Tibetan
་གི་སྔོན་འགྲོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་ལས། ངག་ནི་ཧཱུྃ་ཞེས་གནས་པ་ལ། །རྒྱས་གདབ་པ་དང་རྩལ་སྦྱང་ཉིད། །མཉེན་བཙལ་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ཡི། །ཞེས་དོན་ཚན་བཞིར་གསུངས་པའི་དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱི་སྣང་བ་ལ་རྒྱས་གདབ་པ་དང་། ནང་ཕུང་པོ་ལ་རྒྱས་གདབ་པའོ། །དང་པོ་ནི་དབེན་པར་ལུས་གནད་ཆོས་བདུན་བཅས་ཏེ་སྙིང་ཁར་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་ཞིག་བསྒོམ། དེ་ཉིད་གསལ་སྣང་ཐོན་པ་དང་སོ་དང་མཆུ་མ་རེག་ཙམ་དུ་རླུང་དང་ཤེས་པ་ཧཱུྃ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་ཧཱུྃ་གི་གླུ་སྙན་ལ་རིང་བ་བླངས་པས་སྙིང་ཁའི་ཧཱུྃ་ལས་ཧཱུྃ་ཡིག་མང་པོ་ཐོལ་ཐོལ་བྱུང་། སྣ་བུག་གཡས་ནས་འཐོན་ཕྱིའི་ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཧཱུྃ་གིས་མེ་རེ་རེ་ཁེངས་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཧཱུྃ་གི་རང་བཞིན་དུ་འཆར་བ་ནི་རྒྱས་ཐེབས་པའོ། །དེས་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནང་ཕུང་པོ་ལ་རྒྱས་གདབ་པ་ནི། ཡང་ཧཱུྃ་སྔར་ལྟར་བརྗོད་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཧཱུྃ་རྣམས་སྣ་བུག་གཡོན་ནས་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཞུགས་པས་ལུས་ཀྱི་ནང་ཐམས་ཅད་མེ་རེ་རེ་གང་བར་བསམ་ཞིང་བུམ་ཅན་ཅུང་ཟད་བཟུང་། ལུས་ཧཱུྃ་གིས་གང་བར་འཆར་ཞིང་མི་བདེ་བ་སྙམ་བྱེད་པ་ནི་རྒྱས་ཐེབས་པའོ། །དེས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་རྩལ་སྦྱང་བ་ལ་གཉིས། ཕྱི་སྣང་བ་ལ་རྩལ་སྦྱང་བ་དང་། ནང་ཕུང་པོ་ལ་རྩལ་སྦྱང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཧཱུྃ་དྲག་པོ་ངར་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་པས་སྙིང་ཁའི་ཧཱུྃ་ལས་ཧཱུྃ་མཐིང་ནག་དྲག་ལ་རྩུབ་པ་ཤུགས་དང་ལྡན་པ་གང་ལ་སྤྲོ་བ་དེ་དང་འཚམ་པ་མང་པོ་ཐོལ་ཐོལ་བྱུང་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཐལ་བྱུང་དུ་ཕུག་ནས་སང་སེང་ཁྲལ་ཁྲོལ་དུ་བཏང་བར་བསམ། ཕྱིའི་ཡུལ་སྣོད་རྣམས་ལ་ཨ་འཐས་ཀྱི་སྣང་བ་དག་པར་འཆར་བ་ནི་རྩལ་འབྱོངས་པའོ། །དེས་ནི་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནང་ཕུང་པོ་ལ་རྩལ་སྦྱང་བ་ནི། སྔར་ལྟར་ཧཱུྃ་བརྗོད་ཅིང་སྤྲོས་པས་རང་ལུས་ཀྱི་རྒྱབ་མདུན་སྟོད་སྨད་ཐལ་བྱུང་དུ་ཕུག་པས་སང་སེང་ཁྲལ་ཁྲོལ་དུ་སོང་བར་བསམ། ལུས་ཁོལ་བུར་ན་བ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཉམས་འཆར་ན་འབྱོངས་པའོ། །དེས་ཕུང་པོ་འཇའ་ལུས་སུ་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་མཉེན་བཙལ་བ་ནི། མདུན་དུ་ཤིང་ལྟ་བུའི་དམིགས་རྟེན་བཙུགས་ཏེ་ངག་ ཧཱུྃ་གི་གླུ་རིང་པོར་བརྗོད་པས་སྙིང་ཁའི་ཧཱུྃ་ལས་ཧཱུྃ་གི་འཕྲེང་བ་བར་མ་ཆད་དུ་བྱུང་དམིགས་རྟེན་གྱི་རྩ་བ་ནས་རིམ་པར་དཀྲིས་ཏེ་རྩེ་མོར་སླེབས་པ་དང་དར་གཅིག་གློད་ལ
Chinese
的前行是，出自《摧破金刚论》：“语为吽而住，增益与勤练，引入调柔道。”所说的四条中的第一条有二，外显现上增益，内蕴身上增益。第一是于寂静处，以身要七法而坐，观想心间蓝色吽字（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。当它清晰显现时，牙齿和嘴唇稍微接触，将风和意识与吽三者混合，唱出悠长悦耳的吽之歌，心间的吽字中涌出许多吽字。从右鼻孔出来，外面的 一切显现都充满着吽字之火，一切显现都呈现为吽的自性，这就是增益。因此，有必要使显现解脱为无自性。第二，内蕴身上增益是，再次如前念诵吽字，外面的所有吽字都从左鼻孔毫无阻碍地进入，观想身体内部充满火焰，稍微屏住呼吸。身体显现为充满吽字，并感到不适，这就是增益。因此，有必要使蕴身解脱为无自性。第二，勤练分为二，外显现上勤练，内蕴身上勤练。第一是，念诵强烈而充满力量的吽字，从心间的吽字中涌出许多深蓝色、强烈、粗糙、充满力量、与任何喜好相符的吽字，观想将外面的所有显现都彻底摧毁，变得空荡荡、清爽爽。外面的器世界都显现为清净的阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）字之境，这就是勤练成就。因此，有必要证悟显现为无实。第二，内蕴身上勤练是，如前念诵并扩展吽字，观想自身的前后上下都被彻底摧毁，变得空荡荡、清爽爽。如果身体感到空虚和呈现无自性的体验，那就是成就。因此，有必要使蕴身解脱为虹身。第三，调柔是，在前方竖立木头之类的所缘物，以语 唱诵悠长的吽之歌，从心间的吽字中不断涌出吽字的链条，从所缘物的根部开始依次缠绕，直到顶端，然后稍微放松
