Tibetan
། ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་རང་བྱུང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དུས་འཁོར་ནས་ཀྱང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་འདི་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་རང་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་ངོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་བརྗོད་བྲལ་གྱི་རྩེ་མོར་བསྐྱལ་བའི་གནས་ལུགས་དེ་ངོ་ཤེས་ན་འདིར་བྱོན། འདིའི་དུས་སུ་བསྒོམས་པའི་རང་ཤུགས་ཀྱིས་རང་ངོ་མ་འཕྲོད་པ་རྣམས་ལ། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་སོགས་སེམས་ཚོལ་གྱི་རིམ་པ་ཞིབ་མོར་བཏང་། འདི་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་གྱི་སྐབས་ཐོབ་དང་སྦྱར་ནས་བཏགས་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི། འཁོར་འདས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་དུས་སུ། ཐོག་མའི་ཡེ་གཞི་ཞེས་པ་དང་། འཁོར་འདས་གཉིས་པོ་སོ་སོར་མ་འགག་པ་སྣང་བའི་དུས་སུ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་གཞི་ཞེས་པ་དང་། འཁོར་འདས་སོ་སོར་སྣང་བའི་དུས་སུ་ཀུན་གཞི་དང་། དེ་ཉིད་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འགྱུ་བ་ནི། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སམ་ཉོན་ཡིད་ཅེས་པ་དང་། དེ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་ཞུགས་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། ཚོགས་བདུན་གྱི་རིམ་པ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དུས་སུ། གནས་པ་ལ་ཞི་གནས། དེ་ལས་འཕྲོས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཞེས། དེ་ནས་རིམ་བཞིན་གནས་པ་དང་པོ་ནས། ཐ་མའི་བར་དུ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་སྟེང་དུ་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གཅུན་པས་གནས་ཐོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཟད་པས་རང་གྲོལ་ཀ་དག་གི་དགོངས་པ་རྟོགས། དེ་ལས་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་འབད་རྩོལ་མེད་པར་རང་བྱུང་ལྷིང་འགྲོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་རྟོགས། དེ་ལས་གནས་དུས་སུ་འགྱུ་བ་རང་དག་ཏུ་སོང་། འགྱུ་སྟེང་དུ་གནས་པ་རང་ཐིམ་དུ་སོང་ནས། གནས་འགྱུ་དབྱེར་མེད་པ་དེའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལ་མཉམ་གཞག་དང་། མཉམ་གཞག་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་མ་ཚུད་ན་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཕྲ་རགས་དང་། མཉམ་གཞག་ལ་གཡོ་བ་མེད་པ། རྗེས་ཤེས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དགོངས་པར་དག་པ་ནི། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་རྩོལ་བྲལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གསང་ལམ་ཞེས། རྟོགས་པའི་རང་སོ་ཚུགས་ནས་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཐོབ་ཀྱི་མིང་དང་སྦྱར་ན། ངོ་བོ་སྟོང་པ་ལ་ཆོས་སྐུར་མཚོན་པས་སྟོང་པ་སྤང་དུ་མེད། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ལོངས་སྐུར་རང་ཆས་ཡིན་པས་རྩོལ་བས་གཞན་ནས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། དོན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་བྲལ་ཆེན་
Chinese
无漏之乐是自生俱生智。如时轮中所说，不变的大乐和具足一切殊胜的空性。如是，乐与空无别的体性，于任何事物皆不成立的自生菩提心的自性，现量证悟此理，中观应成派将此推至言语道断的顶峰，若能认识此安住之理，便来此处。于此时期，以禅修的自力，对于那些未能领悟自性者，详细阐述了生处、住处、去处三者等寻心的次第。对此，结合基、道、果三者的时机，所安立的名相之类别是：于轮涅皆未成立之时，称为初始本基；于轮涅二者未断绝而显现之时，称为轮涅二者的总基；于轮涅各自显现之时，称为阿赖耶；而此阿赖耶流向五根识之相状时，则称为阿赖耶识或染污意；此后，其进入六识之境，五根识成为八识聚，并产生七识聚的次第。 于修道之时，安住称为止，由此生起称为观。之后，从最初的安住开始，直至最后，于止观双运之上，以各种方便调伏，使安住之处的执着耗尽，从而证悟自解脱本初清净之意。由此，于流动之上，不需勤作，便能证悟自然安住之理。由此，于安住之时，流动自然清净。于流动之上，安住自然融入，安住与流动无别，对此进行等持，称为等持。若等持之后的觉受未进入正确的道，则有粗细的后得觉受。等持不动摇，后得觉受清净于普贤王如来的意境，此乃自性大圆满无勤任运的等持之密道。一旦确立了证悟的自性，并结合果位的时机之名，则体性空性以法身来象征，故空性无可舍弃。自性光明任运成就的报身是自有的，故无法通过勤作从他处成就。二谛无别的智慧是无边大
English
The uncontaminated bliss is the self-arisen coemergent wisdom. As stated in the Kalachakra, the great bliss that never changes and the emptiness that possesses all perfections. Thus, the nature of the inseparability of bliss and emptiness, the self-nature of the self-arisen Bodhicitta that is not established in anything, directly realizing this truth, the Madhyamaka-Prasangika school pushes this to the peak of being beyond words, if you can recognize this state of abiding, then come here. During this time, with the self-force of meditation, for those who have not understood their own nature, the stages of mind-searching such as the three places of origin, dwelling, and going