Tibetan
བྱ་བ་དེ་རྣམ་རྟོག་འདི་རུ་འདུག་པ་ལ༔ དེ་ངས་ངོ་མ་ཤེས་པར་འདུག་སྙམ་པའི་སེམས་ངེས་ཤེས་སྐྱེའོ༔ དེ་ཙམ་ན་འགྱུ་བ་རང་སངས་དྲན་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རྣམ་རྟོག་གཅེར་བུར་འཆར་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་རྩལ་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་སྟོང་པ་རང་གསལ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ཙམ་མོ༔ བློའི་འཛིན་པ་ལས་གྲོལ་ནས༔ འཛིན་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་རྩད་གཅད་པ་ནི༔ འཛིན་བྱེད་རྟོག་པའི་སེམས་ཁོ་རང་ལ་ཁ་ནང་དུ་ལོག་ནས་གཅེར་གྱིས་བལྟས་པས༔ ཕྱི་རོལ་ཡུལ་སྣང་འབྱུང་འཇུག་འགྲོ་འོང་ནང་དུ་བསྡུས་ནས༔ མཚན་ཉིད་འདི་ཞེས་རྡུལ་ ཙམ་མ་གྲུབ་པར་སྐྱེ་ས་མེད་པས་བྱུང་ས་མ་རྙེད༔ ཡུལ་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་གནས་ས་མེད༔ འགགས་པ་མེད་པའི་དོན་གྱིས་ཐ་མ་འགྲོ་ས་མི་རྙེད༔ བསམ་བརྗོད་བློའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་རྒྱུས་མ་བསྐྱེད༔ རྐྱེན་གྱིས་མི་འཇིག༔ གཉུག་མ༔ རྗེན་པ༔ ཕྱོགས་ལྷུང་དང་བྲལ་བའི་སྟེང་ནས་རང་ངོ་རྗེན་ནེ༔ ཡེ་རེ༔ ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་སྔར་འདྲིས་ཀྱི་མི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ༔ དོན་ལ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་རང་ཆོས་སྐུར་ཐག་ཆོད་དེ༔ འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་མི་འདུག་པ་ལ་འདི་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམས་པའི་ངེས་ཤེས་གཏིང་ནས་སྐྱེ་ཞིང༔ བླ་མ་སངས་རྒྱས་སུ་མཐོང༔ མཁན་པོ་རྩད་ཆོད༔ རིག་པ་གཅེར་བུར་རྟོགས༔ འཁོར་ཡུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་འཆར་རོ༔ དེ་ཉིད་བསྒོམ་དུ་མེད་ཀྱང་མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་སྐྱོང་བ་ཡིན་ནོ༔ བཞི་པ་གཉིས་མེད་རང་ཤར་གྱིས་ལྷག་མཐོང་གི་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ གང་ཟག་གི་དབང་པོ་དང་བསྟུན་ཏེ༔ ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ངོ་སྤྲོད་བླ་མས་ཤེས་པར་བྱའོ༔ དབང་པོ་རབ་རྟོགས་གྲོལ་དུས་མཉམ་དུ་སོང་སྟེ༔ སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་པས༔ ཀུན་རྫོབ་ལ་འཕྲིགས་ཚུད་དེ་ཉམས་མྱོང་འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་དུ་ཐག་ཆོད་དོ༔ འབྲིང་འཛིན་བྱའི་སེམས་ཕྱིར་མ་ལུས༔ འཛིན་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་ནང་དུ་མ་ཞེན༔ བེམ་རིག་གཉིས་མེད་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས༔ སྣང་སྟོང་གཉིས་མེད་དུ་གྲོལ་ཏེ༔ དེ་ལྟར་སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་ཐག་ཆོད་པའོ༔ ཐ་མ་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཕྲིགས་མ་ཚུད༔ གློ་བུར་གྱི་འཁྲུལ་རྟོག་ཆོད་ཀྱང་སྔར་གྱི་ཞེན་ཆགས་ལ་བརྟེན་ནས༔ རྣམ་རྟོག་ཕྲའུ་གཅིག་ལའང་སྣང་སེམས་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་བློ་ཤོར་ནས༔ ཐེ་ཚོམ་མ་ཆོད་པ་ལ་མཉམ་བཞག་གི་སྟེང་ནས་རྗེས་ཤེས་ལྷག་མཐོང་དུ་ངོ་སྤྲད་པ་ནི༔ ཕྱི་རོལ་གྱི་འཆར་རྒྱུ་དང༔ ནང་ན་
Chinese
當事情處於這種分別念之中時，會生起一種確定的感覺，心想：「我似乎不認識它。」僅僅在那時，流動自解，念頭轉為智慧。像這樣修持，分別念就會赤裸顯現。然而，能力較弱的人只會認為禪定和後得都是空性自明。從心的執著中解脫後，追究執著者的根源，就是將執著的念頭之心轉向內，赤裸地觀看它。將外在的境相顯現、生起、融入、來去都收攝於內。由於沒有建立起「這是什麼」這樣的微塵般的特徵，因此找不到生起的地方，因為沒有生起的地方。由於沒有境的要點，因此沒有住的地方。由於沒有停止的意義，因此找不到最終的去處。由於它不是思維、言說和意識的對象，因此不會產生習氣。它不會被因緣所摧毀。它是本然的、赤裸的。在遠離偏袒的狀態中，自性赤裸裸地顯現。是耶！六識的顯現被理解為像過去熟悉的人一樣。實際上，輪迴和涅槃的一切現象都被確定為自性的法身。當沒有人在輪迴中漂泊時，對於那些沒有證悟這一點的人，會從內心深處生起一種「可憐啊！」的確定感。上師被視為佛陀，根源被切斷，覺性被赤裸地證悟，環境顯現為大手印。即使無法禪修，也只是保持不散亂。第四，以二元對立的自生來介紹勝觀，是根據個人的根器。上師應了解經文和證悟的介紹。根器上等者，證悟和解脫同時發生，由於了知顯現和心識是二元無別，因此在世俗諦上獲得了把握，經驗被確定為輪迴和涅槃二元無別。中等者，不留下所執之境的心於外，不執著能執之覺性於內，透過修持物質與覺性二元無別，而從顯現與空性二元無別中解脫。像這樣，由於了知顯現和心識是二元無別，因此輪迴和涅槃的一切法都被確定為一味。下等者，沒有在世俗諦上獲得把握，即使斬斷了突發的錯亂念頭，但由於依賴於過去的執著，即使對於一個微小的分別念，也會失去將顯現和心識視為二元的念頭，對於沒有斷除疑惑的人，從禪定的基礎上介紹後得的勝觀，就是外在的顯現之物和內在的