English
The preliminary practice for this is, according to the Vajra Thundercrash Tantra: "Speech abides as Hūṃ, Increase and diligent practice, Introduce to the path of taming." Among the four points mentioned, the first has two: increasing outer appearances and increasing inner aggregates. The first is to sit in a secluded place with the seven-point posture, visualizing a blue Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hūṃ) at the heart center. When it appears clearly, with the teeth and lips slightly touching, mix the wind and consciousness with the three Hūṃs, and sing a melodious and long song of Hūṃ. Many Hūṃ syllables burst forth from the Hūṃ at the heart center. Exhaling from the right nostril, all outer appearances are filled with flames of Hūṃ, and all appearances manifest as the nature of Hūṃ. This is increasing. Therefore, it is necessary to liberate appearances into emptiness. Second, increasing the inner aggregates is: again, recite the Hūṃ as before, and all the outer Hūṃs enter without obstruction from the left nostril, visualizing the entire body filled with flames, and holding the vase breath slightly. The body appears to be filled with Hūṃ, and feeling discomfort, this is increasing. Therefore, it is necessary to liberate the aggregates into emptiness. Second, diligent practice is divided into two: diligent practice on outer appearances and diligent practice on inner aggregates. The first is: reciting the Hūṃ forcefully and with vigor, many dark blue, intense, rough, powerful Hūṃs, matching whatever one desires, burst forth from the Hūṃ at the heart center, visualizing all outer appearances being completely shattered, becoming empty and clear. The outer world and its contents appear as the pure realm of A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Literal Chinese meaning: A). This is accomplishing diligent practice. Therefore, it is necessary to realize appearances as unreal. Second, diligent practice on the inner aggregates is: reciting and expanding the Hūṃ as before, visualizing the front, back, upper, and lower parts of one's own body being completely shattered, becoming empty and clear. If the body feels empty and presents the experience of no-self, that is accomplishment. Therefore, it is necessary to liberate the aggregates into the rainbow body. Third, taming is: setting up an object of focus like a tree in front, with speech singing a long song of Hūṃ, a continuous chain of Hūṃ syllables emerges from the Hūṃ at the heart center, gradually wrapping around the object of focus from its base to its top, and then releasing it slightly.
