Tibetan
་ལ་ཞལ་སྔ་ནས་སྒོམ་ཆེན་པའི་འཆི་བ་གཉིས་ཡིན། དང་པོ་མ་རྟོགས་པས་འཆི་བ་ཡིན། རྟོགས་ནས་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་འཆི་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ངའི་འདི་སྒོམ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་དེས་འཆི་བ་ཡིན། དེ་ཡང་དང་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཤིང་བླ་མ་དམ་པས་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་འདི་ཡིན་བགྱི་བ་ངོ་སྤྲད་པ་དེ་ལ་ངེས་ཤེས་བྱེད་དགོས། དེ་ལ་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པར་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པར་གྱུར་ན་ངའི་འདི་དགེ་སྦྱོར་ཡིན་ནམ་མིན་སྙམ་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ཅི་ཡིན་ཅི་ཆ། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་དམ་པ་དང་མཇལ་བའི་དུས་སུ་ངེས་ཤེས་མ་སྐྱེས་པས། འཆི་བའི་དུས་སུ་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་མི་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཉེན་སྒོམ་ཆེན་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པས། སྤྲོས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་བཅད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པར་གཞག བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཉམས་སུ་བླངས་པར་གྱུར་ན་ཡང༌། བཀོད་པ་ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། དེས་ཀྱང་ས་ཆེན་པོ་ཞིག་མི་ཆོད་དེ། དེ་དག་ལུས་འདི་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་མོད། ལུས་འདི་དང་བྲལ་བའི་དུས་སུ་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་བ་ཡིན། དེས་ན་ཐབས་ལམ་ལ་སོགས་པས་དགོས་པ་མེད། དེ་ཡང་ཐབས་ལམ་མཆོག་རྣམས་ཉམས་སུ་བླངས་གྱུར་ཀྱང༌། །ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་འབྲས་བུ་མ་བྱུང་ན།། སྐྱེས་མཆོག་བླ་མ་དམ་པའི་མོས་གུས་དང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གཉུག་མའི་དོན། །དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་མ་གཏོགས་པ། །འབྲས་བུ་ཚེ་འདིར་འཐོབ་པ་ག་ལ་སྲིད། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་ནི། །རྒྱུ་མཆོག་ལམ་མཆོག་འབྲས་བུ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །བགྱི་བ་གསུངས་ན། དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉམས་ལེན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན། བར་དོ་གསུམ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བགྲོད་པ་མ་གཏོགས་པ་མེད། བར་དོ་གསུམ་གྱི་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན། དཔལ་ལྡན་ཕག་མོ་གྲུ་པས། བར་དོ་གསུམ་དང་ལུས་གསུམ་དང༌། །བསྲེ་བ་གསུམ་དང་མཚམས་སྦྱོར་གསུམ། །མངོན་དུ་བྱ་བ་རྣམ་གསུམ་མོ། །བགྱི་བ་བར་དོ་བཅོ་ལྔ་གསུངས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན། གཞན་ཡང་བར་དོའི་དམར་ཁྲིད་ལ་སོགས་པ་ལོགས་སུ་མི་བསྒོམ། དམར་དྲགས་ན་སྐྱོན་སྐྱེད་པའི་ཉེན་ཡོད། ད་ལྟའི་དུས་སུ་ཐམས་ཅད་ལག་རྗེས་སམ་ཟང་ཟིང་གི་ཞབས་ཏོག་ལ་བློ་ངེས་པར་འདུག་སྟེ་དེས་ཀྱང་བླ་མ་དམ་པ་མཉེས་པ་མ་ལགས། ཕྱོགས་གཅིག་ན་དེ་ཡོན་བདག་པའི་བྱ་རྒྱུ་ཡིན། ངེད་བྱང་ཆུབ་
Chinese
说，从前，大修行者的死亡有两种。第一种是由于不证悟而死。证悟之后，又因怀疑而死。也就是怀疑“我的这个是修行吗？不是修行吗？”而死。因此，首先要对自身相续中生起，并且由具德上师开示“你的那个就是这个”的东西，生起定解。如果没有生起定解，而是伴随着怀疑，认为“我的这个是善行吗？不是善行吗？”，那么你的那个又是什么呢？在与具相的具德上师相遇之时，如果没有生起定解。那么，在死亡之时，伴随着怀疑的有情，有堕入非人之处的危险，大修行者有这种危险。因此，断除戏论和怀疑，对于两种菩提心的等持，要时时安住。除了两种菩提心之外，即使修习拙火等，也会出现显现身体的神变等。但是，那也无法断除巨大的痛苦。因为那些是依赖于这个身体的，当这个身体分离之时，那些也随之分离。因此，不需要方便道等。即使修习了殊胜的方便道，如果没有生起功德，没有产生结果，那么，除了以虔诚之心修持殊胜上师，以及如来藏本有的意义之外，怎么可能在此生获得果位呢？大手印灌顶之王，是殊胜的因，殊胜的道，果如虚空。这样说。一切时期的修持都是两种菩提心。三有中阴也唯有通过它才能度过。三有中阴的“它”也是指这个。尊贵的帕莫竹巴说：三中阴与三身，三混合与三连接，显现之法有三种。所说的十五中阴也是指这个。此外，中阴的红色引导等也不需要单独修习。如果过于强调，会有产生过失的危险。现在，所有人都专注于手印或者杂事的侍奉，但是那样也无法令具德上师欢喜。一方面，那是施主应该做的。我们菩提
English