English
When the activity is in this conceptual thought, a definite feeling arises, thinking, "I don't seem to recognize it." Just then, the movement self-liberates, and thoughts dawn as wisdom. By practicing in this way, conceptual thoughts appear nakedly. However, those with lesser abilities only think that both meditation and post-meditation are emptiness self-illuminating. After being liberated from the mind's clinging, investigating the root of the clinging subject is to turn the clinging thought-mind inward and look at it nakedly. Gathering inward the appearance of external objects, arising, entering, going, and coming. Since no characteristic, not even a particle, is established as "what is this," there is no place of arising, because there is no place of arising. Because of the key point of no object, there is no place of dwelling. Because of the meaning of no cessation, the final place of going is not found. Since it is not an object of thought, speech, and mind, habits are not generated. It is not destroyed by conditions. It is primordial, naked. In a state free from partiality, self-nature appears nakedly. Yes! The appearances of the six consciousnesses are understood as like people one is familiar with from the past. In reality, all phenomena of samsara and nirvana are determined to be the dharmakaya of self-nature. When there is no one wandering in samsara, a feeling of "how pitiful!" arises from the depths of one's heart for those who have not realized this. The lama is seen as the Buddha, the root is severed, awareness is realized nakedly, and the environment appears as Mahamudra. Even though it is impossible to meditate, one merely maintains non-distraction. Fourth, the introduction to vipashyana through self-arising non-duality is according to the individual's faculties. The lama should understand the introduction of scripture and realization. For those with superior faculties, realization and liberation occur simultaneously. Because of knowing that appearance and mind are non-dual, one gains mastery over the relative truth, and experience is determined to be non-dual samsara and nirvana. For those of middling capacity, the mind that clings to objects is not left outside, and awareness that clings to the subject is not fixated upon internally. By practicing the non-duality of matter and awareness, one is liberated from the non-duality of appearance and emptiness. In this way, because of knowing that appearance and mind are non-dual, all phenomena of samsara and nirvana are determined to be of one taste. For those of lesser capacity, one does not gain mastery over the relative truth. Even though sudden confused thoughts are cut, because of relying on past clinging, even for a single subtle conceptual thought, the mind loses the ability to see appearance and mind as non-dual. For those who have not severed doubt, the introduction to post-meditation vipashyana from the basis of meditation is the external appearing things and the internal
Tibetan
