Tibetan
བཟླས་རྫོགས་གསུམ་ཀུན་ལ་གཅེས་པའི་དམིགས་པའི་མདོ་འགག་ནི། འདི་ལྟར་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་ཀྱི་རྩལ་སྣང་ཙམ་སྟེ། སེམས་ཉིད་གདོད་མ་ནས་ལྷ་སྐུར་དག་པས་རང་སེམས་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ན་ལྷ་མེད། ལྷ་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ན་སེམས་ཉིད་མེད། སེམས་དང་ལྷ་སྐུ་དབྱེར་མེད་གསལ་སྟོང་ཞེན་བྲལ་དུ་ལྷག་གིས་ཤེས་པའི་མོས་པ་བརྟན་པོ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྔར་ལྷའི་རྣམ་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་ཟིན་པ་ཡིན་ན་སྐབས་ འདིར་ཞལ་ཕྱག་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆེད་དུ་མ་བསྐྱེད་ཀྱང་། གང་སྣང་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་ལྡོག་ཆ་སོ་སོ་ལྷ་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མོས་པས་ལྷའི་གསལ་སྣང་རང་ཤར་དུ་འདྲེན་ནུས་ཤིང་། གཞན་དུ་སྔར་བསྐྱེད་རིམ་ལ་གསལ་སྣང་མ་ཐོབ་ན་མཉམ་གཞག་གི་དུས་སུ་མ་ཟད་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུའང་གང་ཤར་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཀ་ལྷའི་སྐུ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ། གསལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ། བདེ་ལ་ཞེན་པ་མེད་པར་སྒོམ་པ་དག་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་རང་ཤར། རང་སྣང་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་སྒྱུ་མའི་ཡོ་ལང་། སྣང་སྟོང་ཞེན་བྲལ་གྱི་ལྷ་སྐུ་དག་པ་རབ་འབྱམས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་འཆར་ཞིང་མོས་པ་བརྟན་པོར་བྱུང་ན་གོམས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པའི་སྒྲ་གང་ལྟར་སྣང་ཡང་། ཐམས་ཅད་གྲགས་སྟོང་ཞེན་བྲལ། དེ་ག་རླུང་སྔགས་གཞོམ་མེད་ཡི་དམ་གྱི་གསུང། གསུང་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བརྗོད་མེད་ཀྱི་རང་སྒྲ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྒྲ་སྐད་དུ་ཤེས་པའི་མོས་པ་ལམ་དུ་ཁྱེར་ཞིང་། ཡིད་ལ་དྲན་རྟོག་ཅི་བྱུང་ཡང་དེ་ཀའི་རང་ཞལ་ལ་ཅེ་རེ་བལྟས་པས་གསལ་རིག་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བའི་ཟུང་འཇུག་དེ་ཀ་ཡི་དམ་གྱི་ཐུགས་གཉིས་མེད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དེའང་མཁྱེན་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་ཤེས་པའི་མོས་པ་བརྟན་པོས་རང་གསལ་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་དེར་ཆམ་ཆམ་བསྐྱུར་ནས་བསྲེ་ཞིང་། མདོར་ན་མཉམ་རྗེས་ཀུན་ཏུ་ཅིར་སྣང་ཡི་དམ་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་ཤེས་པས་རང་ སེམས་ལས་ལོགས་སུ་མི་བཙལ་ཞིང་། སེམས་དང་ལྷ་སྐུ་དབྱེར་མེད་གསལ་སྟོང་བདེ་ཆེན་རང་ཤར་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་།། །།གསུམ་པ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ཡན་ལག་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལའང་། སྔགས་བཟླ་བའི་དགོས་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ཏིང་འཛིན་མེ་དང་འདྲ་བ་ལ། །བཟླས་བརྗོད་རླུང་དང་འདྲ་བས་བསྐུལ། །ཞེས་པས་ལྷའི་གསལ་སྣང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མེ་ངར་མ་ལ་བཟླས་བརྗོད་རླུང་གི་རྩོལ་བས་བསྐྱོ
Chinese
念诵圆满三者皆珍视的观修窍诀是：如此显现世间一切法，皆是自心之妙力显现，心性本初即是清净本尊身，故于自心之外无有本尊，于本尊之外无有心性。了知心与本尊身无别，明空离执，于此生起坚定不移之胜解，并一心安住其中。如是，若先前已获得本尊之清晰显现，则此时即使不特意生起面容手足等形象，亦能以了知任何显现之念头转变，皆是彼彼本尊之自性的胜解，而将本尊之清晰显现自然引生。否则，若先前于生起次第中未获得清晰显现，则不仅于入定之时，乃至后得之所有阶段，亦应将任何显现之景象，观修成无自性、明而无执、乐而无贪之本尊身相，以此将一切皆转为道用。一切显现皆是自显自现，一切自显皆是无实如幻之戏舞，显空离执之本尊身，显现为清净浩瀚之坛城，若能生起坚定之胜解，则能逐渐纯熟。如是，无论听到有声或无声，皆是声空离执。彼即是风息咒语，无坏之本尊语。语咒之轮，是不可言说之自声，以知晓一切音声皆是本尊语之胜解而转为道用。心中无论生起任何忆念分别，皆直视其自性面容，则能了知远离明觉能所之双运，即是本尊之意，无二自生之智慧。彼智慧亦是了知具足二智之胜解，以坚定之胜解，于自明无执之状态中，任其自然消融。总而言之，于入定与出定的一切时处，皆知晓所显现者为本尊之身语意，故不于自心之外寻求，应修持心与本尊身无别，明空大乐自然显现。如是说道。第三，于生起次第之支分念诵瑜伽中，念诵咒语之必要是，如是说道：‘等持如火燃，念诵似风助。’如是，以念诵风之作用，催动本尊清晰显现之等持火焰。
