Tibetan
སྣང་བའི་དབྱིངས་གང་དུ་འགྲོ །བྱུང་གནས་གསུམ་ཡོད་ན་དེའི་གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་ཇི་ལྟར་འདུག །མེད་དོ་སྙམ་ན་སྙམ་མཁན་གང་ན་འདུག །སྣང་བ་དང་སེམས་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་སྣང་བ་བཞིན་སེམས་དངོས་པོ་ཡོད་དམ། ཐ་དད་ན་སེམས་ཕར་སོང་ནས་སྣང་བ་ཤེས་སམ། སྣང་བ་ཚུར་འོང་ནས་ཤེས། སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་སྙམ་ན་སེམས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཡོད་དམ། སྟོང་པ་ལས་བྱུང་སྙམ་ན་བེམ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བར་ཐལ་བ་སོགས་གནད་ལ་བཀར་ཏེ་རྩ་གདར་ལེགས་པར་མ་ཆོད་བར་དུ་གཅུན་གྱིན་དྲིས་ལ་མཚང་བཙལ་དུ་གཞུག །འདི་སེམས་དོན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་རང་ངོ་འཕྲོད་ངེས་པ་མ་བྱུང་བར་ངོ་སྤྲོད་མི་བྱ། ངོ་ཤེས་པ་བྱུང་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། བཙལ་བས་མི་རྙེད་དེ་ འདི་ནས་བྱུང་བྱ་བའི་ཁུངས་མེད། བར་དུ་ད་ལྟ་འདི་ན་གནས་ཞེས་ངོས་གཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ། མཐར་འདིར་འགྲོ་ཞེས་པའི་གཟའ་གཏད་གང་ཡང་མེད། གར་ཡང་མ་སོང་གང་དུའང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལ་འདི་ཞེས་ཚིག་གིས་མི་མཚོན་ཏེ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བ། ཤར་ཙམ་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱི་ངང་དྭངས་སང་ངེ་བ་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པ། གསལ་ཙམ་ན་སྟོང་། སྟོང་ཙམ་ན་གསལ་བ་དབྱེར་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་རིག་སྟོང་བརྗོད་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ལ་ཤར་བའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་། ཤེས་པ་དང་པོ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དུ་ཤར་བ་དང་། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་སེམས་སོགས་བརྟགས་ན་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ནའང་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་ཏེ། མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། དང་པོ་གང་ནས་མ་བྱུང་སྟེ་དངོས་པོ་མེད། བར་དུ་སྣང་སྣང་འདྲ་ཡང་ཡེ་སྟོང་རྩ་བ་དང་བྲལ་བས་གང་དུའང་མི་གནས། ཐ་མ་གང་དུའང་མི་འགྲོ་སྟེ་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །ཡོད་མེད་དང་ཡིན་མིན་སོགས་ཐ་སྙད་ཀུན་ལས་འདས་པས། རང་བཞིན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ངོས་གཟུང་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བ་རང་བབས་སུ་ཕྱམ་མེ་འཛིན་མེད་དུ་ཤིག་གེ་བའི་ངང་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་བདེ་སྟོང་གཏུམ་མོའི་འབར་འཛག་སྒོམ་པ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་ དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ཕྱི། ནང་། གསང་བ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཏུམ་མོའོ། །དང་པོ་ཕྱིའི་གཏུམ་མོ་ལུས་ཀྱི་སྟོང་ར་སྒོམ་པ་ནི། ལུས་གནད་དྲང་པོར་བསྲང་། རྐང་པ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅའ། ལག་གཉིས་མཉམ་གཞག་གྲུ་མོ་མི་ལྷོད་པར་བརྒྱང་། རྒལ་ཚིགས་དྲང་པོར་བསྲང་། ལྟག་རྩ་ཅུང་ཟད་འཐེ
Chinese
显现的界域去向何方？如果存在生处、住处、灭处这三处，那么它的形状、颜色是怎样的？如果认为没有，那么认为没有者又在哪里？显现和心识二者是一还是异？如果是一，那么像显现一样，心识是实物吗？如果是异，那么是心识过去之后才知晓显现，还是显现过来之后才知晓？如果认为心识产生于心识，那么存在前后的两个心识吗？如果认为产生于空性，那么就会导致从无情空虚的虚空中也能产生（心识）等过失，要抓住要点，在没有彻底辨析清楚之前，要不断追问，寻找破绽。这是心识意义的根本，所以在没有真正认识自性之前，不要进行引导。如果产生了认识，那么，像这样，被称为“心”的自性，是远离戏论的空性之自性。寻找也找不到，没有从这里产生的源头。中间，现在说“在这里安住”的一切执着都已脱离。最终，说“去往这里”的任何目标都没有。哪里也没有去，哪里也没有安住。实际上，无法用“这个”来指代，因为它的本体脱离了任何执着。仅仅显现的瞬间，自性就清澈明亮，无法言说。稍微清晰就空，稍微空就清晰，无有分别，是如同虚空般的自性，是离言的明空。同样，对于在五根门境上显现的色、声等，以及最初的识所取的境上显现的，以及能取的心等进行观察，无论在外、内、中间三者中的任何一处都找不到，也无法指认。如同镜子中的影像一般。最初不知从何而来，因为没有实体。中间，虽然看起来显现，但实际上是空，因为脱离了根本，所以哪里也不安住。最终哪里也不会去，因为没有实体。超越了有无、是否等一切名言概念，自性不可言说，脱离了任何执着和造作，要在自然放松的状态中，无所执着地保持觉醒。第三，修习乐空拙火的升降，分为两种：共同和非共同。第一类又分为四种：外拙火、内拙火、秘密拙火、真如拙火。第一，外拙火，修习身体的空隙，身体正直端坐，双腿结跏趺坐，双手结等持印，手肘不松弛地伸展，脊椎正直，后颈稍微拉伸。
