Tibetan
་ན༔ རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ༔ སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བཅད་པས་ནའོ༔ དེའི་དུས་སུ་ཆོས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་གི་དབུས་ན༔ ཐབས་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའང་ཡོད་དེ༔ ཐིག་ལེ་གསེར་ཞུན་མ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་བོ༔ གསེར་ཞུན་མ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ཀེ་ཀེ་རུ་བཅུག་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ༔ དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐབས་ཡིན་ལ༔ ཐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་བོ༔ འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཐ་དད་མེད་པར་མཐོང་ངོ༔ དེ་ལས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་སམ་འདྲིས་ཙ་ན༔ དྭངས་མ་ཆེན་པོའི་ཐིག་ལེ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་འོང་སྟེ་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ་བའོ༔ རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ༔ དེ་ལས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པ་སའི་དྲོད་རྣམས་ཀྱང༔ སའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་ནོན་པའི་བྱེ་བྲག་འོག་ནས་སྟོན་ནོ༔ འོ་ན་སའི་ཁྱད་པར་དྲོད་སྐྱེ་བ་དང༔ ཐིག་ལེ་ལ་དམིགས་པ་ཀུན་འདྲ་ན༔ ཕྱི་ནང་ཅིས་འབྱེད་ཅེ་ན༔ མི་འདྲ་བ་ཡང་ས་དྲོད་སྐྱེ་བ་སླ་བ་དང༔ ལུས་རྒྱས་པ་ དང༔ ཐིག་ལེའི་མཚན་ཉིད་ཀུན་གསལ་བར་ཤེས་པས་དང་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་ནང་ཞེས་སོ༔ གསང་བའི་རིམ་པ་ནི༔ ཤེས་རབ་མ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དབབ་སྟེ༔ དེ་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་པདྨ་རྒྱས་སུ་བཅུག་ལ་དབབ་པ་དང༔ འོན་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་སུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ༔ དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་འདི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ༔ ཤེས་རབ་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བློ་གཏད༔ པདྨ་རྒྱས་སུ་གཞུག་པའི་ཐབས་བྱས་ལ༔ དེ་པདྨ་རྒྱས་པ་དང་སྦྱོར་བ་བྱའོ༔ སྦྱོར་བ་བྱས་པས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན༔ བྱང་སེམས་དབབ་སྟེ༔ དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང༔ ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ༔ ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཚོན་པར་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་བརྩམ་མོ༔ དེའང་འབྱུང་བ་བཞིའི་རྣམ་པས་དབབ་དགོས་པས་དང་པོ་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་འཕྲད་པའི་དུས་སུ་སྲ་བ་ཞིག་འབྱུང་སྟེ༔ དེ་ནི་སའི་རང་བཞིན་ནོ༔ དེ་ལ་དལ་བུས་བསྐྱོད་པ་ནི་རླུང་གི་རང་བཞིན་ནོ༔ དེ་ལས་དྲོད་བསླང་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ལ་དྲོད་སྐྱེ་སྟེ༔ འབྱུང་ བ་མེའི་རང་བཞིན་ནོ༔ དེས་འཕྲོས་པ་དང་གཤེར་བ་དང༔ བརླན་གཤེར་འབྱུང་སྟེ༔ འབྱུང་བ་ཆུའི་རང་བཞིན་ནོ༔ དེས་བརླན་པར་བྱས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ནས་ཡི་གེ་ཧཾ་གི་རྣམ་པ་ཁ་བ་ལྟ་བུར་གནས་ཏེ༔ རླན་གྱིས་དྲོས་པས༔ ཁ་བ
Chinese
那，任何分别念都不会生起，因为一切戏论都已断除。那时，在法宫的中央，也有方便与智慧的平等结合：明点如同熔化的黄金，那是智慧；在如同熔化的黄金之中放入宝石kekeru，那是方便之王。如此，什么是智慧，那就是方便；什么是方便，那就是智慧。光明的团块，明点菩提心，见到它们无有差别。从那之中反复地熟悉或习惯之后，大清净的明点自身也会变得无自性，远离所缘。瑜伽士的觉性，那被称为任运成就的智慧。从那之中反复地习惯，地的暖相们，也从地的次第如何踩踏的差别之下显现。如果地的特点，生起暖相，与明点上的专注完全相同，那么内外如何区分呢？不同之处在于，地暖生起容易，身体增长，并且完全清晰地了解明点的特征，以及因为生起智慧的缘故，所以称为内。秘密的次第是：将具有特征的智慧母安置于其上，又反复地让莲花开放并安置于其上，然而在智慧、觉性的时刻进行修习。如果不是那样，就应该这样修习：信任智慧母，采取让莲花开放的方法，并且与那开放的莲花结合。结合之后会做什么呢？降下菩提心，胜义菩提心和世俗菩提心。因为世俗菩提心象征着胜义菩提心，所以开始结合。那也必须以四大种的方式降下，所以首先在莲花和金刚相遇之时，会产生坚硬的东西，那是地的自性。在那之上缓慢地移动，那是风的自性。从那之中升起暖相，方便和智慧二者都生起暖相，是火的自性。由此散发和湿润，产生潮湿，是水的自性。由此使其潮湿，菩提心从大乐的处所，以字母（藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思： 吽）的形象如雪一般存在，被湿气温暖，雪
English
