Tibetan
དེ་ཡང་བདག་གི་གཞི་ཡིན་ཏེ། འདུ་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་ཐོས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་དོན་རྣམས་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོའི་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བདག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་གཞི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྗོད་དོ། །མཐོང་ཐོས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་འདུ་ཤེས་སུ་ཤེས་པ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་སྟེ། འདུ་ཤེས་དང་བདག་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལ་སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་པ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་བདག་གི་གཞི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སེམས་དད་སོགས་ཆོས་དང་ཆགས་སོགས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལ་བསྐུལ་ཅིང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ན་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ལས་སོགས་པ་པོའི་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་གཞི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྗོད་དོ། །སེམས་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་པོ་སེམས་པ་ལ་སོགས་པ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་སྟེ། སེམས་དཔའ་སོགས་བདག་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ཐོས་སོགས་དང་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་སོགས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡིན་གྱི་བདག་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་གང་ལ་རྟེན་ནས་མིག་སོགས་དབང་པོ་རྣམས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་སོགས་བྱེད་པའི་རྟེན་དེ་ཉིད་བདག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དོགས་པ་ལ། སྔར་བཤད་པའི་བདག་གི་གཞི་དེ་དག་གི་གནས་རྣམས་བརྟེན་བརྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཐོང་ཐོས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་ཡིད་ཤེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཡིན་པར་ཤེས་པ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྡོག་སྟེ། །རྣམ་ཤེས་རྣམས་བདག་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལྔ་པོ་ཁོ་ནར་ངེས་ན་དེ་དག་བཟློག་པའི་དོན་དུ། འཁྲུལ་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཁོ་ནར་ངེས་པར་རིགས་ཀྱང་བདག་ལྟ་ནི་དེ་ཙམ་དུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དབུ་མ་འཇུག་པར། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱི་བརྟགས། །ཅེས་དང་། དབུ་མ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པར་ཡང་། བྱེ་བྲག་པས
Chinese
而且，这也是我的基础，因为在意识对所见所闻等进行命名时，会产生误认为命名者是我的错觉。为了揭示这种我执的错觉之基础，所以宣说了意识之蕴。当认识到对所见所闻等事物进行命名是意识时，那种我执就会消失，因为意识与我二者的性质并不相符。对于善与非善之法，令心明显造作的心等行蕴，也是我的基础，因为当它们策动心生起信心等善法，以及贪执等非善法，并令其明显造作时，会产生错觉，认为善与非善之业的作者就是我。为了揭示这种我执的错觉之基础，所以宣说了行蕴。当认识到令心对善与非善之境明显造作的，是心等行蕴时，那种我执就会消失，因为心等与我二者的性质并不相符。假设，即使承认所见所闻等以及命名等是色等蕴，而不是我，但如果怀疑凭借什么，眼等诸根才能享用对境，以及意识才能进行命名等，那个所凭借的所依就是我，那么，为了稳固先前所说的我的基础的那些处所，所以宣说了识蕴。而且，通过眼等诸根之门而领受色等对境，以及通过意识之门而对所见所闻等事物进行命名者，当认识到是意识等识时，那种我执就会消失。因为识等与我二者的性质并不相符。如果认为我执仅仅局限于如前所述的五种特征，那么为了遣除这些，似乎可以确定错觉之基础仅仅是五蕴，然而我见并不局限于此，正如《入中论》中所说： “能食常有实事非作者， 功德无作外道所计我。” 以及《中观真实摄略》中也说，胜论派：
English
Moreover, this is also the basis of self, because when consciousness names things that are seen and heard, etc., the illusion arises that the one who names is the self. In order to reveal the basis of this illusion of self-grasping, the aggregate of consciousness is taught. When it is recognized that naming things that are seen and heard, etc., is consciousness, then that self-grasping disappears, because the nature of consciousness and self are not compatible. The aggregate of formations, such as the mind that clearly engages the mind in virtuous and non-virtuous dharmas, is also the basis of self, because when they incite the mind to generate virtuous dharmas such as faith, and non-virtuous dharmas such as attachment, and cause it to clearly engage, the illusion arises that the agent