are explained in detail. Regarding this, combining the occasions of the three bases, paths, and fruits, the categories of names that are established are: When neither samsara nor nirvana is established, it is called the initial ground; when both samsara and nirvana appear without interruption, it is called the common ground of both samsara and nirvana; when samsara and nirvana appear separately, it is called the Alaya; and when this Alaya flows into the appearance of the five sense consciousnesses, it is called the Alaya consciousness or the afflicted mind; thereafter, it enters the realm of the six consciousnesses, the five sense consciousnesses become the eight consciousness aggregates, and the order of the seven consciousness aggregates arises. During the time of practicing the path, abiding is called Shamatha, and what arises from it is called Vipassana. Then, gradually, from the first abiding to the last, on top of the union of Shamatha and Vipassana, taming with various methods, the clinging to the place of abiding is exhausted, thereby realizing the intention of self-liberation, primordial purity. From this, on top of movement, without effort, one realizes the state of natural abiding. From this, during the time of abiding, movement becomes naturally pure. On top of movement, abiding naturally dissolves, and the meaning of the inseparability of abiding and movement, to remain in equanimity with this is called Samadhi. If the awareness after Samadhi does not enter the correct path, then there are coarse and subtle subsequent awarenesses. Samadhi is unwavering, and the subsequent awareness is purified into the intention of Samantabhadra, this is the secret path of the effortless, spontaneously accomplished Samadhi of the Great Perfection of Self-Nature. Once the self-nature of realization is established, and combined with the name of the occasion of the fruit, then the essence of emptiness is symbolized by the Dharmakaya, therefore emptiness cannot be abandoned. The self-luminous Sambhogakaya is inherent, so it cannot be accomplished from elsewhere through effort. The wisdom of the inseparability of the two truths is the great, boundless
Tibetan
པོ་འདིར་དབྱིངས་གཅིག་པས། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་འདི། རང་སྣང་རང་གྲོལ་སྐྱེ་འགག་སྤང་བླང་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ལྟར་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་ གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། དེའི་ཚེ་དམའ་མནར་མེད་ནས། མཐོ་སྲིད་རྩེའི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད། བཅོས་མེད་རིག་པའི་སྟེང་ན་ལྷིང་པར་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་ངོ་བོར་བཟང་ངན་བྲལ་བར་སྣང་བས། ཆོས་སྐུ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཅེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བས་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ། མི་ཤིགས་པ་དང་སྲ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གནས་མཐར་ཐུག་པའི་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་སྐུ་ཞེས། གཞི་འབྲས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་རང་རང་གི་ལྟ་སྒོམ་མྱོང་སྦྱངས་དང་བསྟུན་པའི་ངོ་སྤྲད་ཅིང་ཁས་ལེན་པ་ཙམ་ནི་ཁ་ལྟར་མི་འཆོར་ཞིང་མཛེས་པར་གོ་ལགས། དེང་སང་བབས་ཆོལ་གྱི་ཆོས་སྐད་ཡང་གསང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དགོངས་པ་མ་ལོན་པར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བ་མཐོས་ཞེས། ཁྱུ་འདེད་དུ་བཏང་སྟེ། ཟབ་དོན་གཞན་ཞིག་རློམ་པའི་སྐལ་དམན་པ། དུད་འགྲོ་སྣ་འཇུ་མེད་པ་ཁོ་དེ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་གང་ནས་མཐོས་འདི་ནས་མཐོས་ཉན་མགོ་ནོན་ནམ། ལྷ་དང་མིའི་རིག་པ་འཛིན་པ་པཎ་གྲུབ་ལོ་པཎ་གྲུབ་ཐོབ་རིག་འཛིན་སྔགས་འཆང་གི་ཚོགས། ཚོམ་བུ་འབུམ་ཁྲི་བྱེ་བ་མང་པོ་འཇའ་ཕུང་དུ་གཤེགས་པའི་ཤུལ་ལམ། ལྷ་དང་མི་ཡི་སྟོན་མཆོག་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལན་བརྒྱར་བསྔགས་ཤིང་བསྟོད་པའི་གནས་རྒྱུད་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་རྡོ་རྗེའི་ཆིངས་སྙན་བརྒྱུད་ཟབ་མོ་རྣམས་སུ། ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་གཉིས་མེད་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པའི་མཐོ་དམན་དང་བྲལ། གནས་སྐབས་ས་ལམ་གྱི་བརྩི་ཚུལ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཐེག་པ་ལས་བརྒྱ་འགྱུར་སྟོང་འགྱུར་གྱིས་ཞིབ། མཐོང་སྣང་ཡིད་ཆེས་ལ་ནི་པཎ་ཆེན་བི་མ། ཨོ་རྒྱན་པདྨ་སོགས་འཇའ་ལུས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་བརྙེས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། མངོན་པར་རྫོགས་པ་སངས་རྒྱས་པ་སོགས། ངོ་མཚར་གྱི་རྟགས་ཚད་མངོན་སུམ་དུ་ཐོན་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བྱུང་འདུག །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་ལ་མི་ལེན་པ་ནི། བསྟན་བུའི་རྒྱུད་ལས། འདི་ནི་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །སྐལ་པ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ཕྱིར་དང་པོ་མི་གནས་པ་གནས་པའི་ཚང་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་སྙིང་རུས་དང་ལྡན་པ། གན
Chinese
因此，在此处是唯一界限，这个自性身，被命名为自显自解脱，远离生灭取舍。如是，本体、自性、大悲三者的特征。那时，从下方的无间地狱，到上方有顶天之间的所有法，在无造作的觉性之上，平静地显现为唯一的明点之体性，远离好坏。因此，称为法身唯一明点。一切法远离生灭住三者，因此法身无生，不坏且坚固，是金刚乘究竟之地的无变自性，故称胜义法身。一切基果的阶段，各自根据自己的见修行果，进行介绍和承认，就像嘴巴不掉东西一样，理解为美丽。现在，随意使用的法学术语，秘密大圆满，在没有通达甚深广大的意义时，就说大圆满见解高超，像赶着羊群一样放任自流，自认为有其他的甚深意义，这是没有福分的人。像无头苍蝇一样，你从哪里听到大圆满的见解？从这里听到？听得懂吗？天人的持明者，班智达、成就者、持明者、咒师的群体，成千上万的群体化为虹光而去的地方，或者，天人的至尊导师们，多次赞颂和赞美的地方，六十四万部金刚誓言的甚深口耳传承中。 原始清净任运自成无二自性大圆满，意义的实相是，即使是佛陀也无法言说的高低之分。阶段上，道地的计算方式比共同乘严格百倍千倍。在显现和信任上，如班禅比玛拉米扎、邬金莲师等获得了虹身金刚身，以及现证圆满成佛，现前圆满菩提等等，出现了如此多的奇妙征兆和证据。因此，不接受自己的想法，如《教子续》中所说：“这不是所有人的行境，而是有缘者的行境。”因此，最初不住于安住之窝时，要具备精进。
English
Therefore, here in this single sphere, this Dharmakāya of intrinsic nature is named self-appearing, self-liberated, free from arising, ceasing, accepting, and rejecting. Thus, the characteristics of essence, nature, and compassion. At that time, from the lowest Avīci hell to the highest summit of existence, all phenomena are serenely manifest upon the unfabricated awareness as the essence of a single bindu, free from good and bad. Therefore, it is called Dharmakāya Single Bindu. Since all phenomena are free from the three stages of arising, ceasing, and abiding, the Dharmakāya is unborn, indestructible, and solid. It is the unchanging nature of the ultimate state of Vajrayana, hence it is called the ultimate Dharmakāya. In all stages of the ground and fruition, introducing and acknowledging according to one's own view, meditation, experience, and practice is understood to be as beautiful as not dropping anything from the mouth. Nowadays, the religious terms used casually, the profound and vast meaning of secret Great Perfection, without having attained it, they say the view of Great Perfection is high, and let it go like herding sheep, assuming there is another profound meaning, which is the misfortune of those without merit. Like a headless fly, where did you hear the view of Great Perfection from? Did you hear it from here? Do you understand? The Vidyādharas of gods and humans, the groups of Paṇḍitas, Siddhas, Vidyādharas, and Mantra Holders, the places where hundreds of thousands of groups went into rainbow bodies, or, the supreme teachers of gods and humans, the places praised and extolled hundreds of times, in the profound oral transmissions of the sixty-four hundred thousand Vajra vows. The intrinsic purity, spontaneously accomplished, non-dual nature of Great Perfection, the reality of the meaning is beyond high and low, which even the Buddhas cannot express. In terms of stages, the way of calculating the paths and bhūmis is a hundred or a thousand times more precise than the common vehicle. In terms of appearance and belief, there are those like the great Paṇḍita Vimalamitra, Orgyen Padmasambhava, etc., who attained the rainbow body Vajra body, and those who perfectly and completely attained Buddhahood, manifestly and completely attained enlightenment, etc., so many wonderful signs and proofs have appeared. Therefore, not accepting it into one's own mind is like what is said in the *Teaching to the Son Tantra*: "This is not the realm of practice for everyone, but the realm of practice for those with fortune." Therefore, initially, when entering the nest of abiding where one does not abide, one must possess diligence.