Tibetan
བར་རེ་བའི་བློ་དེ་འཆི་ཁ་ཚུན་ཆད་ལ་འབྱུང་། བློ་ངན་དེས་བསྒྲིབས་ནས་ཚེ་འདིའི་རྣམ་གཡེང་ལ་འབྱམས། ཕྱི་མའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཕྱི་བཤོལ་ལེ་ལོའི་དབང་དུ་འགྲོ་བས་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་དགོས། དེ་ལ་ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ། ནམ་འཆི་ཆ་མེད་པ། འཆི་བ་ལ་ཅིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པར་བསམ་པ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ངེས་པར་འཆི་བ་བསམ་པ་ནི། དལ་འབྱོར་གྱི་རྟེན་དེ་ཉིད་ཐོབ་ཟིན་ནས་མི་འཆི་བ་ཞིག་ཡིན་ན་དེ་ཀ་ཡིན་མོད་རྟག་པའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ལུས་ཅི་འདྲ་ཞིག་བླངས་པ་དང་། གནས་གྲོགས་གང་ལ་བརྟེན་ཀྱང་འཆི་བ་ལས་མ་འདས། ས་སྟེང་གི་འགྲོ་བ་སྔར་བྱུང་བ། ད་གཟོད་འབྱུང་འགྱུར། ད་ལྟ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཆི་བ་ལས་མ་འདས། མདོར་ན་རང་རེ་བཙས་ནས་དེ་རིང་ཡན་ཆད་དུ་དགྲ་གཉེན་བར་མའི་འགྲོ་བ་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཤི། དེས་ན་བདག་ལ་མི་འཆི་བའི་གདིང་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། མདོ་ལས། བྱུང་དང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཇི་སྙེད་པ། །ཀུན་གྱིས་ལུས་འདི་གཏོང་ནས་འགྲོ་བ་དང་། །དེ་ཀུན་འཇིག་པར་མཁས་པས་རྟོགས་བགྱི་སྟེ། ། ཆོས་ལ་གནས་བགྱི་ངེས་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད། །ཅེས་དང་། རྟ་དབྱངས་ཀྱིས། ས་འམ་འོན་ཏེ་མཐོ་རིས་ན། །སྐྱེས་ནས་ལ་ལ་མ་ཤི་པ། །འགའ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐོང་བ་འམ། །ཐོས་སམ་འོན་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །ཞེས་དང་། གང་དུ་ཕྱིན་ཀྱང་འཆི་བས་མི་ཚུགས་པའི། །ས་ཕྱོགས་དེ་ནི་གང་ནའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ནམ་མཁའ་ལ་མེད་རྒྱ་མཚོའི་གཏིང་ནའང་མེད། །རི་བོ་ཀུན་གྱི་ཕུག་ཏུ་ཞུགས་ཀྱང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྤྱིར་འཆི་བ་ལས་མ་འདས་ཤིང་། འོན་ཀྱང་ཚེ་རིང་པོར་འཚོ་བ་ཞིག་ཡིན་དུ་སྲིད་ཀྱང་། ལོ་དང་ཟླ་བ་ཞག་དང་ཟ་མ་སྐད་ཅིག་རེ་རེས་ཀྱང་སྡོད་པ་མེད་པར་འཆི་བ་ལ་ཇེ་ཉེར་སོང་བས་སྔར་དེ་ཙམ་ཞིག་འདས། ལྷག་མ་ཡང་བསྣོན་པ་མེད་ཅིང་བར་མ་ཆད་དུ་འགྲིབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱ་ཆེ་རོལ་པ་ལས། སྲིད་གསུམ་མི་རྟག་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་དང་འདྲ། །སྐྱེས་བུའི་ཚེ་འགྲོ་རི་གཟར་འབབ་ཆུར་མཚུངས། །འགྲོ་བའི་ཚེ་འགྲོ་ནམ་མཁའི་གློག་འདྲ་སྟེ། །རི་གཟར་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུར་མྱུར་མགྱོགས་འགྲོ །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཉིན་མཚན་སྡོད་པ་ཡོངས་མེད་པར། །ཚེ་འདི་རྟག་ཏུ་གོད་འགྱུར་ཞིང་། །སྣོན་པ་གུད་ནས་འོང་མེད་ན། །བདག་ལྟ་འཆི་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས། དེས་ན་དང་པོར་གཞོན་པའི་དུས་སུ་ནི་བསམ་པ་མ་རྙེད་པས་ཆོས་མ་བྱུང་། མཐར་རྒས་ནས་ནི་ཆོས་བྱེད་ལོ་བྱས་ཀྱང་ལུས་སེམས་ཀྱི་སྟོབས་ཟད་པས་བོགས་སྐྱེད་མི་
Chinese
中间希望的心念乃至临死都会产生。被恶念蒙蔽，沉溺于今生的散乱。来世之事拖延，受懒惰的支配，所以要修无常。其中，一定要思维死亡，何时死亡没有定准，思维死亡无论如何也无法避免，这三者中首先是思维一定要死亡。得到暇满人身之后，如果是不死之身，那当然好，但是没有丝毫恒常的把握。无论得到什么样的身体，依靠什么样的伴侣，都无法超越死亡。地上曾经出现过的众生，将来要出现的，现在实际存在的这一切，也都无法超越死亡。总之，我们从出生到今天，有多少敌人、亲友、中等的人死去？那么，我有什么不死的确信呢？经中说：所有已经发生和将要发生的，都将舍弃此身而去，智者应当了知这一切都会坏灭，应当安住于佛法，一定要行持。如马鸣菩萨说：地上或者天界中，出生后没有死去的，你是否见过，听说过，或者怀疑过？无论去哪里，都无法阻止死亡的地方，在任何地方都不存在。不在天空中，也不在海洋的深处，即使进入所有山脉的洞穴中也不存在。如是所说，总的来说无法超越死亡。然而，即使是长寿，年、月、日、时时刻刻也不会停止，而是越来越接近死亡，所以过去已经过去，剩余的也不会增加，而是不断减少。如《广大游舞经》中说：三有无常如秋天的云，众生的寿命如悬崖上的流水，众生的寿命如空中的闪电，如悬崖上的流水般迅速流逝。又如《入行论》中说：日夜不停留，此生恒常损减，没有从其他地方增加，我怎能不死？如是所说。因此，最初年轻的时候，因为没有思考，所以没有修行佛法，最终年老的时候，即使努力修行佛法，身体和心力也已耗尽，无法增进。