Then, no discriminating thoughts will arise, because all elaborations have been cut off. At that time, in the center of the Dharma palace, there is also the equal union of skillful means and wisdom: the bindu is like molten gold, that is wisdom; placing a jewel kekeru in the molten gold is like the king of skillful means. Thus, what is wisdom is skillful means, and what is skillful means is wisdom. The mass of light, the bindu bodhicitta, is seen as undifferentiated. From that, after repeatedly familiarizing or habituating oneself, the bindu of great purity itself will also become without self-nature, separated from the object of focus. The yogi's awareness is called spontaneously accomplished wisdom. From that, repeatedly habituating oneself, the heat of the earth also manifests from the differences in how the levels of the earth are stepped upon. If the characteristics of the earth, the arising of heat, and the focus on the bindu are all the same, then how are inner and outer distinguished? The difference is that the earth's heat arises easily, the body grows, and because one knows all the characteristics of the bindu clearly and wisdom arises, it is called inner. The secret sequence is: placing the wisdom mother who possesses characteristics upon it, and repeatedly causing the lotus to bloom and placing it upon it, but practicing during the time of wisdom and awareness. If it is not like that, then one should practice like this: trusting the wisdom mother, taking the method of causing the lotus to bloom, and uniting with that blooming lotus. What will happen after uniting? Descending bodhicitta, ultimate bodhicitta and relative bodhicitta. Because relative bodhicitta symbolizes ultimate bodhicitta, one begins to unite. That must also be descended in the form of the four elements, so first, when the lotus and vajra meet, something solid will arise, that is the nature of earth. Moving slowly upon that is the nature of wind. From that, heat arises, and both skillful means and wisdom generate heat, that is the nature of fire. From that, it radiates and moistens, and dampness arises, that is the nature of water. By that, it is moistened, and bodhicitta, from the place of great bliss, exists in the form of the letter（藏文：ཧཾ，梵文天城体：हं，梵文罗马拟音：haṃ，汉语字面意思： 吽）like snow, warmed by moisture, the snow
Tibetan
་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཞུ་ནས༔ འཁོར་ལོ་རྣམ་པ་བཞི་རུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བབས་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོའི་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་དང་དགའ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ༔ རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡུད་ཙམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ནི༔ མཚོན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱའོ༔ རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཕྱིན་ཙམ་ན༔ མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བྱའོ༔ སྐད་ཅིག་མའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ནི་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ༔ རྡོ་རྗེ་བྷ་གའི་ནང་ན་རིན་པོ་ཆེའི་གནས་ཡོད་དོ༔ དེར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་པ་དེ་ལ་ནི༔ ཁུ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ༔ རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེས་མཚོན་པར་བྱེད་དོ༔ དེ་ལས་འདས་ནས་བུམ་པ་ལས་ལྷུང་ན་ནི༔ དགའ་བྲལ་གྱི་དགའ་བའོ༔ དེ་ནི་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་པའོ༔ འདས་ནས་ཆད་པར་ལྷུང་བ་དེ་ལ་དགའ་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན༔ དེ་རང་ལ་དགའ་བ་མེད་ཀྱང༔ གོང་མའི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱེད་པས་དགའ་བའོ༔ མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་རྟོག་པའི་མཐའ་གཅིག་པའོ༔ དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་སྟེ༔ དེ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ༔ འོ་ན་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ཡིན་ན༔ གཟུང་བ་ཇི་ལྟར་གཟུང་ཞེ་ན༔ དེའང་འདི་ལྟ་སྟེ༔ རྡོ་རྗེ་བྷ་གའི་ནང་ན་རྩ་གསུམ་རིན་པོ་ཆེའི་དབྱིབས་འདྲ་བར་གནས་ཏེ༔ གཡས་ཀྱི་རྩ་ལ་ནི་ཨོཾ་དཀར་པོ༔ གཡོན་གྱི་རྩ་ལ་ཨཱཿདམར་པོ༔ དབུས་ཀྱི་རྩ་ལ་ཧཱུྃ་མཐིང་གའོ༔ དེ་ནས་མར་ཙམ་སོར་གཅིག་ལ་རྩ་གསུམ་འདོམ་ནས་གནས་ཏེ༔ འདོམ་པའི་གནས་དེ་ན་ཕཊ་སེར་པོ་གནས་སོ༔ དེ་ལྟར་ཡི་གེ་ལས་ནི་འདས༔ ཕཊ་ལ་ནི་མ་སླེབས་པའི་བར་དེར་གཟུང་བར་བྱའོ༔ དེའང་རྐྱེན་གང་གིས་གཟུང་ན༔ ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ལ༔ བྷ་གའི་ནང་ནས་ཡར་རྔུབས་ལ་གཟུང་བར་བྱའོ༔ དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགགས་ནས་ཆོས་ཉིད་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་ནས་ས་ དང་པོ་བགྲོད་པ་སྟེ༔ རྫོགས་པའི་བསྐྱེད་པ་མཐར་ཕྱིན་པའོ༔ དེ་ནས་དེའི་ངང་ལ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་ནས༔ ཕྱི་རྟགས་དང་ནང་རྟགས་གཉིས་འབྱུང་སྟེ༔ ནང་རྟགས་ནི༔ སེམས་དང་པོ་ཇི་ལྟར་བཞག་པ་བཞིན་དུ་གནས་ཤིང༔ བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་གནས་སོ༔ ཕྱི་རྟགས་ནི༔ ཡུལ་རགས་པའི་དངོས་པོ་འདི་ལ༔ རགས་པར་མི་རྟོག་ཅིང་སྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ༔ རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ནི༔ དྲི་མ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ༔ ས་གཉིས་པ་བགྲོད་པའོ༔ དེ་ལས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པའི་དུས་ན༔ ཕྱི་རྟགས་དང་ནང་རྟགས་གཉིས་འབྱུང་སྟེ༔ ནང་རྟགས་ནི་དང་པོའི་ཤེས་
