Tibetan
རྩལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་པའང་འཆར་བར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་རྟོག་པ་ཁ་འཁྱིལ་བས་བྱིངས་ན་བསལ་བ་ནི། བྱིངས་ན་སྨིན་མཚམས་ཐིག་ལེ་དཀར༔ སྲན་མ་ཙམ་ཞིག་འཁོར་བར་བསམ༔ རེས་འགའ་མི་དམིགས་མཉམ་པར་བཞག༔ ཅེས་པས། ལུས་གནད་ཆོས་བདུན་ལས་ལྟ་སྟངས་མཐོ་བར་བྱས་ཏེ། རང་གི་སྨིན་མཚམས་སུ་ཐིག་ལེ་དཀར་པོ་སྲན་མ་ཙམ་པ་ཞིག་ཆིར་ཆིར་འཁོར་བ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་ལ་རིག་པ་ཧུར་ཕྱུངས། རེས་འགའ་ཅི་ལའང་མི་དམིགས་པར་ཧད་དེ་མཉམ་པར་འཇོག །དེ་གཉིས་རེས་འཇོག་ཏུ་སྤེལ་ནས་བསྒོམས་པས་སེལ་ལོ། །དྲུག་པ་མཉམ་གཞག་གི་ཉམས་སྐྱེས་པ་རྗེས་ཐོབ་ལ་བསྲེས་ཏེ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ནི། ཐུན་མཚམས་ཤེས་པ་ངོས་བཟུང་ལ༔ ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ལ་མཉམ་གཞག་བྱ༔ དེ་ཡིས་མི་རྟོག་གོམས་པར་འགྱུར༔ ཞེས་པས། མཉམ་གཞག་ཏུ་རྟོག་པ་བར་ འགྱུ་འོག་འགྱུ་ཐམས་ཅད་བཅད་དེ། མི་མནོ། མི་བསམ། སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པར་མི་དམིགས་པའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་། ཐུན་དེ་ལས་ལངས་པའི་ཚེ་གནས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་ཙམ་བྱས་ལ། ཡང་དེ་ཀའི་ངང་དུ་ལྷོད་ཀྱིས་ལྷོད་ནས་བསལ་བཞག་མེད་པར་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྤྱོད་པས་བསྐྱང་བའི་ཁྲིད་ལ་གསུམ་སྟེ། གང་སྣང་རིས་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ། གང་ཤར་རང་གྲོལ་ཆུ་རླབས་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ། བླང་དོར་རེ་དོགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའི་རོལ་པར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྗེས་ལ་ཕྱི་ནང་སྣང་སྲིད་ཀུན༔ རང་སྣང་ཡིན་ཏེ་རྨི་ལམ་འདྲ༔ སྣང་ཡང་བདེན་མེད་ཆུ་ཟླ་འདྲ༔ རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་སྟེ་སྒྱུ་མ་འདྲ༔ ཆགས་སྡང་རེ་དོགས་མེད་པར་བལྟ༔ ཞེས་པས། ལྟ་སྒོམ་གྱི་བོགས་འདོན་པའི་ཕྱིར་མཉམ་གཞག་ཏུ་ཉམས་མྱོང་སྐྱེས་པ་དེ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རོ་མཉམ་ཞིང་དབང་པོའི་རང་སྣང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པ་སྣང་ཞིང་སྲིད་པའི་ཆོས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་ཀུན་སེམས་ལས་གཞན་དུ་ནམ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་རང་སྣང་ཙམ་ཡིན་མོད། དེ་ལྟ་ནའང་སྣང་ཞིང་མྱོང་བ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་འདྲ་ལ། སྣང་ཡང་བདེན་པས་སྟོང་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་དང་འདྲ་ཞིང་། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་རང་སྣང་ཡང་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་རིས་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཐག་བཅད་དེ། གང་ལའང་ཆགས་སྡང་རེ་དོགས་མེད་པའི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་ཁྱེར་ཤེས་པར་བྱའོ།
Chinese
各种功用显现也会随之出现。第五，以念头纷乱而于根本上遣除：于根本处，眉间白点，观想如豆大般旋转，有时无所缘而安住。如是说。身要七法中，将视线放高，于自己的眉间观想一个豆子大小的白色光点，令其旋转，并将觉知专注于此，提起精神。有时则什么也不缘，茫然地安住。这二者交替修习，即可遣除。第六，将生起的等持体验融入后得，而取为道用：座间认识觉性，放松而入于等持，由此不分别将成习惯。如是说。于等持中，断除一切上下游移的念头。不思，不想，无有收放，于无所缘的状态中，一心安住。从该座间起身之时，仅是辨认出安住之时的体性。又于该状态中，放松而放松，无有舍与取的持续串习。第三，于后得中以行持而修习之引导有三：将一切显现无别如幻而取为道用，将一切生起自解脱如水波般取为道用，将取舍希惧一切取为法身之嬉戏而取为道用。第一是：后得之时内外诸显现，皆是自显现如梦境，虽显现然无实如水中月，仅是缘起犹如幻化，无有贪嗔希惧而观待。如是说。为了提升观修的效力，将等持中生起的体验，于后得时平等地与诸根的自显现相结合。如此，外器世界内情众生所包含的显现与存在的一切法，皆是自心显现，除此之外，再无他法。虽然如此，显现与体验如同梦境一般。虽显现，然本体空性，如同水中的月亮一般。由因缘聚合而生的自显现，也如同魔术师所变幻的马、象等一般，并无实义。 如是，断定一切显现皆是自显现，无别如幻，对于任何事物都无有贪嗔希惧，从而将一切行为都转为道用。
English
Various displays of abilities will also arise. Fifth, eliminating conceptual proliferation at its source: At the source, a white dot between the eyebrows, visualize it rotating like a bean; sometimes rest without focusing on anything. As it says. From the seven points of posture, raise the gaze and visualize a white dot the size of a bean rotating at your eyebrow center, focusing your awareness and sharpening your attention. Sometimes, without focusing on anything, rest blankly. Alternate between these two and meditate, and it will be eliminated. Sixth, integrating the experience of meditative equipoise into post-meditation and taking it as the path: Between sessions, recognize awareness, relax and enter meditative equipoise; this will make non-conceptualization habitual. As it says. In meditative equipoise, cut off all thoughts that move up and down. Do not think, do not contemplate, without expansion or contraction, rest