Tibetan
ག་པར་ཞུགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡང་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཁོ་ན་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་སྤངས་པར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་སྤང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་ཡོད་ན་སླར་ཡང་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་གི་རང་བཞིན་མི་འདོད་པ་དེས་ནི་དེའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ནད་དང་བྲལ་བར་འདོད་པས་ནི་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་སྤོང་བ་བཞིན། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ལམ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ཁོ་ན་མངོན་དུ་བྱ་བར་བརྗོད་ཅེ་ན། བྱིས་པ་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས། དེ་ཆད་ཀྱི་དོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་འགགས་པའི་འགོག་པ་ལ་སྐྲག་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ལམ་བརྟེན་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་འགོག་པ་དེ་ཉིད་མངོན་གསུམ་དུ་བྱ་བ་དམ་པར་བསྟན་པ་ན། འགོག་པ་ལ་མི་སྐྲག་ཅིང་དགའ་བ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ལ། དེ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ལམ་ལ་ཡང་འབད་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་འགོག་པའི་བདེན་པ་ནི་མངོན་དུ་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་དང་། འགོག་པ་མངོན་གསུམ་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ལམ་གོམས་པར་མ་བྱས་ན་མི་འབྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །ད་ནི་བདེན་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་བཤད་པར་བཞེད་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ། བརྟན་གཡོའི་འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པར་བསྟན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་མདོ་ལས་བྱུང་བ་བཤད་པ་དང་། ཕྱིའི་མཚན་ཉིད་དང་རྣམ་པ་དང་། དེ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། དམིགས་བསལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། དོན་བསྡུ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མདོར་བསྟན་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་དེ་ནི་གང་སྐྱེ་བ་སེམས་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། གང་དུ་སྐྱེ་བའི་གནས་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱ་བའོ། ། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། གཡོ་བའི་འཇིག་རྟེན་དང་། བརྟན་པའི
Chinese
因为无处可入的缘故。如果痛苦的真谛也应由有漏之法来断除，那为何只有集谛才应断除呢？因为不舍弃痛苦之因，也无法舍弃痛苦。如果因存在，那么果也会再次如其因缘般产生。对于不希望某种事物自性的人来说，就应该舍弃该事物的因的自性。就像希望远离疾病的人应该舍弃疾病之因一样，不希望痛苦的人也应该舍弃痛苦之因。因此，集谛是唯一应该断除的。如果道也应现证，那为何说只有灭谛才应现证呢？因为孩子们执着于痛苦的蕴聚，由于害怕它断灭，所以会对所有痛苦止息的灭谛感到恐惧，因此也不会依赖获得它的方法——道。当所有痛苦完全寂灭的灭谛被视为应郑重现证时，他们就不会再害怕灭谛，反而会欣喜接受，并且会为了获得它而在道上努力，因此灭谛才被说成是应该现证的。了知痛苦、断除集谛、现证灭谛，这些如果不是通过修习道，就不会发生，因此道才被说成是应该修习的。现在将要分别阐述各个真谛的自性。首先，想要阐述痛苦真谛的自性，所以说了“痛苦的真谛是什么呢？”。这也有四点：阐述有动转和无动转的世界是痛苦的真谛，阐述痛苦从经中产生，外在的特征和相状，以及阐述这些的差别。第一点又分为二：真实和特别。第一点又分为三：总说、广说和总结。第一，总说：痛苦的真谛，应该通过有情众生所出生的有情世间，以及出生之处的处所器世间这两者来了解。第二，广说：有动转的世间和无动转的
English
Because there is nowhere to enter. If the truth of suffering should also be abandoned by the defiled, then why should only the truth of origin be abandoned? Because without abandoning the cause of suffering, one cannot abandon suffering. If the cause exists, then the result will arise again according to its conditions. For those who do not desire the nature of something, they should abandon the nature of its cause. Just as those who wish to be free from disease should abandon the cause of disease, those who do not desire suffering should also abandon the cause of suffering. Therefore, the truth of origin is the only one that should be abandoned. If the path should also be realized, then why is it said that only cessation should be realized? Because children cling to the aggregates of suffering, and fearing its cessation, they become afraid of cessation, which is the cessation of all suffering, and therefore they do not rely on the path, which is the method of attaining it. When cessation, which is the complete pacification of all suffering, is shown to be solemnly realized, they will no longer fear cessation, but will gladly accept it, and will strive on the path to attain it, therefore the truth of cessation is said to be realized. Knowing suffering, abandoning the origin, and realizing cessation will not occur unless the path is cultivated, therefore the path is said to be cultivated. Now, the nature of each truth will be explained separately. First, wanting to explain the nature of the truth of suffering, so it is said, "What is the truth of suffering?" This also has four points: explaining that the moving and unmoving world is the truth of suffering, explaining that suffering arises from the sutras, external characteristics and appearances, and explaining the differences between them. The first point is divided into two: real and special. The first point is divided into three: summary, detailed explanation, and conclusion. First, the summary: the truth of suffering should be understood through both the sentient world where sentient beings are born, and the container world of the place where they are born. Second, the detailed explanation: the moving world and the unmoving world.
