Tibetan
་སེམས་འདྲེས་པས་དྲན་སྣང་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ། བཞི་པ་ནི། སྒོམ་མེད་ཆུང་ངུའི་སྐབས་ཉམས་ཀྱི་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པས་ཡེངས་ས་དང་ཡེངས་མཁན་མེད་པར་ཆོས་ཉིད་ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་བཟླུམ་པ། ལྔ་པ་ནི། སྒོམ་མེད་འབྲིང་པོར་རྟོགས་པའི་མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པས་ཡེངས་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤར་བ། དྲུག་པ་ནི། སྒོམ་མེད་ཆེན་པོའི་སྐབས་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་སྣང་བ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ མཚོན་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའོ། །བཞི་པ་དེ་དག་གི་ཕན་ཡོན་ནི། རྣམ་རྟོག་ཞི་ཞིང་ངོ་བོ་མཐོང༔ ཟུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་འགྱུར༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིམ་པ་དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། ཐུན་མོང་གི་བསམ་གཏན་ལ་བརྩོན་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་དབྱིངས་སུ་ཞི་ནས་སེམས་རང་ལུགས་སུ་གནས། ཁྱད་པར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་རྩད་བཅད་ནས། རང་ངོ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་། མཆོག་ཏུ་དགོངས་པ་མི་འགྱུར་བའི་དབྱིངས་སུ་བསྐྱལ་པས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་འགྱུར་བས་ན། སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བའི་གསང་ལམ་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་དོ། ༈ །སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་རྗེས་ཀྱི་ཁྲིད་ལ་གསུམ། ཐུན་གྱི་རྗེས་སྤྱོད། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐུན་རྗེས་བསྔོ་སྨོན་རྒྱ་ཡིས་གདབ༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཐུན་བཞི་ལ་སོགས་པ་བཅད་ནས་མཉམ་གཞག་ཏུ་སོ་སོའི་སྐབས་སུ་བབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ། དེ་ལས་ལྡངས་ཏེ་སྤྱོད་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བརྩམ་པ་ན། དགེ་བ་འདིས་མཚོན་རང་གཞན་དུས་གསུམ་དུ་བསགས་པའི་རྣམ་པར་དཀར་བ་ཅི་མཆིས་པ་ཐམས་ཅད་མཁའ་ ཁྱབ་ཀྱི་སེམས་ཅན་གདོད་མའི་དབྱིངས་སུ་བདེ་བླག་ཏུ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དུ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་བསྔོ་བ་དངོས་སམ་རྗེས་མཐུན་པས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྨོན་ལམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་རྒྱ་ཆེར་གདབ། རྒྱུན་དུ་རྒྱས་པ་མ་ལྕོགས་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་པའི་བསྔོ་སྨོན་རྣམ་པར་དག་པས་དགེ་རྩ་ཡོངས་སུ་སྤེལ་བ་ནི་ཅི་ནས་གལ་ཆེའོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གསུམ། སྤྱོད་ཡུལ་ལམ་ཁྱེར། དགོངས་པའི་འགག་དོན། དེ་ལས་ཉམས་བཞི་སྐྱེ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཐུན་མཚམས་ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པར་སྤྱོད༔ གོ་བའི་ཡིད་དཔྱོད་ཅི་དགར་བོར༔ ཉམས་ལ་མ་ཞེན་ཡང་ཡང་བཤིག༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། མཉམ་གཞག་ཏུ་
Chinese
心相融而显现念相为智慧。第四是，无修小时，体验之俱后相融，无散乱处与散乱者，法性融为一明点。第五是，无修中等时，觉悟之俱后相融，散乱境显现为法性。第六是，无修大时，彻却之法性穷尽之显现现前，超越言诠之境。四者之利益是：念头寂灭而见自性，双运智慧现前。如是说，如前所说之次第，如理修持之功德是，勤修共同之禅定，使分别念之聚寂灭于法界，心安住于自性。特别是，断除境与有境之念，于自性中安住，见实相之自性。于胜义中，于不变之法界中安住，使止观双运之实相智慧现前。因此，具缘者当一心修持此无上之密道。༈。第三总义，后之引导有三：座间之后行，座间之瑜伽，开显究竟之果。第一是，座后以回向发愿印持。如是说，如是分四座等，于等持中，于各自之时机成熟之瑜伽一心修持。从彼起座而开始进入行持时，以此善根为代表，自他三世所积之所有善根，为了遍布虚空之有情众生轻易解脱于原始法界，以三轮清净之回向真实或随顺而印持，并尽力广发大乘之不共愿。即使不能恒常广大，也务必以简略清净之回向发愿来圆满善根。第二，座间之瑜伽有三：行境之取舍，意之扼要，以及由此生起四种体验之方式。第一是，座间六根放松使用，随心所欲地舍弃理解之分别念，不执着体验，反复破除。如是说，于等持中
English
When the mind merges, conceptual appearances arise as wisdom. Fourth, in the state of no-meditation in childhood, the after-effects of experience merge, and without a place of distraction or a distractor, the nature of reality is condensed into a single bindu. Fifth, in the state of no-meditation in adulthood, the after-effects of realization merge, and the field of distraction arises as the nature of reality. Sixth, in the state of no-meditation in old age, the appearance of the exhaustion of the nature of reality of trekchö becomes manifest, transcending the realm of expression. The benefits of these four are: "Thoughts subside and the essence is seen; dualistic wisdom becomes manifest." It is said that the