Tibetan
་ངལ་གསོ། ཡང་རིམ་བཞིན་བཤིགས་ནས་ནང་དུ་བསྡུས་ཏེ་སྙིང་ཁའི་ཧཱུྃ་ལ་རྫོགས་པར་བསྟིམ་ནས་ངལ་གསོ། དེ་ལྟར་རླུང་སེམས་ཧཱུྃ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཕྱི་ནང་གི་འགྲོ་ལྡོག་ལ་སྦྱངས་པས། རྣམ་རྟོག་གི་ངར་ཞི་ནས་སེམས་ཤིན་སྦྱང་ཐོབ་སྟེ་དམིགས་པ་གང་དུ་ཡང་བསྒྱུར་ཐུབ་པ་ནི་མཉེན་བཙལ་བའི་དགོས་པའོ། །བཞི་པ་ལམ་དུ་གཞུག་པ་ནི། རང་གི་ལུས་དང་རླུང་སེམས་གཅིག་བསྒྲིལ་ཧཱུྃ་ཡིག་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་བྱས་ཏེ་མདུན་ནས་ཕར་སྲིན་འགྲོས་ལྟ་བུའི་ལམ་ལ་ཞུགས་ནས་སོང་ཞིང་འཁྱོགས་མཚམས་སུ་ཅུང་ཟད་ངལ་གསོ། རྒྱང་རིང་པོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོང་བར་བསམ་ཞིང་ངག་ཏུ་ཧཱུྃ་རིང་པོ་བརྗོད། ཡང་སྔར་བཞིན་ཚུར་འོང་ནས་རང་སོར་གནས་པར་བསམ། བར་བར་དུ་ངལ་གསོ། དེས་ཐོག་མར་དགའ་བ་དང་སྐྱོ་བ་སོགས་པའི་ཉམས་མཐོ་དམན་ཅན་དང་མཐར་ལུས་སེམས་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་འཆར། དགོས་པ་ནི་ཐུན་མོང་ངག་གི་སྡིག་སྒྲིབ་དང་མངོན་ཞེན་སྦྱོང་། མཐར་ཐུག་གསུང་རྡོ་རྗེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་དང་པོ་བྱུང་ས་དང་། །བར་དུ་གནས་དང་ཐ་མར་འགྲོ །དེ་ལྟར་གསུམ་པོ་བརྟགས་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པས་དང་པོ་བྱུང་ས་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ཞེས་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་མྱོང་བ་པོ་རིག་རིག་འགྱུ་འགྱུ་བ་འདི་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གང་ལས་བྱུང་། ཕྱི་འབྱུང་བཞིའི་དངོས་པོ་ལས་བྱུང་ན་དེ་རེ་རེ་ནས་རྡུལ་ཕྲན་དུ་བཤིགས་ནས་བཙལ་ན་ཨི་རྙེད། ནང་རང་ལུས་ལས་བྱུང་ན་སྤྱི་བོ་ནས་རྐང་མཐིལ་གྱི་བར་ཆ་ཤས་སུ་བཙལ་བས་ཨི་རྙེད་དམ། ཡང་སྣང་བ་ལས་བྱུང་ན་སྣང་བའི་ཡུལ་ཨི་རྙེད། སྟོང་པ་ལས་བྱུང་ན་སྟོང་པའི་ཡུལ་ཨེ་གྲུབ། མདོར་ན་འཚོལ་བྱའི་སེམས་ལ་ཕར་དཔྱད། འཚོལ་མཁན་གྱི་རིག་པ་ལ་ཚུར་བལྟས་པས་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བའི་རང་ངོ་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་དཔྱད་དོ། །གཉིས་པ་གནས་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། སྔར་བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སོགས་གང་ལ་གནས། དབྱིབས་ཁ་དོག་བྱེད་ལས་ངོ་བོ་གང་གིས་མཚོན་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་ཀྱི་བར་དུ་བསྐྱར་རོ། །གསུམ་པ་འགྲོ་ས་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་རྟོག་ཝལ་གྱིས་ཤར་ནས་ཡལ་གྱིས་སོང་སྙམ་བྱེད་པ་འདི་གང་དུ་འགྲོ་བརྟགས་པས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་སྣང་སྟོང་གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བའི་ཡུལ་མེད་དེ། ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་ཉིད
Chinese
休息。再次逐渐分解，向内收摄，完全融入心间的吽字（藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）中，然后休息。这样，通过将气、心、吽三者合一，练习内外运行，念头的喧嚣平息，获得心的调柔，能够随意转变目标，这就是调柔的必要。第四，引入正道：将自己的身体和气心融为一体，观想成蓝色吽字（藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）的形象，从前方开始，像虫子爬行一样前进，在转弯处稍作休息。想象到达遥远的彼岸，口中念诵长吽字（藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。然后像之前一样返回，想象回到原来的位置。期间穿插休息。这样，最初会产生喜悦和悲伤等高低起伏的体验，最终身体和心灵会被快乐所充满。必要之处在于净化共同的语言恶业和执着。最终将成就语金刚。第三，心的前行有三：如《中观根本慧论》中所说：“心初生何处，中间住何处，最后至何处，如是观察时，不见心生处。”因此，首先观察心的生处：所谓的心，就是感受一切苦乐、觉知和活动的主体，它从内外器情世界中的何处产生？如果它从外在四大元素产生，那么将它们一一分解成微粒来寻找，能找到吗？如果它从内在自身产生，那么从头顶到脚底，将身体分解成各个部分来寻找，能找到吗？如果它从显现产生，那么显现的处所能找到吗？如果它从空性产生，那么空性的处所能成立吗？总之，向外观察所寻找的心，向内观察寻找者的觉性，在没有见到远离执着的本面之前，要不断地观察。第二，观察心的住处：像之前一样，它住在内外器情世界、身体的各个部分等何处？通过形状、颜色、作用、本体等来衡量和观察，知道它在任何地方都不能成立，虽然清晰显现，但没有自性，因此在没有彻底确定它是无根无基之前，要反复练习。第三，观察心的去处：当心念像闪电一样升起，又像烟雾一样消失时，它到哪里去了呢？通过观察，知道它内外器情世界、显现和空性中的任何地方都没有去处。因为能取的心本身