Tibetan
་འཇིག་རྟེན་གཉིས་ལས། དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱེ་ཞེས་སོགས་སྦྱར་རོ། །དེ་ལ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པས་དེར་ཁྲིད་པས་སམ་དགའ་བར་བྱེད་པ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དམྱལ་བའོ། །མི་ལྟར་འགྲེང་སྟེ་མི་འགྲོ་བར་དུད་དེ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དུད་འགྲོའོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སོང་བས་སམ་སྐོམ་པ་དང་ལྡན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡི་དྭགས་སོ། །ཡིད་ཤས་ཆེ་བས་སམ། སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་ཤེད་ཀྱི་བུ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་མིའོ། །འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་ལྟོས་པའི་རི་རབ་ཀྱི་ཤར་ན་ཡོད་ཅིང་ལུས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བཟང་བའི་ཕྱིར་ལུས་འཕགས་སོ། །བ་ལང་སྦྱིན་ཞིང་འཚོ་བ་དང་བ་ལང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་བ་ལང་སྤྱོད་དོ། །སྐད་ངན་པ་སྨྲ་བས་སམ་འཆི་ཁར་སྒྲ་མི་སྙན་པ་འབྱུང་སྟེ་འཆི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་སྙན་ནོ། །བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་མ་དྲོས་པའི་འགྲམ་ན་ཡོད་པའི་ཤིང་འཛམ་བུ་ཡིས་མཚོན་པས་དེའི་ཕྱིར་འཛམ་བུའི་གླིང་ངོ་། །ལྷོ་མི་སྨོས་པ་ནི་གཞན་རྣམས་འདི་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱོགས་ཕྱེ་བར་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རིས་སུ་གཏོགས་པའམ། དེ་དག་གི་གནས་ན་ཡོད་པའི་རྒྱལ་ཆེན་བཞིའི་རིས་སོ། །ལེགས་བྱས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱས་པ་རྣམས་དེར་སྐྱེས་པས་སམ། ཉེ་དབང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་མོ། །ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་འཐབ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་འཐབ་བྲལ་ལམ། ཡང་ན་ལྷ་མཚེ་མར་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བས་སམ། མེལ་ཚེ་ཐུན་རེས་ལ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་མའོ། །ཆོས་ཀྱི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ལྷག་པར་ཆེ་བས་དགའ་ལྡན་ནོ། །རང་གི་སྤྲུལ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པས་འཕྲུལ་དགའོ། །གཞན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་དོ། །སྡིག་པའི་ཆོས་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཚངས་པ་དེའི་རིས་སུ་གཏོགས་པས་ན་ཚངས་རིས་སོ། །ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་མདུན་ན་འདུག་སྟེ་ཚིག་འདོན་པའི་ཕྱིར་ཚངས་པ་འདུན་ན་འདོན་ནོ། །ཚེ་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཚངས་པ་གཞན་ལས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཚངས་ཆེན་ནོ། །རང་གི་ས་གོང་མ་ལ་ལྟོས་ནས་འོད་ཆུང་བའི་ཕྱིར་འོད་ཆུང་ངོ་། །འོད་ས་འོག་མ་པས་ཚད་བཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་འོད་དོ། །གནས་གཞན་ཀུན་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འོད་གསལ་ལོ། །ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་བདེ་བ་ལ་དགེ་བར་བཏགས་ཏེ། དེ་རང་གི་ས་གོང་མ་བས་ཆུང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དགེ་ཆུང་ངོ་། །བདེ་བ་དེ་ས
Chinese