Chinese
如是请问之后，从四轮依次降落，到达化身轮的位置，称之为喜。瑜伽士短暂的觉知，称为象征的菩提心。稍微到达金刚的中央，称为胜喜。刹那间的觉知，称为显现增长的智慧。金刚莲花中，有珍宝的位置。到达那里的智慧者，称为与精液俱生的智慧。以自性俱生的喜乐来象征。从那之后，如果从瓶中掉落，就是离喜之喜。那是断灭的第二个边。 如果超越而堕入断灭，有什么喜乐呢？虽然那本身没有喜乐，但因为忆念之前的，所以是喜乐。胜喜是分别的唯一边。那二者的中间是自性的喜乐，那是要修习的。那么，如果那样修习了，如何执持呢？这也是这样的：金刚莲花中，三脉如同珍宝的形状般存在。右脉是白色嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）。左脉是红色阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）。中脉是蓝色吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。然后向下约一指，三脉交汇存在。交汇的位置有黄色啪特（藏文：ཕཊ，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪特）存在。像这样，从文字超越，在没有到达啪特之间的位置执持。那么，以什么因缘执持呢？念诵嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），从莲花中向上吸取而执持。像这样执持的时候，一切分别念都止息，如实见到法性，从而进入初地，是圆满生起次第的究竟。然后在那状态中长久安住，出现外相和内相两种。内相是：心如最初安住般安住，习气的自性无垢而安住。外相是：对于这个粗大的外境，不作粗大的分别，生起知晓是幻化的觉知。瑜伽士的觉知，称为无垢的智慧，是进入二地。从那之后，又反复串习的时候，出现外相和内相两种。内相是最初的觉
English
After inquiring in such a manner, descending step by step from the four wheels, reaching the position of the emanation wheel, it is called joy. The yogi's momentary awareness is called the symbolizing bodhicitta. Just reaching the center of the vajra is called supreme joy. The momentary awareness is called the wisdom of increasing appearance. Inside the vajra-bhaga, there is the position of the jewel. The wise one who reaches there is called the wisdom born together with semen. It is symbolized by the joy and bliss born together with nature. After that, if it falls from the vase, it is the joy of separation from joy. That is the second extreme of annihilation. If one transcends and falls into annihilation, what joy is there? Although there is no joy in itself, it is joy because it remembers the previous one. Supreme joy is the one extreme of thought. The middle of those two is the joy of nature, which is to be practiced. So, if it is practiced in that way, how is it held? It is like this: In the vajra-bhaga, the three channels exist like the shape of a jewel. The right channel is white Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡). The left channel is red Ah (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿). The central channel is blue Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽). Then, downwards about one finger, the three channels intersect and exist. In that intersecting position, there is yellow Phat (藏文：ཕཊ，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪特). Like this, transcending the letters, it should be held in the space before reaching Phat. So, by what cause is it held? Reciting Om (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡) Ah (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿) Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽), it should be held by inhaling upwards from the bhaga. When holding in this way, all conceptual thoughts cease, and seeing the nature of reality as it is, one traverses the first bhumi, which is the completion of the perfected generation stage. Then, abiding in that state for a long time, two signs, outer and inner, arise. The inner sign is: the mind abides as it was first placed, and the nature of habitual tendencies abides without impurity. The outer sign is: for this coarse object of the external world, one does not think coarsely and the awareness that it is an illusion arises. The yogi's awareness is called the immaculate wisdom, which is traversing the second bhumi. After that, when one becomes accustomed to it again and again, two signs, outer and inner, arise. The inner sign is the first awarene