Tibetan
བྱེད་རེ་ཤི་སྙམ་དུ་དྲག་ཏུ་བསམ་པར་རིགས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་བྱ་བ་ཟིན་ནམ་ཞེས། །འཆི་བདག་སྡོད་པར་མི་འགྱུར་གྱིས། །གང་ཞིག་སྒྲུབ་དགོས་དམ་ པའི་ཆོས། །དེ་རིང་ཉིད་དུ་བརྟུན་ལ་གྱིས། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོས། ཡུན་ཐུང་ཚེ་ཡི་ཕྱེད་ཙམ་གཏི་མུག་གཉིད༔ ཕྱེད་ཀྱང་སུམ་གཉིས་རྣམ་གཡེང་འདུ་འཛི་སྟེ༔ སུམ་ཆ་གཅིག་ལའང་བར་ཆད་རྐྱེན་དབང་མང༔ དེ་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་བཞིན་གཡོ༔ ཚེ་སྲོག་ནམ་མཁའི་གློག་ལྟར་མི་བརྟན་ཅིང༔ ལས་ནི་གྲིབ་མ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང༔ ལང་ཚོ་ལྡན་པའི་ལུས་ཀྱང་མྱུར་དུ་འཇིག༔ དེ་ཚེ་ཕན་པའི་ཐབས་ལ་བརྩོན་པ་གཅེས༔ ཞེས་པས་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་སྙིང་ཁོང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་ཚུགས་ཐབས་མེད་པའི་བྲེད་ཤ་འཐོན་འཐོན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལས་འབྲས་སྨིན་ཚུལ་ལ་བསམ་པའི་ཁྲིད་ནི། གནད་ཐེམས་ལས། ལས་འབྲས་བསླུ་མེད་ངེས་བྱས་ནས༔ ཞེས་པས་འདི་ལྟར་བསམ་སྟེ། འཆི་བ་བདེན་མོད། འོན་ཀྱང་། མེ་ཤི་ཐལ་བ་རླུང་ཁྱེར་འདྲ། །སླར་སྐྱེ་བ་དག་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ཆོས་རང་བྱ་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ཤི་ནས་སེམས་ཅང་མེད་དུ་འགྲོ་བ་བདེན་ན་འཚེར་རྒྱུ་མེད་ཀྱང་། ཅང་མེད་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། མདོ་ལས། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་དག་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབས་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་ས་བོན་མངར་ཁ་ལས་འབྲས་བུ་སོ་སོར་སྨིན་པ་ལྟར། བདེ་བ་ དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ནི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་གཉིས་ཡིན་པས་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་བླང་དོར་མ་ནོར་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོས། ཚེ་རབས་མང་པོར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་འགྱུར་བའི༔ སྡིག་པས་ཚེ་འདིར་བདེ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ༔ ཚེ་འདི་ཡུན་ཐུང་ལོ་ཟླ་འགའ་ཞིག་ཡིན༔ འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མར་ཚད་བཟུང་མེད་པའི་ཕྱིར༔ སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་སྡུག་བསྔལ་མི་འབྱུང་ཞིང༔ བདེ་བའི་ཐབས་སུ་དགེ་སྡིག་བླང་དོར་བྱ༔ ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་བཞི་སྟེ། དགེ་མི་དགེའི་དབྱེ་བ། ས་མཚམས། ལྕི་ཡང་། འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་དབྱེ་བ་ལ། དགེ་བ་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅུ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྲོག་སྐྱོབ་པ། མ་ཆགས་པར་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ། ཚངས་སྤྱོད་ལ་གནས་པ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ལས་གསུམ། བདེན་པར་སྨྲ་བ། ཞི་ཞིང་དེས་པར་སྨྲ་བ། མི་མཐུན་པ་བསྡུམ་པ། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་སྟེ་ངག་གི་བཞི། ཆོག་ཤེས་པ། གཞན་ལ་བྱམས་པ། ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྟེ་
Chinese
应当猛烈地思维：你的事情做完了吗？死主不会停留，什么应该修持的殊胜之法，今天就要努力去做。正如大导师所说：短暂生命的一半在愚痴的睡眠中度过，剩下的一半也有三分之二在散乱和喧嚣中度过，剩下的三分之一也充满障碍和因缘的控制。因此，有为法如秋天的云彩般飘忽不定，生命如天空的闪电般不可靠，业如影子般紧随其后，拥有青春的身体也迅速衰败，那时努力寻找有益的方法最为重要。因此，要从内心深处，甚至骨髓里，生起对死亡无常的恐惧，并反复修习。第三，思维业果成熟之理的引导：关键在于，要确信业果不虚。如此思维：死亡是真实的，然而，就像火熄灭后灰烬被风吹走一样，哪里还有再次出生的机会呢？如果这样想，认为不需要自己修行佛法，如果死后真的什么都没有了，那也没有什么可担心的。但事实并非如此，经中说：有情众生的业，即使经过百千劫也不会消失，一旦因缘成熟，果报终将显现。就像从不同的种子中长出不同的果实一样，快乐和痛苦的根源是善业和恶业。因此，想要解脱的人必须正确地取舍。正如大导师所说：在无数世中成为痛苦之源的罪业，即使今生带来快乐又有什么用呢？今生短暂，只有几个年月，而来世却无法衡量。为了来世不遭受痛苦，应该取舍善恶，作为获得快乐的方法。如是宣说。其中有四点：善与非善的区分、界限、轻重、果报。第一，区分：善业，根据所要成就的事和成就的方式，有十种：救护有情生命，不执着地布施，安住于梵行，这是身的三种行为；说真实语，说柔和悦耳之语，调解不和，赞扬他人功德，这是语的四种行为；知足少欲，慈爱他人，相信业果，这是
English