It is said that in the past, great practitioners had two kinds of death. The first is dying due to non-realization. After realization, one dies due to doubt. That is, dying while doubting, "Is this my practice or not?" Therefore, first, one must generate certainty about what arises in one's own continuum and what the qualified guru points out as "That is this." If certainty is not generated, but is accompanied by doubt, thinking, "Is this my virtuous deed or not?", then what is that of yours? When meeting a qualified guru with characteristics, if certainty is not generated, then at the time of death, sentient beings accompanied by doubt have the danger of falling into non-human realms. Great practitioners have this danger. Therefore, cut off elaboration and doubt, and always abide in the samadhi of the two aspects of bodhicitta. Apart from the two aspects of bodhicitta, even if one practices tummo and so on, manifestations such as showing the magical powers of the body will arise. However, that cannot cut off great suffering. Because those depend on this body, and when this body separates, those also separate. Therefore, there is no need for skillful means and so on. Even if one practices the supreme skillful means, if merit does not arise and results do not occur, then how is it possible to obtain the result in this life, except by cultivating devotion to the supreme guru and the inherent meaning of the Tathagatagarbha with a pure mind? The Great Seal, the King of Empowerment, is the supreme cause, the supreme path, and the result is like the sky. It is said that the practice at all times is the two aspects of bodhicitta. The three bardos can only be traversed through it. The "it" of the three bardos also refers to this. The venerable Phagmo Drupa said: The three bardos and the three bodies, the three mixtures and the three connections, the phenomena to be manifested are threefold. The fifteen bardos spoken of also refer to this. Furthermore, there is no need to practice the red guidance of the bardo separately. If it is overemphasized, there is a danger of generating faults. Now, everyone is focused on handprints or serving miscellaneous tasks, but that does not please the qualified guru. On the one hand, that is what the patron should do. We Bodhi
Tibetan
ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན། དེ་ཡང་བསྒོམ་པའི་དུས་གསུམ། ཨ་འཐས་སུ་བསྒོམ་པ་དང༌། མཉམ་རྗེས་སུ་བསྒོམ་པ་དང༌། མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་དུ་བསྒོམ་པའི་དུས་གསུམ་ཡིན། དེ་ཡང་དང་པོ་ཨ་འཐས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མ་རྟོགས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་བློས་བསྒོམ་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིན། རྗེས་ཤེས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་མ་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བློས་བསྒོམ་པས། མཉམ་རྗེས་སུ་བསྒོམ་པའི་དུས་དང་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སུ་འདུག་པ་རྣམས་ཀྱང༌། སྐྱེ་མེད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པའི་དུས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་མཉམ་རྗེས་གཉིས་མེད་དུ་བསྒོམ་པའི་དུས་ཡིན། བསྒོམ་པའི་གནས་ཀྱང་གྲོང་ཁྲོད་དུ་བསྒོམས་པས་ཆོག་སྙམ་ན་དེས་ཀྱང་མི་ཆོག སྡེ་སར་འཛོམ་པ་ཞིག་བྱ་ལ་བསྒོམ་སྙམ་ན་དེས་ཀྱང་མི་ཆོག དགོན་པར་བསྒོམ་སྙམ་ན་དེས་ཀྱང་མི་ཆོག འོ་ན་གང་དུ་བསྒོམ་སྙམ་ན། གནས་རི་ཁྲོད་སྟོང་པ་ཞིག་དུ་བསྒོམ་དགོས། དེ་མ་གཏོགས་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་མི་སྐྱེ། དེ་ལ་ཚན་གཅིག་སྙམ་ན་ད་ལྟའི་དུས་སུ་རི་ཁྲོད་པའམ་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་མངོན་མཚན་མེད་སྙམ་ན། མངོན་མཚན་འཇིག་རྟེན་འདིར་མེད་པས་དེ་ནས་མི་འབྱུང་བ་མིན། མངོན་མཚན་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ། རྣལ་འབྱོར་པ་རབ་ནམ་མཁའི་འབྲུག་ལྟ་བུ། འབྲིང་རི་དྭགས་ལྟ་བུ། ཐ་མ་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་གསུང་བར་གདའ་བས། གཞན་ཡང༌། སྒྲུབ་པ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དེས། །རང་གཞན་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ། །འཁོར་བ་མུ་མཐའ་མེད་པ་རུ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྨིན་པར་ཤོག གསུང་བར་གདའ། དེས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་མཐར་ཕྱིན་པ་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་དབྱེ་བ་མེད་པ་རེ་རེ་བསྒྲུབ། ཐ་མ་ཡང་འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་ཟད་པ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་མཉམ་པར་བཞུགས་པ་རེ་རེ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པ་རེ་ཙམ་བསྒྲུབ། དེ་ཡང་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྐུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་སྐུ་