English
Where does the realm of appearance go? If there are three places of origin, dwelling, and cessation, what are its shape, form, and color? If one thinks it does not exist, where is the one who thinks it does not exist? Are appearance and mind one or different? If they are one, is the mind a substance like appearance? If they are different, does the mind go there and then know appearance, or does appearance come here and then know? If one thinks that mind arises from mind, are there two minds, before and after? If one thinks it arises from emptiness, then it would follow that it could also arise from inanimate, empty space, etc. Grasp the key points, and before thoroughly distinguishing them, keep questioning and searching for flaws. This is the root of the meaning of mind, so do not give instructions until there is a definite understanding of one's own nature. If recognition arises, then, like this, the nature called "mind" is the nature of emptiness, free from elaboration. It cannot be found by searching, and there is no source from which it arises. In the middle, it is free from all conceptions of "dwelling here now." In the end, there is no object to which one can say, "going here." It has not gone anywhere, and it does not dwell anywhere. In reality, it cannot be indicated by the word "this," because its essence is free from any grasping. Just at the moment of arising, its nature is clear and bright, indescribable. Slightly clear, it is empty; slightly empty, it is clear, inseparable, like the nature of space, the inexpressible clarity and emptiness. Similarly, when examining the forms, sounds, etc. that arise in the realm of the five senses, as well as the first consciousness that arises as the object to be grasped, and the grasping mind, etc., they cannot be found or identified in any of the three: outer, inner, or intermediate. Like the reflection in a mirror, it does not come from anywhere in the beginning, because there is no substance. In the middle, although it seems to appear, it is actually empty, because it is separated from the root, so it does not dwell anywhere. In the end, it does not go anywhere, because it has no substance. Since it transcends all concepts such as existence and non-existence, being and non-being, its nature is inexpressible, free from grasping and effort. One should maintain a state of natural relaxation, without clinging, in a state of wakefulness. Third, the practice of meditating on the blazing and dripping of bliss-emptiness tummo is divided into two: common and uncommon. The first is divided into four: outer, inner, secret, and suchness tummo. First, outer tummo, meditating on the emptiness of the body: sit with the body straight, legs in the vajra posture, hands in the samadhi mudra, elbows extended without slackening, spine straight, back of the neck slightly stretched.
