Tibetan
་ནི། སྙོམས་འཇུག་གི་རྣམ་སྨིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་བསམ་གཏན། དབྱེ་ན་བསམ་གཏན་བཞིའི་བྱེ་བྲག་གིས་བཞི་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལ་ཡང་དང་པོ་གསུམ་ལ་ཚངས་རིས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་བ་གསུམ་གསུམ་ཡིན་ལ། བཞི་པ་ལ་སོ་སྐྱེའི་གནས་གསུམ་དང་འཕགས་པའི་གནས་ལྔ་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ལ། མཚན་ཉིད་ནི། དམིགས་རྣམ་གྱི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའམ་དེའི་རྣམ་སྨིན་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པ། དབྱེ་ན། སྙོམས་འཇུག་དང་། སྐྱེ་བའི་གཟུགས་མེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གང་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་བ། དབྱེ་ན་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས། དང་པོ་གསུམ་ལ་དག་པ་བ། ཉོན་མོངས་ཅན། ཟག་མེད་དང་གསུམ་གསུམ་ཡོད་ལ། བཞི་པ་ལ་ཟག་མེད་བོར་བས་གཉིས་སོ། །དག་པ་བ་ལ་ཡང་དང་པོ་སྔ་མ་གསུམ་ལ་ཆ་མཐུན་བཞི་ཀ་ཡོད་ལ། བཞི་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་བོར་བས་གསུམ་མོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་ཡང་ལྟ་བ་ཤས་ཆེ་བ་མེད་དེ། གཟུགས་མེད་ལ་མངོན་ཤེས་མི་བརྟེན་པས་ལྟ་བའི་རྣམ་པ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་གསུམ་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྔ་མ་ལས་དཔག་སྟེ་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་སའི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་ནི། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་གང་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བ། དབྱེ་ན་ཉེར་བསྡོགས་དང་། དངོས་གཞི་གཉིས་ལས། དང་པོ་སླ་ཞིང་། གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ཞིང་ནམ་མཁའི་དམིགས་པ་ལ་གསལ་སྣང་རྫོགས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ནི། ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་གང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བ། དབྱེ་ན་ཉེར་བསྡོགས་ནི་སླ་ཞིང་། དངོས་གཞི་ནི་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ལ་གསལ་སྣང་རྫོགས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་སོགས་དང་། ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གང་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བ། དབྱེ་ན་ཉེར་བསྡོགས་ནི་སླ་ཞིང་། དངོས་གཞི་ནི། བཟུང་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་དམིགས་པ་ལ་གསལ་སྣང་རྫོགས་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་སོགས་དང་། སྲིད་རྩེའི་སྙོམས་འཇུག་ནི། བཟུང
Chinese
是，由等持的异熟所摄持的，以一心而善加区分的禅定。若区分，以四禅的差别而有四种。在这些禅定中，前三种有梵天等三界的生处，各有三个。第四禅有凡夫的三处和圣者的五处，共八个。二是无色。定义是：从所缘和行相的角度，必定从下地生起的与相应俱之心一境性，或者被其异熟所摄持。若区分，有等持和生无色二者。初者，定义是：从加行生起的心一境性，是远离色想的。若从体性上区分，前三种有清净者、有烦恼者、无漏者，各有三种。第四种因舍弃无漏而有两种。清净者中，前三种有四种分，第四种因舍弃特殊分而有三种。有烦恼者中，也没有见解占多数的情况，因为无色不依赖现量，所以不生起见解的行相。因此，有其他三种。它们的定义也应从前者推测，如理了知。又从地的角度有四种，即虚空无边处的等持是：必定从色想生起的心一境性，与相应俱，且不离虚空之想。若区分，有近分和正行二者。初者容易，后者是：远离色想，且在虚空的所缘上光明显现圆满的心一境性，与相应俱。识无边处是：必定从虚空之想生起的心一境性，与相应俱，且不离识之想。若区分，近分容易，正行是：远离虚空之想，且在识的所缘上光明显现圆满的一境性等。无所有处是：必定从识无边处之想生起的心一境性，是不离无所有之想的。若区分，近分容易，正行是：在无所取的所缘上光明显现圆满的一境性等。有顶的等持是：所
English
is, a meditative concentration that is well distinguished by one-pointedness of mind, which is encompassed by the maturation of meditative absorption. If divided, there are four due to the distinctions of the four concentrations. Among these, the first three have three realms of existence, such as the Brahma realm, each having three. The fourth has three abodes of ordinary beings and five abodes of noble ones, totaling eight. The second is the formless realm. Its definition is: From the perspective of object and aspect, it is the one-pointedness of mind that necessarily arises from the lower ground, together with its concomitants, or is encompassed by any of its ripened results. If divided, there are meditative absorption and formless existence. The first has the definition: the one-pointedness of mind arising from effort, which is devoid of the perception of form. If divided in terms of