English
The key points of visualization, which are cherished in all three – recitation, completion, and so forth – are as follows: All phenomena of appearance and existence are merely the play of one's own mind. Since the very nature of mind is pure as the form of a deity from the beginning, there is no deity apart from one's own mind. Apart from the deity, there is no mind-essence. One should rest single-pointedly in the unwavering conviction of knowing that mind and the deity's form are inseparable, clear, empty, and free from attachment. Furthermore, if one has already gained a clear appearance of the deity's form, then even if one does not deliberately create the appearance of face, hands, etc., at this time, one can still draw forth the clear appearance of the deity by the conviction of knowing that each aspect of whatever appears, whatever thoughts arise, is the nature of that particular deity, and the clear appearance of the deity will arise spontaneously. Otherwise, if one has not gained a clear appearance in the generation stage, then not only during the meditative equipoise but also in all post-meditation states, one should take whatever appearances arise as the path by meditating on the deity's form as being without inherent existence, clear but without conceptualization, blissful but without attachment. All appearances are self-appearing and self-arising. All self-appearances are unreal, illusory dances. The deity's form, which is appearance-empty and free from attachment, appears as a pure and vast mandala. If a firm conviction arises, then one will become accustomed to it. Likewise, no matter what sounds are heard, whether apprehended or not, all are sound-empty and free from attachment. That very sound is the indestructible speech of the wind-mantra, the yidam. The wheel of speech-mantra is the inexpressible self-sound, and one should take the conviction of knowing all sounds as the speech of the yidam as the path. Whatever thoughts or memories arise in the mind, by gazing directly at their own face, one realizes that the union free from the grasp of clarity and awareness is the mind of the yidam, the innate wisdom that is non-dual. One should also know that this wisdom possesses two kinds of knowledge, and with unwavering conviction, one should completely abandon oneself into that state of self-clarity and non-grasping, and blend with it. In short, in all situations of both meditative equipoise and post-meditation, one should know that whatever appears is the body, speech, and mind of the yidam deity, and therefore one should not seek it apart from one's own mind. One should train in the inseparability of mind and the deity's form, in the clear, empty, and great bliss that arises spontaneously. Thus it is said. Thirdly, regarding the yoga of recitation, which is a branch of the generation stage, the necessity of reciting mantras is as follows: As it is said, 'Samadhi is like a burning fire, recitation is like the wind that stirs it.' Thus, the recitation acts as the wind that stirs the flame of the samadhi of the clear appearance of the deity.
