Tibetan
པེ་ཆ་མང་ཁུར་ཐལ་ལོ་སྨྲས༔ རྒྱལ་བློན་གྲོས་བྱས་རྐང་མགྱོགས་མི་བདུན་བཏང་༔ བོད་ཕྲུག་སོད་ལ་མགོ་སྙིང་ཁུར་ཤོག་ཟེར༔ རྐང་མགྱོགས་འོང་བ་ལེགས་གྲུབ་ཀྱིས་མཐོང་བས༔ ཤིང་ལྗོན་ཚལ་དུ་གབ་ནས་བསྡད་པ་ལ༔ རྐང་མགྱོགས་ཨ་ཙར་མངོན་ཤེས་ཕྲའུས་བརྟགས༔ བོད་ཕྲུག་འདི་རུ་སྔོན་ལ་སོང་མི་འདུག༔ གཅན་འཕྲང་བཀག་ན་བསླེབ་ནས་འོང་གི་ཟེར༔ དཔག་ཚད་གསུམ་ཕྱིན་འཕྲང་བཀག་གབ་ནས་ཉལ༔ མུན་རུབ་ཙ་ན་ལེགས་གྲུབ་ཕྱིན་པ་ལ༔ ལམ་དུ་འཕྲང་སྲུང་བ་དང་འཕྲད་ནས་བཅོམ༔ མགོ་བཅད་སྙིང་ཕྱུང་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་ཕུལ༔ རྒྱལ་པོ་དོགས་པས་བློན་ལ་གྲོས་བྱས་ནས༔ དེ་མིན་གཞན་ཡང་བོད་ཕྲུག་ཡོད་སྲིད་པས༔ འཕྲང་སྲུང་མང་བཏང་ལམ་ཁ་དགག་དགོས་ཟེར༔ ཨ་ཙ་ར་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་དང་༔ མི་གཞན་མང་མངགས་གཅན་འཕྲང་བ་རུ་བསྐོས༔ བཻ་ རོ་ཙ་ནས་གཏམ་ཐོས་འཇིགས་སྐྲག་ནས༔ པཎྜི་ཏ་ལ་ཅི་དགོས་བློ་དྲིས་པས༔ བླ་མའི་བཀའ་བསྒྲུབ་མིག་བཞིན་བསྟེན་ཤེས་ན༔ ཐུགས་རྗེའི་མཐུ་ཡིས་འཇིགས་པ་གང་ཡང་སྐྱོབ༔ བསྟེན་མ་ཤེས་ཚེ་དཔེར་ན་གང་ཞིག་གིས༔ གྲུ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆུ་ལས་སྒྲོལ་འདོད་ཚེ༔ ཐབས་མ་མཁས་ན་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ཕུང་༔ སུ་ཞིག་བླ་མ་བསྟེན་ནས་བཀའ་བཅག་ན༔ ཕྱི་མ་ངན་ལྟུང་ད་ལྟ་བཀྲ་མི་ཤིས༔ བརྡ་དེ་གོ་བར་གྱིས་དང་བཻ་རོ་ཁྱོད༔ མཚན་ཉིད་ལྡན་པའི་བླ་མ་སྤྱི་བོར་བསྟེན༔ མི་འཇིགས་དཔའ་བའི་མན་ངག་གོ་ཁྲབ་གྱོན༔ ངན་སྔགས་སྤུ་གྲི་དམར་ནག་མཚོན་ཆ་ཐོགས༔ བདས་པས་མི་སླེབ་རྐང་མགྱོགས་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབས༔ སུས་མི་མཐོང་བའི་སྒྲིབ་ཤིང་ལུས་ལ་ཆོངས༔ ཆོས་བསྒྱུར་མི་བརྗེད་པ་ཡི་གཟུངས་ཀྱིས་ཟུངས༔ མི་ཐུབ་པ་རྣམས་དཔེ་བྲིས་རྒྱབ་ཏུ་ཁུར༔ མ་སྲིང་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་སྐྱེལ་མ་ཁྲིད༔ མདའ་འཕེན་ཤེས་ན་གར་ཡང་ཐོགས་པ་མེད༔ གཤོག་པ་ཡོད་ན་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་སླ༔ མན་ངག་ཡོད་ན་སུ་ལ་འཇིགས་མི་སྲིད༔ གཞན་ཡང་བརྡའ་ཡི་ཚུལ་དུ་མང་པོ་གསུང་༔ བཻ་རོས་ལེགས་སོ་དེ་ལྟར་སློབ་པར་ཞུས༔ པཎ་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས་མན་ངག་སྦྱིན་གསུངས་ནས༔ མི་བརྗེད་ གཟུངས་སྒྲུབ་རྐང་མགྱོགས་སྒྲིབ་ཤིང་དང་༔ མན་ངག་མང་བསླབ་བཻ་རོ་ཙ་ན་ཉིད༔ མི་འཇིགས་གདེང་ཐོབ་བོད་དུ་འགྲོ་བར་ཆས༔ བཻ་རོའི་རྣམ་ཐར་པདྨའི་དགའ་ཚལ་ལས༔ རྒྱ་གར་ཡུལ་དུ་ཆོས་བསྒྱུར་ཞིང་བོད་དུ་འབྱོན་པར་ཆས་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ༔ ༔ དེ་ནས་བི་མ་ལ་དང་ཧཱུྃ་ཀ་ར༔ ཤྲཱི་སིང་ཧ་གཞན་ཡང་པཎ་གྲུབ་ཀྱིས༔ བཻ་རོ་ཙ་ན་ཁྱོད་དང་གཞན་མི་མཉམ༔ ཐུགས་ཀྱི་སྲས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ་
Chinese
