English
The division is made into twelve categories such as ུག་ and contaminated, one hundred categories such as arising, sixteen categories such as past, and eleven categories such as cause. Firstly, what is the nature of the objects to be known, such as aggregates, elements, and sources, and the meaning to be known? How many elements are needed for an object? Why is it necessary to examine whether it exists as a substance? The first two are to dispel confusion about nature and classification, and the third is to dispel attachment to self. This method should be applied to everything. The characteristic of a real substance is that it becomes the object of sensory perception, does not depend on sound, and does not depend on the appearance of the nature of some other dharma in the realm of the mind. Rather, the essence of that dharma itself appears independently in the realm of sensory consciousness or mental consciousness. This is called a real substance because that dharma does not depend on others but is self-sufficient. Also, it is said that becoming the object of mental consciousness does not depend on names, and does not cling to the appearance of names, but clings to the meaning. That is, the object of the wisdom of the Buddhas and Bodhisattvas born from mental consciousness is the inexpressible nature of all dharmas. And, according to the tenets of the schools, a real substance is anything that is perceived that becomes the object of sensory perception without depending on anything else, such as sound not depending on form, and sound arising from the consciousness of sound. It is not like how, in the case of a vase and so on, one focuses on the object without interruption by the respective senses, and then the consciousness of the vase and so on arises after being examined by mental consciousness. And, of these two characteristics, the first is the characteristic of truly existing as a substance, and the latter is the independent real substance, as Yeshe Shenyen (ཡེ་ཤེས་བཤེས་གཉེན་) explains. Therefore, the aggregates of feeling, perception, and consciousness, as well as shape, non-revealing form, and what is composed of aggregates, and the aggregate of form that exists only when manifest, and the aggregates of formations other than non-associated and mentally produced existents are real. And, the elements and sources that have become the nature of these are also real, so one should contemplate the reasons.
Tibetan
ས་ནས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫས་སུ་ཡོད་པའོ་ཞེས་སྨོས་ཀྱི་རྫས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྫས་ཡོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་དངོས་པོའི་རྐང་གྲངས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་དགོས་པ་ནི། མཚན་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་གང་དག་ཕུང་པོ་སོགས་ལ་མ་གཏོགས་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་སོགས་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཏགས་པར་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཆོས་གང་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་བརྗོད་པ་མིང་གི་ཐ་སྙད་བཀྲ་བར་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་བློའི་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྫས་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པས་རང་གི་རྒྱུད་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དབྱིབས་རྣམས་ནི་བརྗོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་རྡུལ་རྣམས་མ་བཟུང་བར་དབྱིབས་ཀྱི་བློ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཞིག་རང་གི་རྒྱུད་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ནི་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་བརྗོད་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཆོས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པ་ཡང་ཡོད། དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཡང་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཏགས་པས་ཡོད་པའོ། ། དགོས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡང་ཡོད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་སྟེ། བཏགས་ཡོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་བཞག་ལ། སྡེ་པ་དག་ནི། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློའི་གཞན། །བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དབང་དུ་བློའི་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་བུམ་པ་དང་ཆུ་ཀླུང་དང་ཤིང་རྟ་དང་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཚོགས་པ་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དབང་དུ་བློ་ལ་
Chinese
因此，说的是从地界开始，蕴、界、处一切都是实有，但并非指地界本身。如此这般，辨析实有的体性和事物数量的必要是：当知晓具有如此体性的实有事物仅仅是蕴、界、处之法时，就能舍弃那些执着于蕴等之外的“我”是实有的显现，因此，应当考察和辨析实有成立的体性等。假有的体性是：任何法，凡是依赖于感官的行境，依赖于言说、名相的显现，以及依赖于除此之外的法之自性在意识中显现的，就是假有。因为它们依赖于其他实法，自身并不独立成立。其中，形状并不依赖于言说，因为它们不是感官的行境。它们仅仅依赖于其他事物，因为不执取颜色微粒，就不会产生形状的意识。如此一来，凡是自身独立成立的，就是实有；反之，依赖于其他事物的，就是假有。事物既有依赖于言说和其他事物，被法和色蕴所包含的；同样，也有被蕴、界、处其他所包含的，因此，一切都是假有。必要是舍弃执着于除了蕴之外的“我”仅仅是假有的显现，因为具有假有体性的事物仅仅被知晓为蕴、界、处之法。关于世俗谛和胜义谛的区分，各部派如《俱舍论》中所说：“若坏及异慧，余慧不转者，如瓶水世俗，余是胜义有。”正如所说，像色和受等，不依赖于其他，而是自主地在意识中显现的，就是胜义有；而像瓶子、河流、车辆和城市等，不依赖于其他组合，而是自主地在意识中
English
Therefore, it is said that from the earth element onwards, all aggregates, realms, and sources are substantially existent, but it does not refer to the earth element itself. Thus, the necessity of analyzing the characteristics of substantial existence and the number of entities is: when it is known that substantially existent entities with such characteristics are merely the dharmas of aggregates, realms, and sources, then those who cling to the appearance of "self" as substantially existent apart from the aggregates, etc., will be abandoned. Therefore, the characteristics of substantial establishment, etc., should be examined and analyzed. The characteristic of nominal existence is: any dharma that depends on the sphere of the senses, depends on the expression and manifestation of names, and depends on the appearance of the nature of other dharmas in consciousness, is nominally