essence, the first three have pure ones, afflicted ones, and uncontaminated ones, each having three. The fourth has two because of abandoning the uncontaminated. Among the pure ones, the first three have all four aspects, while the fourth has three because of abandoning the special aspect. Among the afflicted ones, there is no case where views predominate, because the formless realm does not rely on direct perception, so it does not generate the aspect of views. Therefore, there are three others. Their definitions should also be inferred from the former and understood accordingly. Furthermore, from the perspective of the ground, there are four: the meditative absorption of the sphere of infinite space is: the one-pointedness of mind that necessarily arises from the perception of form, together with its concomitants, which is not separated from the perception of space. If divided, there are the approximation and the actual practice. The former is easy, and the latter is: the one-pointedness of mind that is separated from the perception of form and in which the clear appearance is perfected on the object of space, together with its concomitants. The sphere of infinite consciousness is: the one-pointedness of mind that necessarily arises from the perception of space, together with its concomitants, which is not separated from the perception of consciousness. If divided, the approximation is easy, and the actual practice is: the one-pointedness, etc., that is separated from the perception of space and in which the clear appearance is perfected on the object of consciousness. The sphere of nothingness is: the one-pointedness of mind that necessarily arises from the perception of the sphere of infinite consciousness, which is not separated from the perception of nothingness. If divided, the approximation is easy, and the actual practice is: the one-pointedness, etc., in which the clear appearance is perfected on the object of nothing to be apprehended. The meditative absorption of the peak of existence is: the apprehended
Tibetan
་བྱ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་རྩེ་གཅིག་པ་སོགས་གང་འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བ། དབྱེ་ན་ཉེར་བསྡོགས་ནི་སླ་ཞིང་། དངོས་གཞི་ནི། འདུ་ཤེས་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་དམིགས་པ་ལ་གསལ་སྣང་རྫོགས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། ། སྐྱེ་བའི་གཟུགས་མེད་པ་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དང་། རྣམ་ཤེས། ཅི་ཡང་མེད། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་གི་རྣམ་སྨིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྐྱེ་བའོ། །གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །དབྱེ་ན་རེ་རེ་ལ་ཡང་། མཐོ་ལ་བཟང་བ། མཐོ་ལ་ངན་པ། དམའ་ལ་བཟང་བ། དམའ་ལ་ངན་པ་བཞི་བཞིར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མཐོ་བ་ནི་ཚེ་རིང་བ། དམའ་བ་ནི་ཚེ་ཐུང་བ། བཟང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆུང་ཞིང་རོ་མྱང་མེད་པ། ངན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་ལམ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། སྒོམ་ལམ་གང་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །དབྱེ་ན། ལྷག་མཐོང་གི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དང་གཉིས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དང་པོ་ལ། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་ཤེས་པ་བཞིའོ། །དེ་དག་གིས་སྡུག་བདེན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་སྦྱར་རོ། །དེ་དག་རེ་རེ་ལའང་། ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་གཉིས་ཏེ། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །གཉིས་པ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ལ་བསམ་གཏན་ས་དྲུག གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ་དགུའོ། །ཡང་ལམ་ཆེན་པོ་འབྲིང་ཆུང་ངུ་གསུམ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བ་ནི་གཞུང་དུ་གསལ་ལོ། །ཡང་སྤང་བྱའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་སྤོང་བ་ལ་ལམ་བཞི་བཞི་སྟེ། སྦྱོར་བ་དང་། བར་ཆད་མེད་པ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ལམ་གང་གིས་སྤང་བྱའི་ཉམས་སྨད་ཅིང་བར་ཆད་མེད་ལམ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ། ལམ་གང་གིས་སྤང་བྱ་འཇོམས་ཤིང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་འདྲེན་པར་བྱེད་པ། ལམ་གང་གིས་སྤང་བྱ་འགགས་པའི་རྣམ་གྲོལ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་སྤང་བྱ་གཞན་