English
Rest. Again, gradually dismantle and gather inward, completely dissolving into the Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) at the heart center, and then rest. In this way, by uniting the three—wind, mind, and Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽)—and practicing the coming and going of inner and outer, the roar of conceptualization subsides, and one attains pliancy of mind, able to transform the object of focus at will; this is the purpose of seeking pliancy. Fourth, introducing it onto the path: Make your own body and wind-mind into one, in the form of a blue Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) syllable, and imagine going forward on a path like the crawling of a worm, resting slightly at the turning points. Think of having gone to the far shore of a great distance, and verbally utter a long Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ།，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽). Again, as before, imagine coming back and remaining in your own place. Rest in between. Through this, initially, experiences of joy and sorrow, etc., with high and low sensations, will arise, and ultimately, body and mind will be pervaded by bliss. The purpose is to purify the common verbal obscurations and fixations. Ultimately, speech vajra will be accomplished. Third, the preliminaries of mind are three: As it says in the Prasangika: "Where does the mind first arise? Where does it dwell in the middle? And where does it go in the end? When these three are examined, the mind is trained, and the nature of mind is known." Therefore, first, examine the place of arising: This so-called mind, which experiences all happiness and suffering, this knowing and moving thing, from where does it arise in the outer and inner world? If it arises from the outer four elements, can it be found if each of them is broken down into particles and searched? If it arises from the inner self, can it be found if the body is searched in parts from the crown of the head to the soles of the feet? Again, if it arises from appearance, can the place of appearance be found? If it arises from emptiness, can the place of emptiness be established? In short, examine the mind that is to be sought outwardly, and look back at the awareness of the seeker inwardly; examine until the face free from grasping is seen. Second, examine the place of dwelling: As before, where does it dwell in the outer and inner world, the parts of the body, etc.? By examining and investigating through shape, color, function, and essence, one knows that it cannot be established anywhere; although it is clear and apparent, it has no self-nature, so repeat until it is thoroughly determined to be without foundation or root. Third, examine the place of going: When the mind, like a flash of lightning, arises and seems to disappear like smoke, where does it go? By examining, one knows that there is no place for it to go in the outer and inner world, appearance and emptiness. Because the mind that is the subject itself