭ，Sanskrit Romanization: phaṭ, meaning: to shatter) By this, extol the prowess of awareness and clearly establish the view. By looking at the nature of looseness itself, it transforms into clarity and emptiness. The samaya is to abandon dampness and shadows. The method of bringing forth is to directly apply effort, leaving the un fabricated awareness in its natural state, the experience of bliss and clarity will arise. In this way, choose whichever of the three ways of looking is comfortable and practice it. Afterwards, if a sudden thought arises, do not abandon it. Because habitual tendencies are deeply ingrained, do not cut off the past that has passed; do not greet the future that has not yet come with thoughts of desire; do not fabricate the present with a deluded mind, but relax and release into the state of non-elaboration and beyond mind. By diligently meditating in this way, those with great skill will cut off the edges of thoughts, and by knowing samadhi and post-meditation to be non-dual, they will see the nature of mind. Even those with lesser abilities will turn away from attachment to samsaric phenomena, see the lama as a buddha, and develop a heart that does not desire meditation and letting go. Outwardly, they will not perceive the existence of the body; inwardly, they will not perceive the movement of breath; secretly, the experience of bliss, clarity, and non-thought will gradually arise. Third, the khenpo's cutting through to show naked awareness is: on the basis of samadhi, hold onto the movement of post-meditation itself. If you are attached to the thick experience of calm abiding, because you do not recognize the movement of post-meditation as dharmata, do not place conceptual thoughts into the original flow. If it moves, thinking that you cannot meditate, you will grasp the movement through its interdependence. Regarding this, do not regard whatever subtle or coarse habitual conceptual thoughts arise as faults. Nakedly look at its nature, form is color; the three, going, coming, and abiding, are pure in their own nature; the nature is emptiness, and it cannot be pointed out as "this is it." Like the sky, naturally abide on the basis of samadhi. So, is the abiding in the unborn state of samadhi dharmakaya, and the arising of various post-meditation thoughts, whose nature is emptiness, are these two one or different? Upon observing, these two are of the same nature, therefore it is determined to be non-dual. So, is it only the conceptual thought that abides in the dharmakaya, or does everything abide in the dharmakaya? After observing, whatever arises, whether liking or disliking, pursue its nature to the end; the nature is emptiness, and everything is thoroughly clear. For example, like a water bubble, the arising and dissolving of conceptual thoughts occur simultaneously, ah, meditation!