of virtuous and non-virtuous actions is the self. In order to reveal the basis of this illusion of self-grasping, the aggregate of formations is taught. When it is recognized that the mind, etc., are the formations that cause the mind to clearly engage in virtuous and non-virtuous objects, then that self-grasping disappears, because the nature of the mind, etc., and the self are not compatible. Suppose, even if it is admitted that what is seen and heard, etc., and naming, etc., are the aggregates of form, etc., and not the self, but if there is doubt as to what it is that the sense faculties such as the eye rely on to enjoy objects, and that consciousness relies on to name things, etc., and that the basis on which they rely is the self, then, in order to stabilize those places that are the basis of self that were previously explained, the aggregate of consciousness is taught. Moreover, the one who experiences objects such as form through the doors of the sense faculties such as the eye, and the one who names things that are seen and heard, etc., through the door of consciousness, when it is recognized that it is consciousness, etc., then that self-grasping disappears. Because the nature of consciousness, etc., and the self are not compatible. If it is thought that self-grasping is limited to only the five characteristics mentioned above, then in order to eliminate these, it seems that the basis of illusion can only be determined to be the five aggregates, but the view of self is not limited to this, as it is said in the *Madhyamakavatara*: "The self conceived by the tirthikas is an eater, permanent, real, non-agent, Endowed with qualities, and inactive." And in the *Madhyamaka-tattvasamgraha*, the Vaisheshikas:
Tibetan
་རྟེན་དང་ཀུན་འཇུག་ཟ་བྱེད་པོ། །ཞེས་དང་། གསང་བ་པས། ས་དང་མེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ། །དེ་ཤེས་རྟག་པའི་འཇུག་པ་ནི། །དེ་བདག་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། རིག་བྱེད་མཐའ་པས། ཤེས་པ་ནུས་ལྡན་འཇིག་པ་མེད། །དེ་བཞིན་སྲོག་ཀྱང་བདག་འདིར་འདུ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ཐ་དད་མེད། །དེ་བཞིན་བདག་ཀྱང་ངེས་པ་ཡིན། །ཅེས་དང་། སྤྱོད་པ་པས། གཞན་བདག་བདག་ནི་ལྡོག་པ་དང་། །རྗེས་འགྲོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་ན། །སེམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད། །ཅེས་པ་དང་། རྒྱལ་བ་པས། རྒྱལ་དཔོག་པ་བཞིན་རྒྱལ་བ་པས། །རྫས་དང་རྣམ་གྲངས་ངོ་བོ་ཡིས། །སྐྱེས་བུ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་འདོད། ། ཅེས་བཤད་པ་ལྟར། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་བདག་གི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཡོད་ཅིང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡང་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་ལས་ཀྱང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མཐའ་ཉི་ཤུ་ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་མེད་དེ། འདི་ལྟར་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མི་འདྲ་བ་གང་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་དང་། ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། དེ་ལ་གང་དག་བདག་བེམས་པོར་འདོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་འཁྲུལ་གཞི་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བས། དེ་དག་ཀུན་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བསྟན་པ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་ལ། གང་དག་བདག་ཤེས་པར་འདོད་པ་དེ་དག་ཀུན། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་གཞི་སོ་སོ་རྣམས་ཀྱིས་དགེ་སྡིག་གི་རྣམ་སྨིན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་པའི་བྱ་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པར་མཐོང་བ་ལས་འཇུག་པ་ཡིན་པས། དེ་དག་ཀུན་མིང་གཞིའི་ཕུང་པོ་བསྟན་པས་བཟློག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་ཀྱང་། གྲངས་ཅན་སོགས་བདག་ཤེས་པར་འདོད་པ་རྣམས་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཞིང་གཟུགས་ཕུང་ལ་བདག་གིར་ལྟ་ལ། བྱེ་བྲག་པ་སོགས་བདག་