It is appropriate to think intensely: Have you finished your work? The Lord of Death will not stay, whatever excellent Dharma that should be practiced, strive to do it today. As the great teacher said: Half of the short life is spent in the sleep of ignorance, and two-thirds of the remaining half are spent in distraction and noise, and the remaining one-third is also full of obstacles and the control of conditions. Therefore, conditioned phenomena are as fleeting as autumn clouds, life is as unreliable as lightning in the sky, karma follows like a shadow, and the body with youth also decays quickly, then it is most important to strive to find beneficial methods. Therefore, from the depths of the heart, even from the marrow of the bones, generate fear of the impermanence of death and repeatedly practice it. Third, the guidance on contemplating the way karma ripens: The key is to be certain that karma is infallible. Think like this: Death is real, however, just as ashes are blown away by the wind after a fire is extinguished, where is there another chance to be reborn? If you think like this, thinking that you do not need to practice the Dharma yourself, if there is really nothing after death, then there is nothing to worry about. But that is not the case, as the sutra says: The karma of sentient beings will not be lost even after hundreds of thousands of kalpas, and once the conditions are ripe, the results will eventually appear. Just as different fruits grow from different seeds, the root of happiness and suffering is good and bad karma. Therefore, those who desire liberation must correctly take and abandon. As the great teacher said: What is the use of the sins that cause suffering in countless lives, even if they bring happiness in this life? This life is short, only a few years and months, but the next life cannot be measured. In order not to suffer in the next life, one should take and abandon good and evil as a way to obtain happiness. Thus it is said. There are four points: the distinction between good and non-good, the boundary, the weight, and the result. First, the distinction: Good deeds, according to what is to be accomplished and how it is accomplished, there are ten types: saving the lives of sentient beings, giving alms without attachment, abiding in celibacy, these are the three actions of the body; speaking truthfully, speaking gently and pleasantly, reconciling discord, praising the virtues of others, these are the four actions of speech; being content with little, loving others, believing in karma,
Tibetan
ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་མོ། །ཡང་བསླབ་བྱ་སློབ་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀྱང་བཅུ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཡི་གེ་འབྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། །ཉན་དང་ཀློག་དང་འཛིན་པ་དང་། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་། །དེ་སེམས་པ་དང་སྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་སོ། །ཐུན་མོང་རྒྱུད་ལ་བསྐུར་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་བཅུའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་བ་དེ་དག་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བའང་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པར་དང་དུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ་ཆུང་ངུ་བསགས་པས་ཀྱང་ནམ་ཞིག་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆུའི་ཐིགས་པས་བུམ་པ་རིམ་གྱིས་འགེང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྡུད་པ་ལས། ཆུ་ཡི་ཐིགས་པས་བུམ་པ་དང་པོ་ཐ་མའི་བར། །རིམ་གྱིས་ཉུང་ངུ་ཉུང་ངུས་དེ་ཡོངས་འགེངས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དང་པོའི་སེམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །རིམ་གྱིས་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མི་དགེ་བ་ནི། བྱེད་པ་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་དབྱེ་གཞི་ལས་བཅུ་སྟེ། བསམ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་པར་སེམས་ཅན་གསོད་པ། གཞན་གྱི་ནོར་རྐུ་འཕྲོག་གི་སྒོ་ནས་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ། ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལ་འཁྲིག་པ་སྤྱོད་པ་འདོད་ལོག་སྟེ་ལུས་ཀྱི་ལས་གསུམ། བདེན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་རྫུན་སྨྲ་བ། གཞན་གྱི་ཞེར་འདེབས་པའི་ཚིག་རྩུབ། གཞན་མཛའ་བ་འབྱེད་པའི་ཕྲ་མ། དེ་གསུམ་མ་ཡིན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ངག་འཁྱལ་ཏེ་ངག་གི་ལས་བཞི། གཞན་གྱི་ནོར་ཁོ་ལ་མེད་ཀྱང་རུང་ང་ལ་ཡོད་ན་སྙམ་ པའི་བརྣབ་སེམས། གཞན་ལ་ཞེ་སྡང་བའི་གནོད་སེམས། དགེ་མི་དགེའི་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་མེད་པར་ལྟ་བ་སོགས་ལོག་ལྟ་སྟེ་ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་མོ། །ཡང་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་མཚམས་མེད་ལྔ་དང་ཉེ་བ་ལྔ་སྟེ། ཕ་མ་དགྲ་བཅོམ་གསུམ་གསོད་པ། དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱི་ཁྲག་འབྱིན་པ་སྟེ། མཚམས་མེད་ལྔ་དང་། མཆོད་རྟེན་འཇིག་པ། བྱང་སེམས་གསོད་པ། དགྲ་བཅོམ་མ་སུན་དབྱུང་བ། སློབ་པ་གསོད་པ། དགེ་འདུན་གྱི་འདུ་སྒོ་འཕྲོག་པ་སྟེ་ཉེ་བ་ལྔའོ། ཡང་ཡུལ་དང་བྱ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ལྟོས་ནས་ལྕི་བཞི་ལོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བཅུ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་ལྕི་བ་བཞི་ནི། མཁས་པའི་གྲལ་གོང་། དགེ་སློང་གི་ཕྱག །སྒྲུབ་པ་པོའི་ཟས། སྔགས་པའི་ནོར་རྣམས་ཏེ་ལོག་པའི་ལྕི་བ་བཞི་ཞེས་བྱ་ལ།
Chinese
是意之三业。又，就所应学之学法而言也有十种。《中边分别论》中说：书写文字作供养，布施听闻与读诵，受持解说与讽诵，以及思惟与修习，具有此十种行持者，是无量功德之聚。如是。就付托共同续部的方式而言，是布施等十度。如是之善，即使是细微之至也不应轻视，而应接受，因为积累小者，终将变为大者，如水滴渐盈满瓶。如《摄事品》中说：水滴从瓶之初至终，渐次少量少量地将其盈满，如是最初之心也是菩提之因，渐次圆满白色之功德，终将成佛。如是。同样，从舍弃与善不相顺品之方式而言，不善是：就作者而言，从身语意三之差别处有十种，即明知故犯，无误地杀害众生；以偷盗抢夺之方式不予而取他人之财物；于非处行淫，即邪淫，是身之三业。颠倒真实之想而说谎；说使他人厌恶之粗语；说离间他人友谊之离间语；说非此三者之具有烦恼之语，总而言之即绮语，是语之四业。他人之财物，即使彼无有亦可，若我有之则好之贪心；对他人怀恨之害心；视善与非善之业于世俗中亦无有等邪见，是意之三业。又，就对境而言，有五无间罪与五近罪，即杀父、杀母、杀阿罗汉三者；僧团之分裂；以恶心于如来之身出血，是五无间罪。摧毁佛塔；杀害菩萨；使阿罗汉尼退失；杀害有学；夺取僧团之财物，是五近罪。又，就对境与行为二者而言，有四重罪及与之相违之十二种罪堕，其中四重罪是：于智者之列之上位；于僧众之礼敬；于修行者之饮食；于咒师之财物等，称为颠倒之四重罪。
English
These are the three actions of mind. Furthermore, depending on how to learn the precepts, there are also ten. From the Madhyāntavibhāga-bhāṣya: Writing letters, making offerings, giving, listening, reading, and holding, Explaining, reciting, thinking about it, and meditating, The nature of these ten practices is an immeasurable accumulation of merit. Thus it is said. Depending on the method of entrusting the common tantra, there are the ten perfections such as generosity. Such virtues, even the smallest ones, should not be despised but accepted, for by accumulating small things, one will eventually become great, just as a water droplet gradually fills a vase. As it is said in the Compendium: Just as a water droplet gradually fills a vase from beginning to end, little by little, so too, the initial mind is the cause of enlightenment, and gradually perfecting the white qualities, one will become a Buddha. Thus it is said. Similarly, from the perspective of abandoning what is unfavorable to virtue, non-virtue is: from the perspective of the agent, there are ten divisions of body, speech, and mind, namely: intentionally and without error killing sentient beings; taking what is not given by stealing or robbing the wealth of others; engaging in sexual misconduct with inappropriate partners, which is sexual misconduct, these are the three actions of body. Lying by reversing the notion of truth; harsh words that cause others to hate; divisive words that separate the friendship of others; all words that are not these three and are afflicted with disturbing emotions are idle chatter, these are the four actions of speech. Greed, thinking that even if others do not have wealth, it would be good if I had it; harmful intent of hating others; wrong views such as seeing that virtuous and non-virtuous actions do not exist even conventionally, these are the three actions of mind. Furthermore, with respect to the object, there are the five inexpiable sins and the five nearly inexpiable sins, namely: killing one's father, mother, and arhat; causing dissension in the sangha; drawing blood from the body of the Tathagata with malicious intent, these are the five inexpiable sins. Destroying stupas; killing bodhisattvas; causing an arhat nun to regress; killing a student; robbing the property of the sangha, these are the five nearly inexpiable sins. Furthermore, with respect to both the object and the action, there are the twelve transgressions including the four heavy ones and their reversals, among which the four heavy ones are: being above the rank of the wise; the offerings to monks; the food of practitioners; the wealth of mantra practitioners, these are called the four reversed heavy ones.