English
The mind of hope arises even until death. Obscured by evil thoughts, one indulges in the distractions of this life. Postponing the accomplishment of the next life, one becomes dominated by laziness, therefore, one must contemplate impermanence. Among these, it is necessary to contemplate death, there is no certainty when one will die, and to contemplate that death cannot be avoided in any way. The first of these three is to contemplate that one must die. Having obtained the leisure and endowment of a human body, if one were immortal, that would be good, but there is not the slightest certainty of permanence. No matter what kind of body one takes, or what kind of companion one relies on, one cannot escape death. All beings on earth that have appeared in the past, that will appear in the future, and that actually exist now, cannot escape death. In short, how many enemies, friends, and neutral people have died from the time we were born until today? So, what certainty do I have of not dying? The sutra says: All that has come and will come, all will abandon this body and go, the wise should realize that all of this will perish, one should abide in the Dharma, and one must practice diligently. As Ashvagosha said: On earth or in the heavens, is there anyone who was born and has not died? Have you seen, heard, or doubted such a thing? No matter where you go, there is no place where death cannot reach. It is not in the sky, nor in the depths of the ocean, nor even if you enter the caves of all the mountains. As it is said, in general, one cannot escape death. However, even if one lives a long life, years, months, days, moments, and instants do not stop, but one gets closer and closer to death, so what has passed has passed, and what remains will not increase, but will constantly decrease. As the "Extensive Play Sutra" says: The three realms are impermanent like autumn clouds, the life of beings is like water flowing down a steep cliff, the life of beings is like lightning in the sky, flowing swiftly like water flowing down a steep cliff. And as it is said in the "Entering the Bodhisattva's Way": Day and night do not stop, this life is constantly decreasing, and there is no increase from elsewhere, how can I not die? As it is said. Therefore, in the beginning, when one is young, one does not practice the Dharma because one has not thought about it, and in the end, when one is old, even if one tries to practice the Dharma, the strength of body and mind is exhausted, and one cannot improve.