在两个世界中，第一个是指众生所生的处所。也就是说，众生生于地狱等处。因此，由于非福德将他们带到那里，或者没有快乐，所以称为地狱。不像人一样站立行走，而是弯腰行走，所以称为畜生。因为一去不复返，或者因为口渴，所以称为饿鬼。因为心意占主导，或者因为是生主势力的儿子，所以称为人。相对于瞻部洲，位于须弥山的东方，身体特别优越美好，所以称为胜身洲。因为布施牛并以此为生，以及享用牛，所以称为牛货洲。因为说不好的话，或者临死时发出不悦耳的声音，因为死亡所以声音难听，所以称为恶音洲。因为位于北方海洋边未被温暖的岸边，以树木瞻部为标志，所以称为瞻部洲。没有提到南方，是因为其他地方都以此为参照来划分方向。属于四大天王之列，或者位于他们的住所，所以称为四大天王众。因为行善之人一起生在那里，或者因为有三十二近属和三十三众，所以称为三十三天。因为远离天人和非天人的争斗，所以称为无诤天，或者因为化现为双生子而生，或者因为轮流劝勉，所以称为善现天。因为对法的喜乐和安乐特别大，所以称为兜率天。因为喜欢自己的化身享受，所以称为乐变化天。因为能自在地支配他人的化身享受，所以称为他化自在天。因为消除罪恶之法，属于梵天之列，所以称为梵众天。因为在梵天大前坐着念诵，所以称为梵辅天。因为寿命和颜色等比其他梵天长，所以称为大梵天。相对于自己的上层，光芒较小，所以称为少光天。因为下层天无法衡量其光芒，所以称为无量光天。因为能照亮所有其他处所，所以称为极光净天。因为心意的安乐被认为是善的，并且比自己的上层天小，所以称为少善天。那个安乐
English
Among the two worlds, the first refers to the places where beings are born. That is to say, beings are born in places such as hells. Therefore, because non-virtue leads them there, or because there is no joy, it is called hell. Unlike humans who stand and walk, they bend over and walk, so they are called animals. Because they go and do not return, or because they are thirsty, they are called hungry ghosts. Because the mind is dominant, or because they are the sons of the lord of beings, they are called humans. Relative to Jambudvipa, it is located east of Mount Sumeru, and the body is particularly superior and beautiful, so it is called Purvavideha. Because they give cows and live by them, and enjoy cows, they are called Aparagodaniya. Because they speak bad words, or because they make unpleasant sounds at the time of death, because of death the sound is unpleasant, so it is called Uttarakuru. Because it is located on the shore of the northern ocean, on the shore that is not warm, marked by the Jambudvipa tree, it is called Jambudvipa. The south is not mentioned because other places are used as a reference to divide directions. Belonging to the retinue of the Four Great Kings, or located in their residence, it is called the retinue of the Four Great Kings. Because those who do good deeds are born there together, or because there are thirty-two close attendants and thirty-three retinues, it is called the Thirty-Three. Because it is far from the strife between gods and asuras, it is called the Heaven of No Strife, or because they are born by manifesting as twins, or because they take turns exhorting, it is called the Heaven of Good Manifestation. Because the joy and happiness of Dharma are particularly great, it is called the Tushita Heaven. Because they enjoy their own emanated enjoyments, it is called the Heaven of Enjoying Emanations. Because they can freely control the emanated enjoyments of others, it is called the Heaven of Controlling Others' Emanations. Because it eliminates the law of sin, belonging to the retinue of Brahma, it is called the Heaven of Brahma's Retinue. Because they sit in front of the Great Brahma and recite, it is called the Heaven of Brahma's Attendants. Because life and color are longer than other Brahmas, it is called the Great Brahma Heaven. Relative to its own upper level, the light is small, so it is called the Heaven of Little Light. Because the lower heaven cannot measure its light, it is called the Heaven of Immeasurable Light. Because it illuminates all other places, it is called the Heaven of Clear Light. Because the happiness of the mind is considered good, and it is smaller than its own upper heaven, it is called the Heaven of Little Virtue. That happiness