Tibetan
ན་ཏེ་མགྲིན་པ་གུག་པ་ལྟར་བྱས། ལྕེ་ཡ་རྐན་ལ་སྦྱར། མིག་སྣ་རྩེར་གཏད་པའི་ལུས་གནད་ལས་མ་འགྱུར་བས་རླུང་རང་ལུགས་སུ་རྒྱུ། རླུང་དལ་བས་སེམས་རྟོག་ཉུང་བ་སོགས་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་ལྡན་པས་ཐོག་མར་ལུས་གནད་ལ་བསླབ་བོ། །དེ་ནས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་སྦྱང་། སྟོང་པའི་ངང་ལས་པཾ་ལས་པདྨ་དང་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རང་སེམས་མཿཡིག་དམར་པོ་ཚེག་དྲག་དང་བཅས་པ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་འཕགས་པ་མཆོད། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས། ཚུར་འདུས་མཿལ་ཐིམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྐུ་མདོག་དམར་མོ། ཞལ་གཅིག་ཞི་མ་ཁྲོའི་ཉམས་ཅན། ཕྱག་གཡས་གྲི་གུག་ནམ་མཁའ་ལ་འཕྱར་ཞིང་། གཡོན་ཐོད་ཁྲག་བསྣམས་པ། ཞབས་གཡས་པའི་རྟིང་པ་བྷ་ག་ལ་གཏད་པ། གཡོན་ཅུང་ཟད་བརྐྱངས་པས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཕྱེད་སྐྱིལ་དུ་བཞུགས་པ། མི་མགོ་སྐམ་རློན་གྱི་དབུ་ རྒྱན་དང་དོ་ཤལ་བྱས་པ། རུས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་པ། སྤྱི་བོར་ཕག་ཞལ་ནག་པོས་ངུར་སྒྲ་སྒྲོག་པས་བགེགས་དཔུང་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་འབར་བའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ། དེ་ཡང་ཕྱི་གསལ་ནང་གསལ་ཕྲུ་མ་ཕུས་བརྒྱངས་པ་ལྟ་བུའམ་འོད་དམར་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གསལ་བཏབ་ཏེ་ཞག་གསུམ་སོགས་གསལ་བརྟན་གྱི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་ནང་གི་གཏུམ་མོ་དག་པ་རྩའི་སྟོང་ར་བསྒོམ་པ་ནི། རང་ཉིད་ཕག་མོར་གསལ་བའི་ལུས་ཀྱི་དབུས་དྲང་པོར་རྩ་དབུ་མ། ཡར་སྣེ་སྤྱི་བོའི་ཚངས་བུག་ཏུ་ཟུག་པའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཾ་ཡིག་དཀར་པོ་མགོ་ཐུར་དུ་བསྟན་པ། མར་སྣེ་ལྟེ་འོག་སོར་བཞིའི་ཐད་དུ་སླེབས་པ། དེའང་ཏིལ་གྱི་མར་མེ་ལྟར་གསལ་བ། རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བ་ལྟར་དམར་བ། པདྨའི་འདབ་མ་ལྟར་སྲབ་པ། ཆུ་ཤིང་གི་སྡོང་པོ་ལྟར་དྲང་པ་སྟེ་མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་དུ་གསལ་གདབ། དང་པོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ་སེམས་གཟུང་། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་རྟ་རྔ་ཙམ་ནས། གྲོ་སོག་ཙམ། དེ་ནས་མདའ་སྙུག་ཙམ། སྦ་ལྕག །རང་ལུས། ཁང་ཁྱིམ། ཡུལ་ཁམས་སོགས་ནས་མཐར་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་དབུ་མས་ཁྱབ། དབུ་མ་དང་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངང་ ལ་བཞག །སླར་ཚུར་འདུས་ཇེ་ཕྲ་ལ་སོང་སྟེ། སྦ་ལྕག་འབྲིང་པོ་ཙམ་དུ་གསལ། དེའི་གཡས་སུ་རོ་མ་དམར་མོ་དང་གཡོན་དུ་རྐྱང་མ་དཀར་མོ་གཉིས་དབུ་མ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྩ་གསུམ་པོ་གཤིབས་ཏེ་ལུས་ཀྱི་དབུས་སུ་དྲང་པོར་གནས་པའི་རོ་རྐྱང
Chinese
然后像弯曲脖子一样做。舌抵上颚。眼睛注视鼻尖，身体姿势不改变，风自然运行。因为风平缓，心念减少等具有诸多功德，所以首先学习身体姿势。之后将轮涅的一切法都修为空性。从空性中，（藏文：པཾ，梵文天城体：वं，梵文罗马拟音：vaṃ，汉语字面意思：వం）中生出莲花，（藏文：རཾ，梵文天城体：रं，梵文罗马拟音：raṃ，汉语字面意思：让）中生出日轮，其上自己的心识（藏文：མཿ，梵文天城体：मः，梵文罗马拟音：maḥ，汉语字面意思：嘛）字红色，带有上点。从（藏文：མཿ，梵文天城体：मः，梵文罗马拟音：maḥ，汉语字面意思：嘛）字放出光芒，供养圣众。成办有情众生的利益。光芒收回融入（藏文：མཿ，梵文天城体：मः，梵文罗马拟音：maḥ，汉语字面意思：嘛）字，完全转变成为自身金刚亥母，身色红色。一面，具有寂静又带忿怒的姿态。右手持钺刀挥向天空。左手持颅碗盛血。右脚后跟踩在（藏文：བྷ་ག་，梵文天城体：भग，梵文罗马拟音：bhaga，汉语字面意思：bhaga）上。左脚稍微伸展，以半跏趺坐姿安住在日轮之上。以干湿人头为头饰和项链。以骨饰和珍宝严饰。头顶黑色猪面发出哼哼的声音，从而战胜魔军。安住在智慧火焰燃烧的中央。那也要观想成外明内明，如同吹胀的皮囊，或者具有红色光芒的自性，直到没有获得明晰稳固的定解之前，都要修习。第二，内部拙火清净脉的空隙的修法是：自身观想为亥母，身体中央正直的为中脉。上端插入头顶梵穴之中，其内有月亮坛城，其上有白色（藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思：ഹം）字头朝下。下端到达脐下四指之处。那也要观想成如同芝麻油灯一样明亮。如同红花汁一样红。如同莲花花瓣一样薄。如同水边的树干一样直，具有四种特征。首先心专注于极其微细之处。然后逐渐从马尾巴粗细开始。到麦芒粗细。然后到箭杆粗细。竹杖。自身。房屋。国土等，最终到天空有多大，中脉就有多大。将中脉和心性安住在天空三者无别的状态中。 再次收回，变得越来越细。观想成中等粗细的竹杖。其右侧红色罗玛脉和左侧白色江玛脉，以依靠中脉的方式，三脉并排，正直地安住在身体中央的罗江。
English