Tibetan
འབྱུང་། དེའི་བར་གྱི་ཕྱེད་ནི་གཉིད་ཀྱིས་འདས། གཞན་ཡང་རྣམ་གཡེང་འགྲོ་འདུག་སོགས་དོན་མེད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་བས་ཆོས་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཅུང་ཟད་ཙམ་དེར་འདུག་པས། ཚེ་འདིའི་ཕུན་ཚོགས་དང་བསླུ་བྲིད་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ཐུན་གཅིག་གི་བདེ་བ་ལྟར་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནམ་འཆི་ཆ་མེད་པར་བསམ་པ་ནི། མཐར་འཆི་ཡང་རེ་ཞིག་མི་འཆི་བས་དེ་ཙམ་དུ་རིངས་ཅི་དགོས་སྙམ་ན། སྤྱིར་སྒྲ་མི་སྙན་པ་མ་གཏོགས་པ་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་ཚེ་ལ་ངེས་པ་མེད་ཅིང་། ཁྱད་པར་འཛམ་བུ་གླིང་པའི་ཚེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་ཚེ་ལོ་དཔག་མེད་ཐུབ་པའང་བྱུང་མོད། མཐར་ལོ་བཅུ་ལ་རིང་མཐའ་བྱེད་དགོས་ཤིང་། ད་ལྟ་ཡང་རྒན་གཞོན་བར་མ་གང་ལ་ཡང་ནམ་འཆིའི་ངེས་གཟུང་མེད་དེ། མཛོད་ལས། འདི་ན་མ་ངེས་ཐ་མར་ནི། །ལོ་བཅུ་དང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་གྱི་ལེགས་བྱས་ཀྱིས་ཚེ་ལོ་དྲུག་ཅུ་བདུན་ཅུ་ཙམ་འཕངས་སུ་སྲིད་ཀྱང་། དེ་རིང་ནས་བརྩི་རྒྱུ་མིན་ཏེ། སྔར་དེ་ཙམ་འདས། ད་ཇི་ཙམ་ཐུབ་ཚོད་མི་དཔོགས། ཡང་སུམ་ཅུའམ་བཞི་བཅུ་ཙམ་ལས་མ་འཕངས་པའང་སྲིད། གང་ནའང་ མཐོང་ཐོས་ཀྱི་འགྲོ་བ་གློ་བུར་དུ་ཤི་བ་རྣམས་ལ་བརྟགས་ན། རང་ཅག་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ལས་མ་འདས་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་རྗེས། ཚེ་འདི་མི་རྟག་འཇིམ་པའི་བུམ་པ་འདྲ། །སང་དང་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མའི་སྣང་བ་གཉིས། །སྔོན་ལ་གང་འབྱུང་ངེས་པ་མེད་པས་ན། །དེ་རིང་ཉིད་ནས་དམ་པའི་ཆོས་མཛོད་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། སང་གནངས་དང་འོ་སྐོལ་གྱི་ཚེ་ཕྱི་མ་གང་སྔ་མི་ཤེས་པས་ཚེ་འདིའི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁྲི་བ་རྦད་ཀྱིས་ཆོད་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ས་དང་ལྷུན་པོ་རྒྱ་མཚོ་ཉི་མ་བདུན། །འབར་བས་བསྲེགས་པས་ལུས་ཅན་འདི་དག་ཀྱང། །ཐལ་བ་ཡང་ནི་ལུས་པར་མི་འགྱུར་ན། །ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཆུང་མི་ལྟ་སྨྲོས་ཅི་འཚལ། །ཞེས་པ་ལྟར་ལུས་ནི་ཆུའི་ལྦུ་བ་ལྟར་ཉམ་ཆུང་། དབུགས་ནི་སྟོན་ཀའི་ན་བུན་བཞིན་ནམ་ཡལ་ཆ་མེད། རང་དབང་མ་ཐོབ་པའི་སེམས་ནི་གར་འགྲོའི་བརྟོལ་མ་མཆིས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་རིང་ཁོ་ན་མི་འཆི་ཞེས། །བདེ་བར་འདུག་པ་རིགས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། འཆི་བའི་རྐྱེན་ནི་མང་བ་སྟེ། །གསོན་པ་ཡི་ནི་ཉུང་ཟད་ཅིག །དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་འཆི་བའི་རྐྱེན། །དེ་བས་རྟག་ཏུ་ཆོས་མཛོད་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕྱིའི་རྐྱེན་མི་དང་དུད་འགྲོ་གདོན་བགེགས་ལ་སོ
Chinese
生起。其中的一半时间被睡眠所消磨。此外，还受到散乱、行走等各种无意义行为的支配，因此，能够修法的机会只有少许。应当认识到今生的圆满和欺骗都如同一场梦境的快乐，从而努力修行圣法。第二，思维死亡何时到来没有定准。虽然最终会死亡，但心想暂时不会死，因此没有必要如此着急。一般来说，除了声音不悦耳的众生之外，其他众生的寿命都没有定准。特别是赡部洲的寿命非常不确定。起初，也有寿命能够达到无数年的时候，但最终却必须以十年为寿命的极限。现在，无论老、少、中，任何人都无法确定何时会死亡。如《俱舍论》中所说：“此间无定寿，极短唯十年，最初寿无量。”如果因为往昔的善行而有可能延续六十或七十年寿命，也不能从今天开始计算，因为之前已经过去那么多了，现在还能持续多久也无法预测。或许只能延续三十或四十年。无论如何，观察所见所闻突然死亡的众生，我们自己也无法摆脱同样的命运。全知法王说：“此生无常如泥土所制的瓶子，来世与后世的显现二者，无法确定哪个先到来，因此从今天开始就应储藏圣法。”正如所说，由于无法知道明天和我们的来世哪个先到来，因此必须彻底断除今生一切事务的牵绊。如龙树菩萨所说：“大地、须弥山、大海、七个太阳，被燃烧所焚毁，这些有情众生，即使化为灰烬也不会留下，何况是极其脆弱的人呢？”正如所说，身体如水泡般脆弱，呼吸如秋天的雾气般随时可能消散，无法自主的心也无处可去。正如所说：“认为今天不会死，而安逸地生活是不合理的。”龙树菩萨也说：“死亡的因缘有很多，生存的因缘却很少。即使是那些生存的因缘，也可能成为死亡的因缘。因此，要时常储藏佛法。”正如所说，外在的因缘有人和动物、鬼神等。
