Tibetan
་ཉིད་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་དགོས་པ་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གྲུབ་པས་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། 2-9 དེའི་དུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གཏན་པ་ཞེས་བྱའོ།། །། བཞི་པ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་བཞི་ བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེས་དོན་དང་དགོས་པ་ཅི་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་ཞི་གནས་དང་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དུ་ལྷག་མཐོང་གོམས་པར་བྱས་པས་མཐོང་ལམ་དུ་དངོས་པོའི་མཐའ་ དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་སྒོམ་ལམ་དུ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་བསྒོམས་པ་དེས་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་སྤོང་བའི་མཚན་ཉིད་སྔར་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་དགོས་ པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་འཐོབ་བོ། །དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པས་སོ། །ཞི་གནས་ དང་ལྷག་མཐོང་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དེ་བས་ན། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འདོད་པས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལ་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གང་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ དེ་གཉིས་ལ་ཟུང་འབྲེལ་དུ་མི་སྒོམ་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོའི་མཐའ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟོགས་ལ། དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཐོབ་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ།། །། 2-10 ལྔ་པ་བསྒོམ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ནི། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཡོད་པ་དེ་ལ་མདོར་ན་ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་རྩེ་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་ པ་ཡིན་ལ། གཅིག་པ་ནི་རྟོག་པ་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བར་དམིགས་པ་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་གཏོད་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་དག་པ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོག་པའོ་ཞེས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་མཚན་ཉིད་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །གང་ལས་ན། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས་སོ།། །། ༄། །སྒོམ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ། གཉིས་པ་སྒོམ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་གཉིས་ ཏེ། མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལམ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། སྔར་སྒོམ་རིམ་བར་ པར་བཤད་པའི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ཚོགས་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་པ་དེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་བློ་སྦྱོང་བའི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། དེ་ལ་ཐོག་མར་ སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་ངེས་སུ་བྱའོ། །དེ་ནས་བ
Chinese
当一个人通过修习道，圆满成就其所需之果时，便在佛位上证得究竟的智慧，此即所谓的‘目标圆满’。 此时，他被称为‘如来禅定者’。 第四，总结性地展示了进入（道）之果：《解深密经》中说：‘瑜伽行者所观之四种对境’，那么，如此这般地展示，究竟揭示了何种意义和目的呢？ 通过在资粮道上，以寂止和能遍入（智慧）之顺品的方式修习胜观，在见道时，便能现量证悟实相之边际，即如是性。 此后，在修道上，通过修习已现量见到的法性，便能获得断除一切障碍的功德，从而获得先前修习道的必要之圆满成就。 这必要之圆满成就即是佛性，因为已经获得了修习大乘道之果的成就之境地。 因此，寂止和胜观的修习之果即是成佛，所以，想要获得佛位的人，应当双运修习寂止和胜观。 那些不双运修习寂止和胜观的人，既不能证悟实相之边际，也不能获得目标圆满之佛位，这便是经文暗示的意义。 第五，展示所修之特征的差别：在存在寂止和胜观二者的前提下，简而言之，寂止即是心一境性。 其中的‘境’指的是所缘，‘一’指的是心不散乱到其他念头，而是专注于唯一的所缘。 胜观则是以智慧如实地证悟无我的意义。’世尊如此开示了寂止和胜观的特征。 出自何处呢？出自《圣宝云经》等经典。 修习次第 第二，关于修习的方法次第，分为两部分：简略地展示和详细地解释。 首先是简略地展示：进入道时，瑜伽行者安住于寂止和胜观的因，即戒律清净，以及先前《修习次第（中篇）》所说的寂止之因等，为了修习大乘的菩提心，生起缘一切众生的大悲心，首先必须在相续中生起大悲心。 然后开始...