existent. Because they depend on other substantial entities, they do not independently exist on their own. Among them, shapes do not depend on expression, because they are not the sphere of the senses. They depend only on other things, because the consciousness of shape does not arise without grasping the particles of color. Thus, whatever exists independently is substantially existent; conversely, whatever depends on other things is nominally existent. Entities include those that depend on expression and other things, and are included in the aggregates of form and dharma; similarly, there are also those included by other aggregates, realms, and sources. Therefore, everything is nominally existent. The necessity is to abandon clinging to the appearance of "self" as merely nominally existent apart from the aggregates, because entities with the characteristics of nominal existence are known only as the dharmas of aggregates, realms, and sources. Regarding the distinction between conventional truth and ultimate truth, the schools, as stated in the Abhidharmakosha: "If, when broken or examined by other wisdom, other wisdom does not arise, like a pot of water, it is conventionally existent; the rest is ultimately existent." As stated, like form and feeling, which appear independently in consciousness without relying on others, are ultimately existent; while things like pots, rivers, vehicles, and cities, which do not depend on other combinations, but appear independently in consciousness,
Tibetan
མི་འཆར་བའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་མདོ་སྡེ་པ་གང་དག་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པས། དངོས་པོའི་རྐང་གྲངས་ལ་མི་མཐུན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད་དོ། དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་དང་། རྫས་ཡོད་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་དང་བཏགས་ཡོད་དོན་གཅིག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་བཤད་པའི་རྫས་ཡོད་དང་། བཏགས་ཡོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་དག་ནི་སྡེ་པ་རྣམས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་ནི། གང་ཞིག་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པ་དེ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བཞེད་ལ། དེ་ལས་ཟློག་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་དང་བཏགས་པར་ཡོད་པར་བཞེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྗོབ་ཡོད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་བྱིས་པའི་བློའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇུག་པ་ལས། དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡི། དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་གཉིས་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དོན་དམ་སྟེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འདོད་ན་ཁོ་བོས་ཡི་གེ་ལོགས་སུ་བཀོད་པ་ཡོད་པས་དེ་ཉིད་དུ་ལྟ་བར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་གང་ལ་དམིགས་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་དག་གིས་གནས་ལུགས་མཐོང་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ན་བདག་ཆགས་སོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་རྒྱུར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་དམིགས་ཏེ་སྒོམ་པས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའི་དམིགས་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད
Chinese
因为不显现的缘故，被认为是仅仅在世俗中存在。对此，一些分别说部认为在胜义中存在的法，经部却认为仅仅是假立存在。因此，只是在事物数量上存在不一致，而在定义上没有不一致。这样一来，胜义和实有，以及世俗和假立，被认为是同义的。因此，这里所说的实有和假立的定义，与各部派的二谛定义相符。理自在则认为，凡是能经受理性分析的，就是实有和胜义有；与此相反的，就是世俗有和假立有。如《释量论》中所说：“何为胜义能成办，彼即此处胜义有，余者乃是世俗有。”中观派则认为，凡是孩童心识的对境就是世俗，凡是圣者智慧的对境就是胜义。如《入中论》中所说：“诸法真实见为虚妄者，彼于事物二相执持转，真实见境即是胜义谛，见为虚妄即是世俗谛。”如果想要轻松理解这个道理，我已经另外写了一篇文章，请在那里阅读。这里，凡是执着它会导致贪着等烦恼增长的对境，就被称为世俗，因为它们遮蔽了对实相的证悟。这样一来，五蕴、十二处和十八界也都会成为贪着等的对境，因此它们是在世俗中存在的。从哪里了知五蕴等仅仅是法，从而舍弃对作为贪着等烦恼增长之因的显现执着呢？凡是缘它而修习，能使烦恼完全清净的对境，就是胜义有，因为它是圣者智慧的殊胜行境。这样一来，五蕴、十二处和十八界
English
It is held that it exists only conventionally because it does not appear. Some Vaibhashikas believe that some dharmas that are believed to exist ultimately are considered by the Sautrantikas to exist only nominally. Therefore, the disagreement is only in the number of entities, but there is no disagreement in the definition. Thus, the ultimate and the real, and the conventional and the nominal, are considered synonymous. Therefore, the definitions of the real and the nominal described here are consistent with the definitions of the two truths of the schools. The Lord of Reasoning believes that whatever can withstand rational analysis is real and ultimately existent, and the opposite of that is conventionally and nominally existent. As it is said in the Pramanavarttika: "Whatever is ultimately capable of accomplishing a purpose is ultimately existent here; the rest is conventionally existent." The Madhyamikas consider whatever is the object of a child's mind to be conventional, and whatever is the object of the wisdom of the noble ones to be ultimate. As it is said in the Madhyamakavatara: "Those who see all things as truly false will grasp the two aspects of things. The object of true seeing is the ultimate truth, and seeing as false is considered the conventional truth." If you want to easily understand this principle, I have written a separate article, so please read it there. Here, whatever object, when fixated upon, causes attachment and other afflictions to increase is called conventional, because they obscure the seeing of reality. Thus, all the skandhas, dhatus, and ayatanas also become objects of attachment and so on, and therefore they exist conventionally. When one knows the skandhas and so on to be merely dharmas, one abandons the manifest clinging to them as the cause of the increase of attachment and other afflictions. Whatever object, when meditated upon, causes the afflictions to be completely purified is ultimately existent, because it is the excellent object of the wisdom of the noble ones. Thus, the skandhas, dhatus, and ayatanas