Tibetan
ད་པ་ལས་ནུས་པའི་མེ་ལྕེ་འབྱིན་ཏེ་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་སྦྱོང་། ངག་ལ་ནུས་པ་འབར། རང་ལས་རྒྱུད་གཞན་དུ་སྣང་བའི་ལྷའི་ཐུགས་རྒྱུད་སྐུལ་བར་བྱེད་པའོ། །བཟླ་ཡུལ་ཕྲེང་བ་ནི། རབ་རིན་པོ་ཆེ། འབྲིང་ཤིང་འབྲས། ཐ་མ་ས་རྡོ་ལས་བྱུང་བ། ཞི་བར་དུང་ཤེལ། རྒྱས་པར་གསེར་དང་མུ་ཏིག །དབང་ལ་བྱེ་རུ་ཙནྡན་དམར་པོ་པདྨའི་སྙིང་པོ་སོགས། དྲག་པོ་ལ་ལྕགས་དང་གཡུ་ཕྲེང་སེང་ལྡེང་སོགས། གཟི་མཆོང་བ་སོས་ལས་སྣ་ཚོགས་འགྲུབ་ཅིང་། ཐོད་ཕྲེང་གིས་དྲག་པོའི་མཁའ་འགྲོ་དབང་དུ་སྡུད་པར་གསུངས། སྤྱིར་ཡི་དམ་ཞི་བའི་རིགས་ལ་བོ་དྷི་ཙི་དང་། ཁྲོ་བོ་ལ་རུ་རཀྴ་ཤིས་པ་དང་། བོ་དྷི་ཙི་ཡིས་གྲངས་མེད་འགྱུར། །ཞེས་པས་དེ་ཉིད་ལས་དང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །ཕྲེང་ཐག་ཀྱང་བུ་མོ་ལང་ཚོ་རྒྱས་ཤིང་སྐྱེས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པ་གཟུགས་མཛེས་པས་བཀལ་བའི་ཕྲེང་ཐག་གསུམ་ལྔ་དགུ་བསྒྲིལ་གང་རིགས་མདོ་འཛིན་སུམ་བརྩེགས་ཅན། གཞན་གྱིས་ལོངས་མ་སྤྱད་པ་བ་ བྱུང་རྣམ་ལྔས་བཀྲུས་ཤིང་དྲི་བཟང་གིས་བྱུགས་པས་དེ་ཉིད་ཐོག་མར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་སོ་སོའི་གཞུང་ལ་དམིགས་བསལ་ཡོད་ན་དེ་ལྟར་དང་། སྤྱི་ཙམ་དུ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་གྱིས༔ ཕྲེང་བ་ལག་པ་གཡོན་དུ་བསྐྱིལ༔ མདོ་འཛིན་སྟེང་དུ་ཡོད་པར་བྱ༔ ཞེས་པ་ལྟར་བྱས་ལ། ལག་པ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་ཉི་མ་ལ་ཧཱུྃ༔ གཡོན་པའི་མཐིལ་དུ་ཟླ་བ་ལ་ཨཱཿས་མཚན་པར་གྱུར༔ ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བས་སྦྱང༔ སྟོང་ལས་པདྨ་ཉི་ཟླའི་སྟེང༔ མདོ་འཛིན་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ལ༔ ཕྲེང་བ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པས་བསྐོར༔ གནས་གསུམ་འབྲུ་གསུམ་མཚན་པ་ལས༔ འོད་འཕྲོས་ཡེ་ཤེས་སྤྱན་དྲངས་ཐིམ༔ ཛ་ཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿགཉིས་མེད་གྱུར༔ ཨརྒྷཾ་སོགས་ཀྱིས་མཆོད༔ སོ་སོའི་བསྟོད་པ་ཤྭ་ལོ་ཀ་གཅིག་ཙམ་གྱིས་བསྟོད། ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བཟླ་བྱའི་ཡིག་འབྲུའི་རྣམ་པར་ཆར་ལྟར་བབས་ནས་ཕྲེང་བ་ལ་ཐིམ་པར་མོས་ལ། རྩ་སྔགས་དང་། ཨོཾ་རུ་ཙི་པྲ་མརྟ་ན་ཡེ་རཏྣ་མ་ཎི་དྷ་ར་ཛྙཱ་ན་དེ་བ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ༔ ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བཟླ། ལྷ་རྣམས་འོད་ཞུ་ཕྲེང་བར་གྱུར༔ ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ཁྱབ་རྩ་གསུམ་ལྷ༔ གདོད་ནས་ཕྲེང་བའི་ངོ་བོར་ཤར༔ ཐབས་ཤེས་སོར་མོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས༔ བགྲང་བ་ཙམ་གྱིས་མཆོག་ཐུན་དངོས༔ ཐོགས་མེད་འགྲུབ་པའི་མཐུ་ཅན་གྱུར༔ ཅེས་མོས་ལ་སླར་རྩ་སྔགས་མཐར་དབྱངས་གསལ་རྟེན་སྙིང་བཏགས་པ་གང་འགྲུབ་མེ་ཏོག་ལ་སྔགས་ཏེ་གཏོར་ཞིང་ཤིས་པ་བརྗོད་པས་ཕྲེང་བ་དེ་ལ་བཟླས
Chinese