བེམས་པོར་འདོད་པ་རྣམས་གཟུགས་ཕུང་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་ཤིང་གཞན་བཞི་ལ་བདག་གི་བར་ལྟ་བར་བཤད་དོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་མཐའ་ཉི་ཤུར་བཤད་པས་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་དེ། །དེ་དག་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལྔ་དང་། བདག་གིར་ལྟ་བ་བཅོ་ལྔར་འདི་ཉིད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། བདག་ལྟ་ལྔ་ཡང་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལྔ་བསྟན་པས་འཇིག་ལྟའི་མཐའ་ཉི་ཤུའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལྔ་པོ་ལྡོག་ཅིང་། དེ་དག་ལོག་པས་ཀྱང་བདག་གིར་ལྟ
Chinese
「是所依及能入能食者。」如是。密護者云：「地與火水等，彼識常入者，彼即有主之自性。」如是。理智邊際者云：「識具功能無壞滅，如是命亦住於此，虛空之中無差別，如是自我也決定。」如是。行者云：「他我我即是轉變，具隨行自性者，許為心之體性。」如是。勝者云：「如勝者所量，勝者以事物與種類體性，許士夫心之自性。」 如是宣說。如是，外道們有眾多不同的我之特徵，並且也有許多與之相符的執我方式。經文中也說：「有二十種壞聚見邊。」如果有人問，那麼這是否有過失呢？ 答：此無過失。因為，所有這些不同的我見，都可以歸結為兩種：一種是認為我是物質的自性，另一種是認為我是識的自性。其中，凡是認為我是物質的，都是因為他們認為眼等諸根是享受對境的迷惑之源，因此，這些都將與所闡述的色蘊相違背。凡是認為我是識的，都是因為他們看到受等各自的基礎，享受善惡的異熟等等，並做之前所說的那些事情，因此才會有這樣的觀點。所以，這些都將被闡述名基之蘊所遮止。 此外，學德 स्थिरमति（梵文天城體，Sthiramati，音译：谛友/坚慧）论师也说：「数论等认为我是识者，于名蕴执我，于色蕴执我所。胜论等认为我是物质者，于色蕴执我，于其余四蕴执我所。」 經中說有二十種壞聚見邊，這也沒有損害。因為，這二十種見解將在此處被解釋為五種我見和十五種我所見。而且，五種我見也是以五蘊為對境的。 如此，通过阐述五蕴，二十种坏聚见边的五种我见将被遮止，并且由于这些我见的消失，我所见
English
"It is the support and the enterer and the eater." Thus. The Secret One says, "Earth and fire, water, and so on, that knowing constant entering is the nature of that possessor." Thus. The Edge of Intellect says, "Consciousness is powerful, indestructible, likewise life also dwells here in the self. In the sky there is no difference, likewise the self is also certain." Thus. The Practitioner says, "Other self, the self is changing, with the nature of following, it is considered to be the essence of mind." Thus. The Victorious One says, "Like the measure of the victorious one, the victorious one considers the nature of the person, the mind, with substance and category." As it is said. Thus, the outsiders have many different characteristics of the self, and there are also many ways of grasping the self that are in accordance with it. And also from the scriptures, it is said, "There are twenty extremes of the view of the aggregates." If one asks, is there a fault in this? There is no fault in this. Like this, all the different views of self that exist are definitely considered to be of the nature of a material self and of the nature of consciousness. Among them, all those who consider the self to be material arise from the fact that they consider the senses such as the eye to be the basis of delusion in enjoying objects, so all of them will be contrary to the explanation of the form aggregate. All those who consider the self to be consciousness do so because they see that the respective bases such as feeling enjoy the ripening of virtue and non-virtue, and do the actions previously described, and therefore they have such a view. Therefore, all of them will be averted by the explanation of the aggregate of name and base. Moreover, the teacher Sthiramati also said, "Those such as the Samkhyas who consider the self to be consciousness view the name aggregate as the self and the form aggregate as the self's. Those such as the Vaisheshikas who consider the self to be material view the form aggregate as the self and the other four as the self's." There is no harm even if it is said that there are twenty extremes of the view of the aggregates. Because, these twenty views will be explained here as five views of self and fifteen views of self's. Moreover, the five views of self are also those whose object is the five aggregates. Thus, by explaining the five aggregates, the five views of self of the twenty extremes of the view of the aggregates will be averted, and by the disappearance of those views, the views of self's