single-pointedly in a state of non-focus. When rising from that session, merely recognize the nature of that state. Then, in that same state, relax and relax, continuously practice without abandoning or grasping. Third, there are three instructions for cultivating this through conduct in post-meditation: Taking whatever appears as undifferentiated and illusory as the path, taking whatever arises as self-liberating like a wave of water as the path, and taking all acceptance, rejection, hope, and fear as the play of the Dharmakaya as the path. The first is: In post-meditation, all outer and inner appearances and existences are your own appearances, like a dream; although they appear, they are unreal like the moon in water; they are merely interdependent, like an illusion; look without attachment, aversion, hope, or fear. As it says. To enhance the effectiveness of contemplation, integrate the experience gained in meditative equipoise equally into post-meditation and all sensory perceptions. Thus, all phenomena that appear and exist, encompassed by the outer world of environment and the inner world of beings, are merely your own appearances, never existing apart from the mind. Although they appear and are experienced, they are like the appearances in a dream. Although they appear, they are empty of inherent existence, like the moon in water. The self-appearances arising from the assembly of causes and conditions are also like the horses and elephants conjured by a magician, without any true existence. Thus, determine that all appearances are your own appearances, undifferentiated and illusory, and without any attachment, aversion, hope, or fear towards anything, learn to transform all actions into aids on the path.
Tibetan
།གཉིས་པ་གང་ཤར་རང་གྲོལ་ཆུ་རླབས་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ནི། ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཀྱང༔ རླབས་ཉིད་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པ་ལྟར༔ གང་ཤར་ཆོས་སྐུའི་ལམ་ཁྱེར་བྱ༔ ཞེས་པས་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དུས་སུ་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ཞིག་ཤར་ཡང་། དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་རླབས་ཉིད་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་ནས་སྟོང་ཞིང་། སྟོང་དུས་ནས་སྣང་བ་མ་འགགས་པས། གང་ལྟར་བྱས་ཀྱང་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཆོས་སྐུའི་རོལ་པར་ཐག་བཅད་ནས་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་ཁྱེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་བླང་དོར་རེ་དོགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའི་རོལ་པར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ནི། ཡོད་མེད་སྣང་སྟོང་བཏགས་པ་ཙམ༔ འཁོར་འདས་རང་སྣང་བདེན་འཛིན་བྲལ༔ བླང་དོར་རེ་དོགས་བློས་བཏགས་ཙམ༔ དོན་ལ་གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུར་སྦྱང༔ ཞེས་པས། ཡོད་པ་དང་མེད་པ། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་སོགས་ལྟོས་འཇོག་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློས་གསར་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས། དོན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་སྣང་ལ་ལྟོས་ནས་སོ་སོར་སྣང་ཡང་དོན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དབྱིངས་མི་འགྱུར་བ་ནི་གདོད་མ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ ཆོས་ཉིད་རྟག་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ལོག་ཤེས་ཅན་གྱི་ངོར་འཁོར་བར་སྣང་ཡང་སྣང་ཙམ་ནས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པས་མེད་སྣང་གློ་བུར་བའི་ཆོས་ཏེ། གདོད་མ་ནས་ཚུགས་ཐུབ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་ལ་འཁོར་འདས་སོ་སོར་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་མ་གྲུབ་པས་འཁོར་བ་ལ་དོར་བྱ་དང་འཁྱམས་ཀྱིས་དོགས་པ། མི་འཁྱམས་སུ་རེ་བ། མྱང་འདས་ལ་བླང་བྱ་དང་ཐོབ་ཏུ་རེ་བ། མ་ཐོབ་ཀྱིས་དོགས་པ་སོགས་གཉིས་འཛིན་ཐམས་ཅད་བློས་བཏགས་ཙམ་ལས་དོན་ལ། འདི་ཉིད་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པའང་དེ། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ནི། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་ལ་འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་ནས་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་ཁྱེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་དུས་ཚོད་དང་འབྲེལ་བར་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སུ་གང་ལའང་འཛིན་ཞེན་མེད་པའི་ངང་ནས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་བླང་དོར་མ་ནོར་བར་བྱ་ཞིང་། ཐེག་པ་རང་སའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་མ་འཁྲུལ་བར་སྤྱོད་པ་དང་། སྡོམ་གསུམ་འགལ་མེད་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་བླང་