Chinese
因此，必须修习两种菩提心。也就是修习的三个时段：首先是专注地修习，然后是禅定后修习，以及禅定后无二地修习的三个时段。首先，专注地修习是指：尚未证悟胜义菩提心时，以心力修习两种菩提心；证悟胜义菩提心，即大手印时，将证悟安住于禅定中。后得智，在尚未证悟慈悲心、菩提心等时，以心力修习世俗菩提心，这是禅定后修习的时段。并且，后得的智慧，无论是烦恼、分别念，还是显现的各种红白景象，在证悟无生大手印时，世俗菩提心也与大手印无别，因此，两种菩提心在禅定后无二地修习。关于修习的地点，如果认为在城市里修习就足够了，那是不行的；如果认为在人群聚集的地方修习，那也是不行的；如果认为在寺庙里修习，那也是不行的。那么，应该在哪里修习呢？必须在空旷的寂静山林中修习。否则，禅定不会在相续中生起。如果有人认为现在隐士或修行者没有神通，那不是因为神通不存在于这个世界上，而是因为神通并非必须。因为，瑜伽士中，上等者如天空中的龙，中等者如山中的野兽，下等者如国王一样。此外还说：修行所获得的果实，能成就自他二者的愿望，愿它在无边无际的轮回中，成熟一切众生。因此，为了使两种菩提心的禅定力量达到圆满，要修习与世间怙主仁波切的身语意无别的境界。至少也要修习与世间怙主的身语意，以及无尽庄严的法轮，与众生界无别的一个境界。其中，胜义菩提心的身是法身，任运自成；世俗菩提心的身是
English
Therefore, one must cultivate the two aspects of Bodhicitta. That is, there are three periods of cultivation: first, cultivating with focused attention; then, cultivating in the post-meditation period; and the three periods of cultivating in the non-duality of meditation and post-meditation. First, cultivating with focused attention means: when one has not yet realized the ultimate Bodhicitta, one cultivates the two aspects of Bodhicitta with mental effort; when one realizes the ultimate Bodhicitta, that is, Mahamudra, one abides in that realization in meditation. In the post-meditation period, when one has not yet realized loving-kindness, compassion, Bodhicitta, etc., one cultivates the conventional Bodhicitta with mental effort, this is the period of cultivating in the post-meditation period. Furthermore, the wisdom of the post-meditation period, whether it is afflictions, conceptual thoughts, or the various red and white appearances, when one realizes the unborn Mahamudra, the conventional Bodhicitta itself is also inseparable from Mahamudra, therefore, the two aspects of Bodhicitta are cultivated in the non-duality of meditation and post-meditation. Regarding the place of cultivation, if one thinks that cultivating in the city is sufficient, that is not enough; if one thinks that cultivating in a crowded place is sufficient, that is also not enough; if one thinks that cultivating in a monastery is sufficient, that is also not enough. Then, where should one cultivate? One must cultivate in a secluded and empty mountain hermitage. Otherwise, Samadhi will not arise in the mindstream. If someone thinks that hermits or practitioners do not have supernormal powers in this present time, it is not because supernormal powers do not exist in this world, but because supernormal powers are not necessary. Because, among yogis, the superior one is like a dragon in the sky, the intermediate one is like a wild animal in the mountains, and the inferior one is like a king. Furthermore, it is said: The fruit of practice, accomplishes the wishes of oneself and others, may it ripen all sentient beings in the endless cycle of Samsara. Therefore, in order to make the power of Samadhi of the two aspects of Bodhicitta reach perfection, one should cultivate the state of being inseparable from the body, speech, and mind of the precious Lord of the World. At least, one should cultivate one state that is inseparable from the body, speech, and mind of the Lord of the World, and the inexhaustible wheel of ornaments, which abides coextensively with the realm of sentient beings. Among them, the body of the ultimate Bodhicitta is the Dharmakaya, spontaneously accomplished; the body of the conventional Bodhicitta is