གཉིས་སུ་བྱེད་མཁན་གྱི་རིག་པ་འདུག་གམ་ལེགས་པར་བརྟགས་པས་དོན་གཉིས་མེད་ལས་མ་འདས་ཏེ༔ གཉིས་འཛིན་གྱི་མཁན་པོ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ༔ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་མདངས་ཙམ་དུ་མཚུངས་པ་སྟེ༔ དེས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་དུས་ན་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པར་འདུག༔ སྟོང་པའི་དུས་ན་ཡང་དྲན་རྟོག་མ་འགགས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བར་འདུག་པས༔ སྣང་སྟོང་ཐ་མི་དད་པར་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར༔ ཆུ་བོ་དང་རླབས་ལྟ་བུ༔ ཙནྡན་དང་དྲི་ལྟ་བུ༔ ངོ་བོ་གཅིག་ལ་དབྱེར་མེད་པའོ༔ དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྒྲོག་རང་གྲོལ་ལ་སོང་སྟེ༔ ཕྱི་རོལ་དུ་གང་ཤར་གཞི་མེད་ཟང་ཐལ་དུ་ཤེས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུ་ཡང་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཙམ་དུ་རྩད་ཆོད་པས༔ སེམས་བྱུང་འགྱུ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་མ་སྤང་བར་རང་གྲོལ་ཏེ༔ ཅི་ལྟར་ཤར་ཡང་སྣང་སྟོང༔ གྲགས་སྟོང༔ ཚོར་སྟོང༔ མྱོང་སྟོང༔ རེག་སྟོང༔ དེ་ལྟར་སེམས་ལས་བྱུང༔ སེམས་ཆོས་སྐུ་སྟོང་པ༔ ཆུ་དང་རླབས་ ལྟར་དུ་སྟོང་པའོ༔ འོ་དེ་ལྟར་འཆར་ཚུལ་ཅི་ཤར་ཡང༔ ངོ་བོ་སེམས་ཆོས་སྐུ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན༔ འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པ་ནི༔ དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་གཡོས་པ་མེད་པར༔ སྤྲིན་དང་འཇའ་ཚོན་སྣ་ཚོགས་ཤར་ཡང༔ ངོ་བོ་ནམ་མཁའ་ལས་མ་འདས་ཏེ༔ ཅི་ལྟར་ནམ་མཁའ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་གཡོས་པ་མེད་དོ༔ དེ་ལྟར་སེམས་ཆོས་སྐུ་ལ་གཡོས་པ་མེད་ཀྱང༔ སྣང་བའི་འཆར་ཚུལ་འཁོར་འདས་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཏེ༔ ཤར་ཚུལ་བྱེ་བ་ཐེར་འབུམ་ཤར་ཡང༔ བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་སེམས་ལས་མ་འདས༔ གསེར་འགྱུར་རྩིའམ་མེ་དང་ཚ་བ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་མཚོ་ནང་གི་ཁ་བ་ལྟར༔ ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་རོ་གཅིག་པ་ལགས་སོ༔ དེ་ལྟར་སྣང་གྲགས་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཀྱི་ཆ༔ རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཤེས་རབ༔ གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུ་ཁྱབ་གདལ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ལྟར་གདོད་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས༔ རྣམ་རྟོག་གཉེན་པོས་ཆེད་དུ་སྤང་མི་དགོས༔ མི་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་བསྒྲུབ་མི་དགོས༔ ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ཤེས་པ་རྣམ་དག་ཏུ་གྲོལ་ན༔ འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས༔ རྣམ་རྟོག་དང་ཆོས་སྐུ༔ ཉོན་མོངས་དང་ཡེ་ཤེས༔ སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས༔ མིང་སྣ་ཚོགས་བཏགས་ཀྱང༔ དོན་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ལས་མ་འདས་ཏེ༔ རང་བཞིན་ལ་བཟང་ངན་མེད་དོ༔ གདོད་མ་ནས་རྣམ་དག་བློ་ལས་འདས་པའི་དོན་འདི་ལ་མཚན་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ མཁྱེན་པའི་ཡོན་ ཏན་མ་ལུས་པར་འཆར་རོ༔ དེ་ལྟར་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ཉིད་ཡ་ཀི་སངས་རྒྱས་ནས༔ མ་ཀི་འཇག་མའི་སྲིན་བུ་ཡན་ཆད་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་དུས་གསུམ་མཉམ་ཉིད
Chinese
如果仔细观察，是否存在二元对立的认知？实际上并没有超出非二元的范畴。因此，没有任何二元执着的建立者存在。一切显现都平等地只是心的光芒。因此，即使在显现为多样性的时刻，其本质也是空性的。即使在空性的时候，记忆和思维也没有停止，而是显现为多样性。因此，显现和空性是不可分割的，就像太阳和阳光，河流和波浪，檀香和香味一样，本质相同，没有区别。如此证悟，能取所取的束缚自然解脱。外境所显现的一切，都知晓为无根的空性，虽然显现为多样性，但心性本身却被彻底认知为无生。因此，由心所生的能动念头，无需断除而自然解脱。无论显现为何，都是显现即空性，声音即空性，感觉即空性，体验即空性，触觉即空性。如此，从心中生起，心是法身空性，如同水和波浪一样是空性。哦，无论显现的方式如何，其本质都没有超出心和法身。显现的方式没有停止，例如，在虚空中没有移动的情况下，显现出云彩和彩虹等各种各样的东西，但其本质并没有超出虚空，虚空甚至一刹那也没有移动。同样，心和法身虽然没有移动，但显现的方式却显现为轮回和涅槃等各种各样的东西。即使显现的方式显现出无数种，其生起之处，三界六道也没有超出心。就像点金术的药、火和热一样，无论显现出什么样的念头，都像海中的雪一样，全部都与心成为一体。因此，一切显现和声音都是方便之分，无自性是智慧之分，无二法身是广阔无垠的。因此，由于从原始以来就是完全清净的，所以不需要特意用对治法来断除念头，也不需要特意去修不分别。如果对事物本性的认知在完全清净中解脱，那么轮回和涅槃，念头和法身，烦恼和智慧，众生和佛，即使安立各种各样的名称，其意义也没有超出心性本身，自性中没有好坏。从原始以来就是清净的，超越思维的意义，被称为胜观，一切智慧的功德都会显现。因此，这种自性完全清净，从上面的佛陀，到下面的茅草中的虫子，没有好坏，三时平等。