benefits of practicing these stages as described above are: by diligently practicing common meditation, the collection of thoughts subsides into the realm of reality, and the mind abides in its own nature. In particular, by cutting off the thoughts of object and subject, and abiding equally in one's own nature, the essence of reality is seen. By resting in the unchanging realm of reality, the wisdom of reality, the union of calm and insight, becomes manifest. Therefore, those who are fortunate should practice this supreme secret path with one-pointedness. ༈ The third general meaning, the subsequent instructions, has three parts: the post-session conduct, the yoga of the breaks between sessions, and the explanation of the ultimate result. The first is: "Seal the post-session with dedication and aspiration." It is said that after dividing the four sessions and so on, one meditates single-pointedly on the yoga appropriate to each occasion in samadhi. When one arises from that and begins to engage in conduct, one seals it with a dedication, either actual or in accordance with it, that all the white qualities accumulated by oneself and others in the three times, represented by this merit, may easily be liberated into the primordial realm of all sentient beings pervading space, with the purity of the three spheres. And one makes great aspirations of the uncommon Mahayana as much as one can. Even if one cannot always do it extensively, it is very important to fully develop the roots of virtue with a concise and pure dedication and aspiration. Second, the yoga of the breaks between sessions has three parts: the conduct of the field of activity, the essential points of the intention, and how the four experiences arise from it. The first is: "Freely use the six senses during the breaks between sessions; abandon the intellectual discriminations of understanding as you please; do not cling to experiences, but repeatedly break them down." It is said that in samadhi
Tibetan
རིག་སྟོང་རྗེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་སུའང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དྲན་པས་ཟིན་པར་བྱས་ཏེ། མིག་གི་ཡུལ་དུ་གཟུགས། རྣ་བར་སྒྲ །སྣ་ལ་དྲི། ལྕེ་ལ་རོ། ལུས་ལ་རེག་བྱ། ཡིད་ལ་རྟོག་ཚོགས་ཆོས་སུ་སྣང་བ་སྟེ་ཚོགས་དྲུག་གི་གཟུང་འཛིན་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཕྱིའི་ཡུལ་མི་དགག །ནང་གི་ཤེས་པས་མི་འཛིན་པར་བུ་ཆུང་གིས་ལྷ་ཁང་མཐོང་བ་ལྟར་རང་གསལ་འཛིན་མེད་རྒྱ་ཡན་ལྷུག་པར་བཞག་པས་སྣང་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པས། ཚོགས་དྲུག་ལྷུག་པ་བུ་ཆུང་ལྟ་བུའི་སེམས། །རང་གསལ་མི་གཡོ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་འཆར། །ཞེས་དང་། གང་སྣང་ཐོག་དེར་བཅོས་བསླད་བྲལ་བ་ན། །ངར་འཛིན་ཤེས་པ་མ་སྤངས་དབྱིངས་སུ་གྲོལ། །རང་གཞག་ལྟོས་བྲལ་སྒོམ་པའི་རྒྱལ་པོ་མཆོག །ཕྱམ་བདལ་རིག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འཆར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་བཤད་པ་ཚིག་ཡིན། གོ་བ་བློ་ཡིན། བློ་འདས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་ན་བློས་བྱས་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ནམ་ཡང་མི་རྟོགས་པས། སྤྲོས་བྲལ་དང་། མ་བཅོས་པ་དང་། གཤིས་ལུགས་སོགས་འཇོག་ཡུལ་ཡོད་ཕྱིན་ཆད་བློས་མ་རེག་པ་མི་འབྱུང་བས། སེམས་སུ་གཏོགས་པའི་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་ཅི་དགའ་བར་རྒྱང་དུ་དོར་བ་གལ་ཆེ་སྟེ། གཤིས་གནས་པ་ལ་དྲན་པ་མེད། །མངོན་སྣང་རྟོགས་ལ་སྤང་བླང་མེད། །སེམས་རྒྱུན་ཟད་ལ་འདུ་ཤེས་མེད། །ཅིག་ཆར་བ་ལ་བློ་དངོས་མེད། །ཅེས་གསུངས། ཐོག་མར་ཞི་གནས་གོམས་པ་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་བཟང་པོ་འབྲལ་མི་ཕོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཞན་ཡང་གནས་ལུགས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རླུང་དབུ་མར་ཅུང་ཟད་ཞུགས་པའི་རྟགས་སུ། ཤེས་ཉམས་སྣང་ཉམས་ཇི་འདྲ་བ་ཞིག་འཆར་ཡང་དེ་ལ་ཞེན་ན་གོལ་སར་ལྟུང་བས་གང་ལའང་འཛིན་ཞེན་མི་བྱེད་པར་མྱོང་བ་པོའི་རང་ངོ་ལ་བལྟས་ཏེ་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཤིགས་པས། ཇི་ཞིག་ནས་ཉམས་སངས་ནས་རྟོགས་པའི་རང་ ཞལ་མཇལ་བའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དགོངས་པའི་འགག་དོན་ནི། རྟོག་པ་རང་ཐོག་ངོ་འཕྲོད་པ༔ དེ་ཉིད་ཁོ་ནར་ཐག་བཅད་ཅིང༔ མི་སྒོམ་དོན་དང་མི་འབྲལ་བས༔ གཟུང་འཛིན་སྦྲུལ་མདུད་བཞིན་དུ་གྲོལ༔ དགོངས་པ་དེ་ཡི་གདིང་བཟུང་བས༔ ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཉམས་ལེན་བྱ་རྒྱུའི་སྙིང་པོ་ཧྲིལ་དྲིལ་ན། རྣམ་རྟོག་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་སྔ་ཕྱིའི་དྲན་རྟོག་བསམ་མནོས་བཅོས་བསླད་མ་བྱས་པའི་ད་ལྟར་གྱི་རིག་པ་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ལས