说“贝查曼库尔完了”。国王和大臣商议后，派出了七个跑得快的人，说：“去抓那个藏族孩子，把他的头和心带回来！”跑得快的人来了，被列珠（Legdrub）看到了，就躲藏在树林里。跑得快的人中，阿杂日用神通观察到：“这个藏族孩子先前没有到这里来，如果封锁关隘，他肯定会来的。”走了三程路，他们封锁关隘，躲藏着睡觉。天黑的时候，列珠来了，在路上与守关隘的人相遇并交战，砍下头，挖出心，献给国王。国王心生疑虑，与大臣商议说：“除了这个，可能还有其他的藏族孩子，多派守关隘的人，封锁路口！”于是派了二十五个阿杂日和许多其他人，驻守在坚隘口。贝若扎纳听到消息后，感到恐惧害怕，向班智达询问应该怎么办。班智达说：“如果能像对待眼睛一样听从上师的教诲，那么凭借慈悲的力量，可以免除一切恐惧。如果不善于依止，比如有人想依靠船只渡过河流，如果方法不当，就会自他两伤。如果有人依止上师却违背教诲，来世会堕入恶道，今生也不吉祥。贝若，你要明白这个道理！将具足功德的上师顶戴在头顶，穿上无畏勇猛的口诀铠甲，携带恶咒匕首、红黑武器，修持跑得快成就，让追赶者无法追上，将谁也看不见的隐身木涂在身上，用不忘转经轮的陀罗尼（梵文：dhāraṇī）持着，将无法战胜的敌人画像背在背上，带领空行母、护法神作为护送者。如果懂得射箭，无论到哪里都不会有阻碍。如果有翅膀，飞向天空很容易。如果有口诀，就不会害怕任何人。还用隐语的方式说了许多。贝若说：“好啊，我请求那样学习。”班智达们说要传授口诀，于是传授了不忘陀罗尼（梵文：dhāraṇī）的修法、跑得快、隐身木等等，传授了许多口诀给贝若扎纳本人。获得了无畏的信心，准备前往藏地。贝若扎纳的传记《莲花喜苑》中，在印度翻译佛法并准备前往藏地的第八品结束。之后，比玛拉（Vimalamitra）和吽嘎拉（Humkara），师利星哈（Shri Singha），还有其他的班智达们说：“贝若扎纳，你与其他人不同，加持你成为心子。”
English
It is said, "Pecha Mangkhur is finished." The king and ministers consulted and sent seven fast runners, saying, "Go and catch that Tibetan child and bring back his head and heart!" When the fast runners came, Legdrub saw them and hid in the grove of trees. The fast runner, the Acharya, discerned with his clairvoyance, "This Tibetan child has not come here before. If we block the pass, he will surely come." After traveling three leagues, they blocked the pass and lay in hiding. When it was dark, Legdrub came and encountered the guards on the road and fought them. He cut off the head, extracted the heart, and offered it to the king. The king, suspicious, consulted with the ministers, saying, "Besides this one, there may be other Tibetan children. Send more guards to block the pass!" So twenty-five Acharyas and many others were sent to guard the pass. When Vairotsana heard the news, he was frightened and asked the Pandit what to do. The Pandit said, "If you obey the Guru's command like your own eyes, then by the power of compassion, you will be protected from all fear. If you do not know how to rely on him, it is like someone who wants to cross the river by relying on a boat; if the method is not skillful, both oneself and others will be ruined. If someone relies on the Guru but breaks his command, in the future he will fall into a bad rebirth, and in this life he will be inauspicious. Vairo, understand this! Place the qualified Guru on the crown of your head, wear the armor of fearless and courageous instructions, carry the dagger of evil mantras, the red and black weapons, accomplish the swift-footed Siddhi so that pursuers cannot catch