English
When one, through practicing the path, fully accomplishes the desired result, at that time, having realized the ultimate wisdom on the Buddha-ground, this is called 'accomplishing the purpose'. At that time, he is called 'Tathāgata Meditator'. Fourth, summarizingly showing the fruit of entering (the path): In the *Saṃdhinirmocana Sūtra* (Explication of the Thought Sutra) it says: 'The four objects of focus for yogis', then, what meaning and purpose does such a presentation reveal? By cultivating *śamatha* (calm abiding) and *vipaśyanā* (insight) in harmony on the path of accumulation, one will directly realize the limit of reality, suchness, on the path of seeing. Thereafter, on the path of meditation, by meditating on the nature of reality already directly seen, one will obtain the quality of abandoning all obscurations, thereby obtaining the complete accomplishment of the purpose of previously practicing the path. That complete accomplishment of purpose is Buddhahood itself, because one has attained the state of having accomplished the fruit of practicing the Mahāyāna path. Therefore, since the fruit of cultivating *śamatha* and *vipaśyanā* is Buddhahood, those who desire to attain Buddhahood should cultivate both *śamatha* and *vipaśyanā* in union. Those who do not cultivate *śamatha* and *vipaśyanā* in union will neither realize the limit of reality nor attain the Buddha-ground of complete purpose, this is the implied meaning. Fifth, showing the distinction of the characteristics of what is to be cultivated: Given the existence of both *śamatha* and *vipaśyanā*, in short, *śamatha* is single-pointedness of mind. Here, 'point' refers to the object of focus, and 'single' means that the mind does not wander to other thoughts but is fixed on that single object of focus. *Vipaśyanā* is the realization of the meaning of selflessness through wisdom.' The Blessed One thus taught the characteristics of *śamatha* and *vipaśyanā*. From where? From the *Ārya Ratnamegha Sūtra* (Noble Jewel Cloud Sutra) and other scriptures. The Order of the Method of Meditation Second, regarding the order of the method of meditation, there are two parts: a brief presentation and a detailed explanation. First is the brief presentation: When entering the path, the yogi abides in the causes of *śamatha* and *vipaśyanā*, namely, pure morality, and the causes of *śamatha* as explained in the previous *Bhāvanākrama* (Stages of Meditation), etc., in order to train the mind in the Mahāyāna, generating great compassion focused on all sentient beings, one must first ensure that great compassion arises in the mindstream. Then begin... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ལྷག་མཐོང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་གསུང་རབ་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་། དེའི་དོན་རིགས་པས་བསམ་པ་དང་། བསམས་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། 2-11 མཛོད་ལས། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པ། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ།། །། ༈ སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་དོན་གསུམ་སྟེ། སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། དངོས་གཞི་ ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་སྒོམ་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་དང་། གང་དུ་སྒོམ་པའི་གནས་དང་། ཀུན་སློང་གི་ཁྱད་པར་དང་། ཚོགས་གསོག་ པའི་ཁྱད་པར་དང་། སྤྱོད་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དུས་ན་སྒོམ་ཐུན་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ པའི་ཐོག་མར་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ལ། ཐ་ན་གཤང་གཅི་གཏོང་བ་སོགས་ཀྱི་བྱ་བའང་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་བསྒོམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། གནས་གང་དུ་སྒོམ་ཞེ་ ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནོད་པའི་སྒྲའི་ཚེར་མ་མེད་པ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བསྒོམ་མོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་འགོད་པར་བྱ་བའི་ དོན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ཡོངས་སུ་བསམ་ཞིང་། དེར་མ་ཟད་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ལས་གདོན་པའི་བསམ་པ་ཅན་དག་གིས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ལ་བསྒོམ་མོ། ། 2-12 བཞི་པ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གཟུགས་རི་མོར་བྲིས་པ་དང་ལུགས་སུ་བླུག་པ་ལ་སོགས་པ་མདུན་དུ་བཞག་གམ་གཞན་དུ་གསུང་ངམ་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་ཡང་རུང་སྟེ་མདུན་དུ་ བཞག་ལ། དེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བྱའོ། །ཕྱག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། བྱིན་པ་ནས་མཁྱུད་པ་དང་། ཡན་ལག་ལྔས་འདུད་པའི་ཕྱག་གོ ། འདུལ་བ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་ལས། དགེ་སློང་ཕྱག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས། །གཅིག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་པ་སྟེ། །གཞན་ནི་བྱིན་པ་ནས་མཁྱུད་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་ནི་ཡན་ལག་ལྔས་ཕྱག་བྱས་ལ་ སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་དང་ཡིད་ཀྱིས་མོས་པ་བྱས་པ་དེ་དག་ལ་ཅི་ནུས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པ་དང་། ངག་གིས་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་བསྟོད་པ་བྱས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་ བའི་གེགས་བསལ་བའི་དོན་དུ་རང་གི་སྡིག་པ་བཤགས་ནས། དགེ་བ་སྤེལ་བའི་ཡན་ལག་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱས་ནས་བསྒོམ་མོ། །ལྔ་པ་སྤྱོད་ལམ་གྱི་ ཁྱད་པར་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་སྟན་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པོ་བདེ་བ་ལ་རྗེ་བཙུན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད
Chinese
发起殊胜菩提心后，应致力于听闻大量关于胜观之因的经典，并用理智思考其含义，并将思考的含义一心一意地付诸禅修。 如《俱舍论》所说：‘具戒、闻、思者，应勤修禅定。’ 修习时的差别 第二，详细解释分为三个方面：修习时的差别，实际修习止观，以及后得位的行为。第一方面有五点：后续行为，禅修的地点，发心的差别，积资的差别，以及行为的差别。第一点是：进入禅定修习时，瑜伽士在禅修期间，应圆满完成一次禅修的所有起始行为，甚至包括大小便等行为，完成后再进行禅修。第二点是：在何处禅修？应在没有干扰禅定的声音，令人愉悦的地方禅修。第三点是：应完全想着‘为了使一切众生安立于菩提之精华，我将修习禅定’，不仅如此，还应以将一切众生从痛苦之海中解脱出来的想法，生起大悲心而禅修。 第四点是：将佛像和菩萨像，无论是绘画的还是铸造的，放置在前方，或者其他身语意的所依物也可以，放置在前方。然后向十方诸佛菩萨顶礼。顶礼有两种方式：从膝盖到拥抱，以及五体投地。如《律藏·花鬘经》所说：‘比丘顶礼有两种，一是五轮着地式，二是膝盖到拥抱式。’这里指五体投地，并以身语意的所依物和意念来供养，尽己所能地用鲜花等供养，用语言赞颂功德，为了消除禅定产生的障碍，忏悔自己的罪业，为了增长善根，随喜一切众生的功德，然后进行禅修。第五点是行为的差别：在禅修的房间里，在非常柔软舒适的垫子上，如至尊毗卢遮那佛（Vairochana）般。
English
Having generated the supreme Bodhicitta (enlightenment mind), one should diligently engage in hearing many scriptures that are the causes of Vipassanā (higher seeing), contemplate their meaning with reason, and apply the contemplated meaning single-mindedly to meditation. As stated in the Abhidharmakośa (Treasury of Knowledge): 'One who possesses discipline, hearing, and thought, should diligently apply themselves to meditation.' The distinctions of the stages of application Second, the detailed explanation is divided into three aspects: the distinctions of the stages of application, the actual practice of Śamatha (calm abiding) and Vipassanā, and the activities to be accomplished in the post-meditation period. The first aspect has five points: subsequent activities, the place of meditation, the distinctions of motivation, the distinctions of accumulating merit, and the distinctions of conduct. The first point is: when entering into the practice of meditation, the yogi should completely finish all the initial activities of a single meditation session, even including activities such as urinating and defecating, and then meditate. The second point is: where to meditate? One should meditate in a pleasant place free from the thorns of sounds that disturb Samādhi (meditative concentration). The third point is: one should completely think, 'In order to establish all sentient beings in the essence of Bodhi (enlightenment), I will practice Samādhi,' and not only that, but also with the thought of liberating all beings from the ocean of suffering, one should generate great compassion and meditate. The fourth point is: place images of Buddhas and Bodhisattvas, whether painted or cast, in front, or other supports of body, speech, and mind, and then prostrate to all the Buddhas and Bodhisattvas residing in the ten directions. There are two types of prostration: from the knees to embracing, and the five-limbed prostration. As stated in the Vinaya (Discipline) Sutra Garland: 'There are two types of prostration for monks, one is the five-wheeled mandala, and the other is from the knees to embracing.' Here, it refers to the five-limbed prostration, and with the supports of body, speech, and mind, and with the mind, make offerings, offering flowers and so on as much as possible, praising the qualities with speech, and in order to eliminate the obstacles to the arising of Samādhi, confess one's sins, and in order to increase merit, rejoice in the merits of all beings, and then meditate. The fifth point is the distinction of conduct: in the meditation room, on a very soft and comfortable cushion, like the venerable Vairochana (the Illuminator). --------------------------------------------------------------------------------