Chinese
第二，如何将任何生起的念头都像水波一样自然解脱并转化为道用：任何生起的烦恼念头，都像波浪融入大海一样，将任何生起的念头都转化为法身的道用。因此，在后得位时，即使生起各种各样的烦恼念头，观察其自性，就像波浪融入大海一样，仅仅是显现就已空性，空性之时显现也未曾止息。无论如何，都要确信显空无别是法身的游舞，并将其转化为道之助伴。第三，如何将一切取舍、希冀、疑虑都转化为法身的游舞并转化为道用：有无、显空皆是假立之名，轮回涅槃自显离于实执，取舍希疑唯是心之假想，实则二元对立皆可净化为法身。因此，有和无，显现和空性等等，一切相对待的法，都只是心识新近假立的，实际上没有丝毫真实成立的。轮回和涅槃二者的法，也只是相对于心和智慧的自显而各自显现，但实际上一切法的精髓，不变的法界，是本初以来就已超越痛苦的法性，是恒常的胜义谛。然而，在未能证悟此理的颠倒识面前，虽然显现为轮回，但仅仅是显现，并非真实成立，因此有无都是暂时的现象，因为本初以来就不是常住的。在实相中，没有各自成立的轮回和涅槃，因此对于轮回，没有需要舍弃之处，也没有流转的恐惧；对于不流转，没有希冀；对于涅槃，没有需要获取之处，也没有未能获得的疑虑等等。一切二取执着都只是心识的假立，实际上，正如经中所说：“此即名为轮回，此即亦是涅槃，舍弃轮回后，他处不得涅槃。”因此，在实相中，确信轮回涅槃无二的光明法身是菩提心，并将其转化为道之助伴。如是，通过确定的方式，将一切后行都与时间联系起来而行持。也就是说，在最初的阶段，对于任何事物都不要有执着，在无执着的状态中，对于因果的取舍不要错谬，一切乘的自宗行持都要如佛所说般毫无错谬地行持，将三律仪无有违背地融为一体，在同一个座上修持。
English
Second, how to take whatever arises as self-liberation like a water wave and carry it onto the path: Whatever afflictive emotions or thoughts arise, just as a wave dissolves into the ocean, carry whatever arises as the path of the Dharmakaya. Therefore, in the post-meditation period, even if various afflictive thoughts arise, by looking at their essence, just as a wave dissolves into the ocean, they are empty as soon as they appear, and since appearance does not cease when empty, no matter what, be certain that the inseparability of appearance and emptiness is the play of the Dharmakaya, and know how to take it as a companion on the path. Third, how to take all acceptance and rejection, hope and doubt, as the play of the Dharmakaya and carry it onto the path: Existence and non-existence, appearance and emptiness are merely imputations; samsara and nirvana are self-appearances free from clinging to truth; acceptance and rejection, hope and doubt are merely mental constructs; in reality, all duality is purified into the Dharmakaya. Therefore, existence and non-existence, appearance and emptiness, etc., all relative phenomena are merely newly imputed by the mind, and there is not even a particle of truth to be found. The phenomena of samsara and nirvana also appear separately in relation to the self-appearance of mind and wisdom, but in reality, the essence of all phenomena, the unchanging sphere, is the nature that has been beyond suffering from the beginning, the eternal ultimate truth. However, in the face of the deluded consciousness that has not realized this, although it appears as samsara, it is merely an appearance and is not established as true. Therefore, existence and non-existence are temporary phenomena, because they are not inherently established from the beginning. In the true nature, there is no object to be grasped as separate samsara and nirvana, so there is no need to abandon samsara, and no fear of wandering; no hope for non-wandering; no need to obtain nirvana, and no doubt of not obtaining it, etc. All dualistic clinging is merely a mental construct, but in reality, as it is said in the scriptures: 'This is called samsara, this is also nirvana, having abandoned samsara, nirvana cannot be obtained elsewhere.' Therefore, in the true nature, be certain that the indivisible, clear light Dharmakaya is the mind of enlightenment, and know how to take it as a companion on the path. In this way, through the door of certainty, all subsequent actions are practiced in relation to time. That is to say, in the beginning stage, do not have any clinging or attachment to anything, and in the state of non-attachment, do not err in accepting and rejecting cause and effect. All the practices of one's own vehicle should be practiced without error as the Buddha said, and the three vows should be integrated without contradiction and practiced on the same seat.