you, smear the invisible hiding wood on your body, hold the Dharani (Sanskrit: dhāraṇī) of not forgetting the Dharma wheel, carry the images of invincible enemies on your back, and lead the Dakinis and Dharma protectors as escorts. If you know how to shoot arrows, there will be no obstacles anywhere. If you have wings, it is easy to fly into the sky. If you have instructions, you will not fear anyone." He also spoke many things in the form of coded language. Vairo said, "Good, I ask to learn in that way." The Pandits said they would give instructions, so they taught the practice of the Dharani (Sanskrit: dhāraṇī) of not forgetting, swift-footedness, hiding wood, and so on, and taught many instructions to Vairotsana himself. He gained fearless confidence and prepared to go to Tibet. From the biography of Vairotsana, "The Lotus Garden of Joy," the eighth chapter, which is about translating the Dharma in India and preparing to go to Tibet, is finished. Then Vimalamitra and Humkara, Shri Singha, and other Pandits said, "Vairotsana, you are not like others, we bless you to be a heart son."
Tibetan
གསུང་༔ ད་ནི་གདམས་ངག་ཡང་ཟབ་ཐམས་ཅད་ཀུན༔ ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོབ་འདུག་ཤིན་ཏུ་གསང་རྒྱ་གྱིས༔ བོད་དུ་ཕྱིན་ན་མན་ངག་འདི་རྣམས་ཀུན༔ སྔོན་ལ་མ་སྟོན་ལོག་ལྟའི་གནས་སུ་འགྱུར༔ ཅི་ཕྱིར་ཆོས་འདི་བློ་ལ་ཤོང་དཀའ་བས༔ མདོ་ཆོས་རྣལ་མ་སྟོན་ལ་སྤེལ་ཅིག་དང་༔ མན་ངག་འདི་སྟོན་དུས་གཅིག་ཤར་ནས་འོང་༔ སྣོད་མིན་འདུག་ན་ཟབ་ཆོས་བཅུད་མ་སྤེལ༔ ནན་ཏན་དོན་གཉེར་ཅན་ཞིག་མ་གཏོགས་པ༔ ཁ་ཙམ་དད་པ་དག་ལ་ཆོས་མ་བཤད༔ མན་ངག་རིག་དང་རིག་པ་བརྗེ་བ་ལ༔ ཟང་ཟིང་སྒྱུ་མའི་ནོར་ལ་ཚོང་མ་བྱེད༔ རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་སུ་ལ་དབང་ཆེ་ཡང་༔ ཆོས་ལ་མི་དབང་བཀའ་རྒྱས་བཏབ་མ་དཀྲོལ༔ མཁས་པར་གྲགས་ན་རྒྱ་གར་ཕྲ་མ་འོང་༔ སྙན་གྲགས་མ་སྒྲགས་མེད་དང་ མི་ཤེས་གྱིས༔ བོད་ཡུལ་མཐའ་འཁོབ་འདྲེ་ཡི་གླིང་ཡིན་པས༔ ཐེ་ཚོམ་ཆེ་ཞིང་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་འོང་༔ མན་ངག་ཡོད་ན་གར་སོང་གདུལ་བྱའི་ཞིང་༔ ཆོས་དཔེ་མ་སྟོན་འགྲོ་བར་ཆས་ལ་སྡོད༔ བླ་མ་མ་བརྗེད་གསོལ་བ་སྙིང་ནས་ཐོབ༔ དམ་ཚིག་སྲུང་དང་ཐུགས་རྗེ་སྐྱོབ་བོ་གསུང་༔ བཻ་རོས་གསེར་ཕྱེ་བྲེ་རེ་གཏང་རག་ཕུལ༔ སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་དམ་རྟེན་རེ་གནང་༔ ཕྱི་ཕྱག་འཚལ་ནས་བོད་དུ་འོང་བ་ལ༔ རྐང་མགྱོགས་གྲུབ་པས་མཁའ་ལ་བྱ་འཕུར་འདྲ༔ སྒྲིབ་ཤིང་ཡོད་པས་མིག་ཅན་སུས་མ་མཐོང་༔ འཕྲང་སྲུང་བ་དང་འཕྲང་ལ་ཐུག་པའི་ཚེ༔ བཻ་རོས་གཞན་སྣང་ཟིལ་གནོན་ཐུགས་དམ་མཛད༔ གསེར་ཕྱེ་བྱིན་ནས་བློ་བསླུས་ལམ་ལས་ཐར༔ ཟླ་བ་གཅིག་གིས་བོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བསླེབས༔ ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེའུ་བཙན་དང་༔ དུས་གསུམ་མཁྱེན་པ་མཁན་སློབ་རྣམ་གཉིས་མཇལ༔ ཐམས་ཅད་འདུས་ནས་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོ་བྱས༔ དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་དབུ་རྩེ་ཆེན་མོ་རུ༔ བཻ་རོ་སྤྱན་དྲངས་ཆོས་གསུང་ཞུ་བ་ཕུལ༔ ཐོག་མར་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་མདོ་རྣམས་གསུངས༔ དེ་ནས་འདུལ་བ་ལུང་གི་ཆོས་ལ་སོགས༔ སྣ་ཚོགས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ནས་བཞུགས་པ་ལ༔ རྒྱ་གར་བ་རྣམས་མ་དགའ་གྲོས་བྱས་ ནས༔ བོད་ལ་ངན་བྱེད་རྐང་མགྱོགས་བཏང་དགོས་ཟེར༔ ཨ་ཙར་མི་གསུམ་བཏང་ནས་བོད་དུ་བསླེབས༔ ཚོང་འདུས་ཁྲོམ་ཚོགས་སར་ཕྱིན་འདི་སྐད་ཟེར༔ བླུན་རྨོངས་མགོ་འཁོར་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིས༔ བཻ་རོ་ཟེར་བའི་ངན་སྔགས་ཕྲ་མ་མཁན༔ བཙལ་དུ་བཏང་པའི་ཡང་དག་ཆོས་མ་ལོན༔ ཕུང་བྱེད་ངན་སྔགས་མང་པོ་བོད་དུ་ཁྱེར༔ འཆད་སྤེལ་བྱས་ན་བོད་ཁམས་ཕུང་བར་འགྱུར༔ འདི་དེ་མ་བཞག་བསད་ན་ལས་ཀ་འགྲིགས༔ རྒྱ་གར་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་ཅན༔ བོད་ལ་ཕན་ཕྱིར་ངེ
Chinese
说：现在所有甚深口诀你都已获得，务必严守秘密！如果去到藏地，这些口诀切莫先传授，否则会变成邪见之源。因为此法难以入脑，先传讲纯正的显宗经典吧，传讲口诀的时机自然会到来。如果不是法器，就不要传授甚深精要之法。除了精进求法者，不要对那些只在口头上信奉的人讲法。不要用口诀智慧去交换世俗虚幻的财物。即使你是国王，对任何人都有权力，但对佛法不能专断，不要解除已经封印的教令。如果有人以智者自居，印度就会派人来离间。不要宣扬名声，装作一无所知。 因为藏地是边陲邪魔之地，猜疑心重，魔障会乘虚而入。一旦拥有口诀，无论去哪里都是调伏众生的净土。不要展示经书，准备好行装等待时机。不要忘记上师，从内心深处祈祷。守护誓言，祈愿慈悲护佑！说完，毗卢遮那献上了一糨糌粑的黄金作为酬谢。上师们各自赠送了修法所依之物。之后，毗卢遮那告别启程返回藏地，凭借神足通，如同飞鸟般在空中翱翔。由于有障蔽之木，有眼睛的人也无法看见。当遇到隘口守护者或身处险境时，毗卢遮那以神通力压制其他显现，并进行禅修。他献上黄金，迷惑对方的心智，从而摆脱困境。一个月后，他抵达了藏地。拜见了法王赤松德赞（742-798在位）和通晓三世的堪布（寂护）和阿阇黎（莲花生大师）。大家欢聚一堂，举行了盛大的庆典。之后，国王在邬孜大殿，迎请毗卢遮那，恳请他宣讲佛法。首先，他宣讲了《入菩萨行论》等经典。之后，他又传讲了《律藏》等经论。当他以各种方式转法轮安住时，印度的外道们心生不满，商议道：必须派遣擅长恶作剧且脚程快的人去藏地。于是派了三个阿阇黎前往藏地。他们来到集市和人群聚集的地方，这样说道：愚昧无知的藏王，寻找名叫毗卢遮那的恶咒诽谤者，没有获得真正的佛法，反而将许多毁灭性的恶咒带到藏地。如果任由他讲经弘法，藏地将会毁灭。不如除掉他，事情就解决了。印度法王心怀慈悲，为了利益藏地，定要如此。
English
Said: Now you have received all the profound and secret instructions, be sure to keep them secret! If you go to Tibet, do not teach these instructions first, otherwise they will become a source of wrong views. Because this Dharma is difficult to grasp, first teach and spread the pure Sutra teachings, and the time to teach the instructions will naturally come. If there is no suitable vessel, do not spread the profound essence Dharma. Except for those who diligently seek the Dharma, do not preach to those who only have faith in words. Do