從此產生力量的火焰，淨化心中的污垢，口中力量燃燒，能驅使從自身顯現為他者的本尊心續。念誦時所用的念珠是：上品是寶石，中品是樹果，下品是土石所製。寂靜尊用海螺和水晶，增長尊用黃金和珍珠，懷愛尊用珊瑚、紅檀香、蓮花心等，忿怒尊用鐵、玉念珠、僧伽棡木等。用瑟木香能成就各種事業，顱骨念珠能攝伏忿怒空行母。總之，對于寂靜本尊可用菩提子，對于忿怒本尊可用金剛子，如經云：「菩提子能使功德增長無數倍。」因此，菩提子對于一切事業和成就都是最殊勝的。念珠的線也要用未被少女青春的過失所染污、容貌端莊的女子所紡的三、五、九股線，做成三層的持珠。未被他人使用的，用牛五寶洗淨，再用香塗抹，首先要加持它。各自的儀軌中有特殊規定的，就按那樣做。一般而言，以自己是本尊的慢心，將念珠放在左手上，持珠放在上面。像這樣做好後，觀想右手掌心有日輪，上面有（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुँ，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：吽），左手掌心有月輪，上面有（藏文：ཨཱཿ，梵文天城體：आः，梵文羅馬擬音：āḥ，漢語字面意思：阿）字。以嗡 梭巴瓦 梭達哈（藏文：ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བས་སྦྱང，梵文天城體：ओंसवभावशुद्धाः，梵文羅馬擬音：oṃ svabhāva śuddhāḥ，漢語字面意思：嗡，自性清淨）淨化。從空性中，在蓮花日月墊上，持珠的主尊是父母，念珠以眷屬的形態圍繞。三處標上三字，從中放光，迎請智慧尊融入，（藏文：ཛ་ཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ，梵文天城體：जः हुं वं होः，梵文羅馬擬音：jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ，漢語字面意思：扎 吽 旺 霍）融為一體。用供品等供養，用各自的讚頌文讚頌一句。觀想所有本尊如雨般降下念誦的字，融入念珠。念誦根本咒和（藏文：ཨོཾ་རུ་ཙི་པྲ་མརྟ་ན་ཡེ་རཏྣ་མ་ཎི་དྷ་ར་ཛྙཱ་ན་དེ་བ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱཿ，梵文天城體：ॐ रुचि प्रमर्दनाय रत्न मणि धर ज्ञान देव अभिषिञ्च हुं स्वाहा，梵文羅馬擬音：oṃ ruci pramardanāya ratna maṇi dhara jñāna deva abhiṣiñca hūṃ svāhā，漢語字面意思：嗡，光明摧破，寶珠，摩尼，持，智慧天，灌頂，吽，梭哈）一百零八遍。觀想諸佛化光融入念珠，法界遍滿三根本，本來就顯現為念珠的體性，以方便智慧手指的結合，僅僅念誦就能成就殊勝和共同的成就，具有無礙成就的力量。這樣觀想後，再在根本咒後加誦母音、子音、緣起咒、心咒等，隨力所能，用咒加持花朵，散灑並說吉祥語，用這念珠來念誦。
English
From this, a flame of power emerges, purifying the defilements of the mind, and power blazes in speech, stimulating the mindstream of the deity appearing as other than oneself. The rosary used for recitation: the best is made of precious gems, the intermediate of tree fruits, and the lowest of earth and stone. For peaceful purposes, use conch shell and crystal; for increasing purposes, use gold and pearls; for subjugating purposes, use coral, red sandalwood, lotus heart, etc.; for wrathful purposes, use iron, turquoise rosary, sengdeng wood, etc. Various activities are accomplished with zi chongwa sos, and it is said that a skull rosary subdues wrathful dakinis. In general, for peaceful yidams, use bodhi seeds, and for wrathful deities, use rudraksha. It is auspicious, and "bodhi seeds multiply immeasurably." Therefore, it is supreme for all activities and accomplishments. The string of the rosary should also be made of three, five, or nine strands spun by a beautiful woman not tainted by the faults of youthful exuberance, with a triple-layered knot holder. Unused by others, it should be washed with the five products of a cow and anointed with fragrant scents, and that itself should be blessed first. If