Chinese
彼赤裸觉性之智慧，于后得位亦以法性之忆念摄持之。眼之境为色，耳之境为声，鼻之境为香，舌之境为味，身之境为触，意之境为分别念，显现为法，如是六识之所取所执，无论如何生起，外境不遮止，内之识不执着，如幼童见寺庙般，自明无执，放任自在，则显现与心识于无基无根中解脱。全知龙钦巴云：六识自在如幼童之心，自明不摇，显现为大智慧。又云：何显现当下，无有改造错乱时，我执之识不舍于法界中解脱，自住无待，乃禅修之王，平坦开阔之觉性如虚空般显现。如是所说乃是词句，理解乃是智慧。若未证悟超离智慧之义，则以分别念无法证悟实相。故而，有寂灭与，无造作与，自性等安立之处，则无有不为分别念所触及者。故而，属于心识之意念分别，无论粗细，皆应随意抛弃，此甚为重要。自性安住无有忆念，显现证悟无有取舍，心识流逝无有意识，当下顿悟无有实智。如是说。最初修习止观等之时，如不忍舍离乐明无念之妙觉受，以及其他以安住于实相之力，气稍微入于中脉之征象，无论生起何种觉受与显现，若执着于此，则会堕入歧途，故于任何皆不执着，观照体验者之自性，于无念之法界中再三摧毁之，则不知何时觉受消散，而成为面见证悟自面之友。二、意之扼要义：于念头自现中认出，于彼唯一处作决定，不离不修之义，故所取能取如蛇结般解脱，已掌握彼意之要诀。如是所说。若总是修持之精要，则于念头自性中周遍，然于前后之忆念分别思量改造未作之当下觉性，于自性中认识之。
English
That very wisdom of naked awareness, even in the post-attainment phase, is held by the mindfulness of the nature of reality. The object of the eye is form, the object of the ear is sound, the object of the nose is smell, the object of the tongue is taste, the object of the body is touch, and the object of the mind is conceptual thought, appearing as phenomena. Thus, however the apprehended and the apprehender of the six consciousnesses arise, external objects are not obstructed, and internal consciousness does not grasp. Like a child seeing a temple, self-luminous, without grasping, freely and openly, appearances and mind are liberated in the groundless and rootless state. The omniscient Longchenpa said: 'The six consciousnesses are free, like the mind of a child. Self-luminous, unmoving, they arise as great wisdom.' And: 'When whatever appears is free from fabrication and corruption, the grasping at self, without abandoning consciousness, is liberated in the expanse. Self-abiding, independent, the supreme king of meditation, vast and open awareness arises like the sky.' This explanation is words. Understanding is intellect. If the meaning beyond intellect is not realized, then the nature of reality will never be realized through intellectual effort. Therefore, as long as there is a place to establish cessation of elaboration, non-fabrication, and suchness, there will be no non-intellectual touch. Therefore, it is important to cast away all the subtle and gross grasping of mental discrimination belonging to the mind, as you please. Inherent nature has no memory. Manifest appearance and realization have no acceptance or rejection. The exhaustion of the mind-stream has no consciousness. The simultaneous has no real intellect. So it is said. Initially, during the practice of calming the mind, and so on, like being unable to part with the good experience of bliss, clarity, and non-thought, and also as a sign that the energy has slightly entered the central channel through the power of resting in the nature of reality, whatever kind of experience of knowledge or appearance arises, if you cling to it, you will fall into error. Therefore, without clinging to anything, look at the face of the experiencer and repeatedly destroy it in the sphere of non-thought. From then on, the experience will clear and become a friend who helps to meet the face of realization. Second, the crucial point of the intention is: 'Recognizing the self-arisenness of thoughts, deciding on that very thing alone, not separating from the meaning of non-meditation, therefore the apprehended and the apprehender are liberated like a snake knot, holding the key to that intention.' This is what is taught. If the essence of what is always to be practiced is condensed, then although conceptual thoughts pervade their own nature, the present awareness, without past or future memory, discrimination, thought, or fabrication, is recognized in its own nature.