not exchange the wisdom of the instructions for worldly illusory wealth. Even if you are a king and have power over anyone, you cannot be arbitrary with the Dharma, do not undo the sealed decree. If someone claims to be wise, India will send someone to sow discord. Do not spread fame, pretend to be ignorant. Because Tibet is a remote land of demons, there is much doubt and demonic obstacles will arise. Once you have the instructions, wherever you go is a pure land for taming beings. Do not show the scriptures, prepare your luggage and wait for the opportunity. Do not forget the Lama, pray from the bottom of your heart. Keep your vows and may compassion protect you! After saying this, Vairochana offered a bre of gold flour as a reward. The masters each gave an object of devotion. Afterwards, Vairochana bid farewell and set off back to Tibet, soaring through the sky like a bird with his miraculous feet. Because there was a screen of wood, no one with eyes could see him. When encountering pass guards or being in danger, Vairochana subdued other appearances with his power and meditated. He offered gold flour, confusing the minds of the opponents, thus escaping the predicament. After a month, he arrived in Tibet. He met the Dharma King Trisong Detsen (reigned 742-798) and the omniscient Abbot (Shantarakshita) and Acharya (Padmasambhava). Everyone gathered together and held a grand celebration. Afterwards, the king invited Vairochana to the great Utsi Hall and requested him to preach the Dharma. First, he taught the Sutras such as the Bodhicharyavatara. Afterwards, he also taught the Vinaya Sutra and other scriptures. When he was turning the wheel of Dharma and dwelling in various ways, the Indian heretics became dissatisfied and discussed: We must send someone who is good at mischief and has fast feet to Tibet. So they sent three Acharyas to Tibet. They came to the market and places where people gathered, saying: The ignorant and foolish Tibetan king, seeking the evil mantra slanderer named Vairochana, did not obtain the true Dharma, but brought many destructive evil mantras to Tibet. If he is allowed to preach and spread the Dharma, Tibet will be destroyed. It is better to get rid of him, and the matter will be resolved. The Indian Dharma King is compassionate and must do this for the benefit of Tibet.