English
If one examines carefully whether there is a discriminating mind that makes things dual, it does not go beyond the non-dual. Therefore, no proponent of dualistic clinging is established. All appearances are equally just the radiance of mind. Therefore, even when appearing as diverse, its essence is emptiness. Even in emptiness, memories and thoughts do not cease, but appear as diverse. Therefore, appearance and emptiness are inseparable, like the sun and its rays, a river and its waves, sandalwood and its fragrance, being of one essence and without difference. By realizing this, the fetters of grasping and being grasped are self-liberated. Whatever appears outwardly is known to be groundless and transparent, and although it moves in various ways, the very nature of mind is thoroughly understood as unborn. Therefore, the thoughts that arise from the mind, which are active, are self-liberated without being abandoned. Whatever arises is appearance-emptiness, sound-emptiness, feeling-emptiness, experience-emptiness, touch-emptiness. Thus, arising from the mind, the mind is the empty Dharmakaya, empty like water and waves. Oh, whatever the manner of appearance may be, its essence does not go beyond the mind, the Dharmakaya. The manner of appearance does not cease. For example, in the sky, without any movement, various things such as clouds and rainbows appear, but their essence does not go beyond the sky, and the sky does not move even for a moment. Similarly, although the mind, the Dharmakaya, does not move, the manner of appearance appears as various things such as samsara and nirvana. Even if billions and billions of ways of appearing arise, the source of arising, the three realms, does not go beyond the mind. Like the elixir of gold, or fire and heat, whatever thoughts arise, like snow in the ocean, all become one taste in the mind. Therefore, all appearances and sounds are the part of skillful means, and the absence of inherent existence is the part of wisdom. The non-dual Dharmakaya is vast and all-pervasive. Therefore, since it is primordially pure, there is no need to deliberately abandon thoughts with antidotes, nor is there any need to deliberately cultivate non-thought. If the knowledge of the way things are is liberated in complete purity, then samsara and nirvana, thoughts and Dharmakaya, afflictions and wisdom, sentient beings and Buddhas, even if various names are given, their meaning does not go beyond the very nature of mind, and there is no good or bad in its nature. This meaning, which is primordially pure and beyond the intellect, is called Vipassana, and all the qualities of knowledge will appear. Therefore, this very nature, which is completely pure, from the Buddha above to the worm in the reed below, is without good or bad, and is the equality of the three times.