there are special provisions in the respective texts, then do accordingly. In general, with the pride of oneself as the deity, place the rosary in the left hand, with the knot holder on top. After doing this, visualize a sun on the palm of the right hand marked with (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुँ, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum), and a moon on the palm of the left hand marked with (Tibetan: ཨཱཿ, Devanagari: आः, Romanized Sanskrit: āḥ, Literal Chinese meaning: Ah). Purify with Oṃ Svabhāva Śuddhāḥ Sarva Dharmāḥ Svabhāva Śuddho 'Ham (藏文：ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བས་སྦྱང，梵文天城體：ओंसवभावशुद्धाः，梵文羅馬擬音：oṃ svabhāva śuddhāḥ，漢語字面意思：嗡，自性清淨). From emptiness, on a lotus, sun, and moon seat, the main deity of the knot holder is the father and mother, with the rosary encircling in the form of a retinue. From the three places marked with three syllables, light radiates, inviting wisdom beings who dissolve into it. (Tibetan: ཛ་ཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ, Devanagari: जः हुं वं होः, Romanized Sanskrit: jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ, Literal Chinese meaning: Dza Hum Bam Hoh) Become inseparable. Offer with argham etc., and praise with a verse or two of the respective praises. Visualize all the deities descending like rain in the form of the syllables to be recited, dissolving into the rosary. Recite the root mantra and (Tibetan: ཨོཾ་རུ་ཙི་པྲ་མརྟ་ན་ཡེ་རཏྣ་མ་ཎི་དྷ་ར་ཛྙཱ་ན་དེ་བ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱཿ, Devanagari: ॐ रुचि प्रमर्दनाय रत्न मणि धर ज्ञान देव अभिषिञ्च हुं स्वाहा, Romanized Sanskrit: oṃ ruci pramardanāya ratna maṇi dhara jñāna deva abhiṣiñca hūṃ svāhā, Literal Chinese meaning: Om, radiant destroyer, jewel, mani, holder, wisdom god, consecrate, Hum, Svaha) one hundred and eight times. Visualize all the deities dissolving into light and becoming the rosary, the all-pervading dharmadhatu, the three roots, originally arising as the nature of the rosary. By the union of the fingers of method and wisdom, merely counting becomes the supreme and common accomplishment, possessing the power to accomplish without hindrance. After visualizing this, again, at the end of the root mantra, add vowels, consonants, dependent origination, heart essence, etc., as much as possible, consecrate flowers with mantra, scatter them, and pronounce auspicious words, and recite with that rosary.