English
Arising. Half of that time is spent in sleep. Furthermore, one is dominated by distractions, walking, and other meaningless activities, so the opportunity to practice Dharma is only a little. One should recognize that all the perfections and deceptions of this life are like the pleasure of a single dream, and thus diligently practice the holy Dharma. Second, thinking that there is no certainty when death will come. Although one will eventually die, one thinks that one will not die for the time being, so there is no need to rush so much. In general, except for beings whose voices are unpleasant, the lifespan of other beings is uncertain. In particular, the lifespan of those in Jambudvipa is very uncertain. At first, there were times when lifespans could reach immeasurable years, but in the end, one must take ten years as the limit of lifespan. Even now, no matter old, young, or middle-aged, no one can be certain when they will die. As it says in the Treasury: "Here, there is no fixed lifespan, the shortest is only ten years, the first lifespan is immeasurable." If one is likely to extend one's lifespan by sixty or seventy years due to past good deeds, one cannot start counting from today, because so much has already passed, and it is impossible to predict how long one can last now. Perhaps one can only extend it by thirty or forty years. In any case, observing the beings one has seen and heard who have died suddenly, we ourselves cannot escape the same fate. The Omniscient Dharma Lord said: "This life is impermanent like a clay pot, the appearance of the next life and the future life, it is impossible to know which will come first, therefore from today onwards, one should store up the holy Dharma." As it is said, since we cannot know which will come first, tomorrow or our future life, we must completely cut off the ties of all affairs in this life. As Nagarjuna said: "The earth, Mount Meru, the ocean, the seven suns, burned by fire, these sentient beings, even if they turn to ashes, will not remain, let alone extremely fragile humans?" As it is said, the body is as fragile as a water bubble, the breath is like autumn mist, ready to disappear at any time, and the mind, which has no autonomy, has nowhere to go. As it is said: "It is unreasonable to think that one will not die today and live in comfort." Nagarjuna also said: "The causes of death are many, but the causes of survival are few. Even those causes of survival can become causes of death. Therefore, one should always store up the Dharma." As it is said, external causes include humans and animals, ghosts and demons, and so on.