Then, make the neck like a bend. Stick the tongue to the palate. With the eyes fixed on the tip of the nose, the body posture does not change, so the wind flows naturally. Because the wind is calm and the mind has few thoughts, etc., it has many merits, so first learn the body posture. Then, purify all phenomena of samsara and nirvana into emptiness. From emptiness, from (Tibetan: པཾ, Devanagari: वं, Romanized Sanskrit: vaṃ, Literal Chinese meaning: वं) arises a lotus, and from (Tibetan: རཾ, Devanagari: रं, Romanized Sanskrit: raṃ, Literal Chinese meaning: 让) arises a sun mandala, on which one's own mind is the red letter (Tibetan: མཿ, Devanagari: मः, Romanized Sanskrit: maḥ, Literal Chinese meaning: 嘛) with a bindu. From (Tibetan: མཿ, Devanagari: मः, Romanized Sanskrit: maḥ, Literal Chinese meaning: 嘛) emanate rays of light, offering to the noble ones. Accomplish the benefit of sentient beings. The light rays converge and dissolve into (Tibetan: མཿ, Devanagari: मः, Romanized Sanskrit: maḥ, Literal Chinese meaning: 嘛), completely transforming into oneself as Vajravarahi, with a red body color. One face, with a peaceful yet wrathful demeanor. The right hand holds a curved knife raised in the sky. The left hand holds a skull cup filled with blood. The heel of the right foot is placed on the (Tibetan: བྷ་ག་, Devanagari: भग, Romanized Sanskrit: bhaga, Literal Chinese meaning: bhaga). The left foot is slightly extended, seated in a semi-lotus posture on top of the sun mandala. Adorned with a garland and necklace of dry and wet human heads. Decorated with bone ornaments and precious jewels. On the crown of the head, a black pig face makes a snorting sound, thereby overcoming the army of obstacles. Residing in the center of blazing wisdom fire. That should also be visualized as outwardly clear and inwardly clear, like an inflated bellows, or having the nature of red light, and meditate until a clear and stable understanding is obtained. Second, the practice of purifying the inner heat by meditating on the empty space of the channels: In the center of the body, which is visualized as oneself as Vajravarahi, is the central channel, straight. The upper end penetrates into the Brahma aperture at the crown of the head, inside of which is a moon mandala, on which is a white letter (Tibetan: ཧཾ, Devanagari: हं, Romanized Sanskrit: haṃ, Literal Chinese meaning: हम) facing downwards. The lower end reaches four fingers below the navel. That should also be visualized as bright as a sesame oil lamp. As red as safflower juice. As thin as a lotus petal. As straight as a tree trunk by the water, possessing four characteristics. First, focus the mind on the extremely subtle point. Then gradually from the thickness of a horse's tail. To the thickness of a wheat awn. Then to the thickness of an arrow shaft. Bamboo stick. One's own body. Houses. Countries, etc., until finally the central channel pervades as far as the sky pervades. Abide in the state of the central channel, mind, and sky being inseparable. Again, converging back, becoming increasingly subtle. Visualize as a medium-sized bamboo stick. To its right is the red Rasana channel and to its left is the white Lalana channel, with the three channels aligned in the manner of relying on the central channel, the Rasana and Lalana channels residing straight in the center of the body.