Chinese
也必定从无少许之想的意识中产生，不离于有想非无想之想的专注等。分类而言，近取易，正行是：于有想非无想之境，圆满显现的专注之心及其相应者。无色界生也有四种，即：空无边处生、识、无所有、非想非非想处生。空无边处生的等持之异熟所摄的专注之心所完全区分的无色之生。其余三种也同样适用。分类而言，每一个又分为：高而好、高而坏、低而好、低而坏四种。其中，高是指长寿，低是指短命，好是指烦恼少且无感受，坏是指与此相反。第二，出世间的修道之相是：修道具有四谛之相。分类而言，有与胜观之分相符者，以及与止观之分相符者两种，即：出世间的妙观察智，以及与之相应的等持。第一种有：知苦、集、灭、道四种。将这些与“已见苦谛之自性并使之习惯的智慧”相结合。这些每一个又分为：法智之分和类智之分两种，即：以四谛之自性为境的智慧，以及以出世间之智慧为境的智慧。第二种与止观之分相符的有六禅定地，以及包含前三种无色定，共九种。此外，大、中、小三种道，每一个又分为三种，经文中已明确阐述。此外，舍弃每一个所断之相有四道，即：加行道、无间道、解脱道、胜道。按顺序，是指：哪一道贬低所断之过患并引导无间道，哪一道摧毁所断并引导解脱道，哪一道现前所断灭尽之解脱，以及其他所断
English
Also, it will definitely arise from the consciousness of having no thought whatsoever, inseparable from the concentration of thought that is neither thought nor non-thought, etc. In terms of classification, the approximation is easy, and the actual practice is: a one-pointed mind with complete clarity appearing on the object of neither thought nor non-thought, together with its concomitants. The formless realm of existence also has four: the sphere of infinite space, consciousness, nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception. The formless existence is completely distinguished by the one-pointed mind included in the fruition of the absorption of the sphere of infinite space. The other three are also applied in the same way. In terms of classification, each one is further divided into four: high and good, high and bad, low and good, low and bad. Among them, high refers to long life, low refers to short life, good refers to having little affliction and no sensation, and bad refers to the opposite. Secondly, the characteristic of the path of meditation that transcends the world is: the path of meditation has the aspect of the four truths. In terms of classification, there are two types: those that are in accordance with the aspect of higher vision and those that are in accordance with the aspect of tranquility and insight. They are: the wisdom of discriminating the Dharma that transcends the world, and the Samadhi that corresponds to it. The first has four: knowing suffering, origin, cessation, and path. Combine these with "the wisdom that has already seen the nature of the truth of suffering and makes it habitual." Each of these is further divided into two: the aspect of Dharma-knowledge and the aspect of subsequent-knowledge, that is: the wisdom that takes the nature of the four truths as its object, and the wisdom that takes the wisdom that transcends the world as its object. The second, which is in accordance with the aspect of tranquility and insight, has six meditation grounds, and includes the first three formless absorptions, totaling nine. Furthermore, each of the three paths, great, medium, and small, is divided into three, which is clearly explained in the text. In addition, there are four paths for abandoning each aspect of what is to be abandoned: the path of application, the path of non-interruption, the path of liberation, and the path of distinction. In order, they refer to: which path diminishes the faults of what is to be abandoned and leads to the path of non-interruption, which path destroys what is to be abandoned and leads to the path of liberation, which path manifests the liberation of the cessation of what is to be abandoned, and other things to be abandoned.