Tibetan
གསུམ་མཚན་གཞི་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །མདོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་དང་ཉེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྣམ་མཁྱེན་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ལུས་དང་། ངག་དང་། སེམས་དང་མཚན་དེ་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་མི་བསྐྱེད་ཅིང་། ཞེས་སོ། །བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ན། ཐབས་མི་མཁས་པས་གཟུགས་ལ་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེའི་མཚན་མ་ལ་མི་བརྟེན་པས་དེ་རྟེན་དང་བྲལ་བས་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་མོས་པ་མིན་ཞིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་འདུ་ཤེས་བྱར་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ན་གཟུགས་ལ་གནས་པ་མེད་པ་དང་ལྷག་པར་མོས་པ་མེད་པ་དང་ཀུན་ཤེས་པ་མེད་པ་དང་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་གཉིས་སུ་ངེས་ལ། གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མཚན་གཞིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དག་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྣམ་པ་ནི། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྐྱེ་བོ་དམིགས་པ་ཅན་གྱི་ངོར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །བཟོད་པ་འབྲིང་གི་དམིགས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད། རྣམ་བྱང་གི་རང་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། ལུས་དང་སོགས་པས་ངག་ཡིད་མཚན་གཞི་དང་བཅས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་ཞེ་ན། བཟོད་འབྲིང་གི་ཡེ་ཤེས་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་ཁོ་ནས་སོ། །བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན། གཟུགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པས་སོ། །རྣམ་པ་ནི། རང་བཞིན་ཁོ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་མི་མོས་ཤིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བཟོད་པར་གྱུར་པ་ཞེེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ཐོབ་ནས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་མེད་པས་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པས་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་མི་སྐྲག་ཅིང་མོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ཆོས་མཆོག་གི་དམིགས་རྣམ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རྩ་བ་ནི། ཆོས་མཆོག་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །མདོ་ནི། འདི་ནི་བྱང་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཞེས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ལམ་བདེན་གྱིས་བསྡུས་པ་ལས། ཆོས་མཆོག་ནི་བདེན་པ་བཞི་ཀ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་འདིར་གདུལ་བྱ་ཉེ་བའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཐབས་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པར་བསྟན་ཏེ། འགྲེལ་ཆེན་དུ། འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ན་ཞེས་སོ། །རྣམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་པ་ན་རང་གི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་མི་བྱེད་པར་གདུལ་བྱའི་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་བདེན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཡིས་སོ། །ཆོས་མཆོག་ཆུང་ངུ་འདི་ནི། ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་བདེན་པ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་ཞེས་བྱ་ལ། བཟོད་པ་འབྲིང་ནི་ལུས་སོགས་རྣམ་པར་དག་པས་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚུལ་དུ་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ནི་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛི
Chinese
第三，是了悟诸法自性，成为连同所依完全清净之因的智慧。经部中说：接近遍智，如何如何接近遍智，就如何如何不会对身体、语言、心和相生起贪欲之心。大忍的所缘是：色等那些以无常等相而区别的。若大菩萨行般若时，因不善巧，若于色而行，则于相而行。相是：不依赖色等之相，因此它远离所依，不以信解作意而信解，而是以如实作意而了悟为不可思议。若大菩萨行般若时，不住于色，尤其没有信解，没有普知等。第二，解释分二：第一，广说。小忍的所缘是：色等在胜义中无自性。诸法决定为体相和所依二者。色等可变之体相的自性和色等所依之自性的体相，在胜义中以空性一味性。相是：在对实有显现执著的众生面前，色等在胜义中无实有，仅是名言中显现之自性而了悟。中忍的所缘是：以胜义中无自性之故，色等亦不生起于杂染之自性，亦不涅槃于清净之自性。相是：身体等，以语言、意连同所依，在佛地以一切方式远离相违品，成为名为完全清净之因的智慧。为何成为彼之因？因为中忍之智慧仅了悟一切法之自性为空性。大忍的所缘是：以一切法在胜义中无相而区别的色等。无相之理由：
English
Third, it is the wisdom that realizes the nature of all dharmas, which becomes the cause of complete purification together with the basis. The Sutra says: Approaching omniscience, how and how approaching omniscience, so and so will not generate a mind of desire for body, speech, mind, and characteristics. The object of great forbearance is: those such as form, which are distinguished by characteristics such as impermanence. If a great Bodhisattva practices Prajnaparamita, if he practices form because of unskilled means, then he practices characteristics. The aspect is: not relying on the characteristics of form, etc., therefore it is separated from the support, not believing through faith and attention, but realizing that it is inconceivable through the attention of reality itself. If a great Bodhisattva practices Prajnaparamita, there is no dwelling in form, especially no faith, no omniscience, etc. Second, the explanation is divided into two: First, the extensive explanation. The object of small forbearance is: form, etc. are without self-nature in the ultimate sense. All dharmas are determined to be two: characteristics and basis. The nature of the characteristics of form, etc., and the characteristics of the nature of the basis of form, etc., are of one taste in emptiness in the ultimate sense. The aspect is: in the face of beings who cling to the appearance of reality, form, etc. are not real in the ultimate sense, but only the nature of appearance in name, and realize it. The object of middle forbearance is: because there is no self-nature in the ultimate sense, form, etc. do not arise in the nature of defilement, nor do they pass into nirvana in the nature of purity. The aspect is: body, etc., with speech and mind together with the basis, in the Buddha-field, in all ways, away from the opposing side, becoming the wisdom that is the cause of complete purification. Why does it become its cause? Because the wisdom of middle forbearance only realizes that the self-nature of all dharmas is emptiness. The object of great forbearance is: form, etc., distinguished by the fact that all dharmas are without characteristics in the ultimate sense. The reason for no characteristics:
Chinese
因为可破坏等自相，以及无常等共相，在胜义中并不存在。相状是：以自性唯独对色等相的，远离所依的相之法，在胜义中信解，以作意不信解总义之方式，并且唯独作意彼性，因此以现量之相完全了知而证悟，这被称为证悟。第二，总结意义是：如前所说的方式，有小、中、大三种，如此则成为安忍。为何称为安忍呢？因为获得此后，不会转生恶趣，由于执着无自性，因此不畏惧大法并且信解。第四，殊胜法的所缘和相有二。第一，根本是：殊胜小法的所缘是：成为彼性之中的等持自性的色等。经部是：这是大菩萨们的等持，称为一切法无生。等持被道谛所摄，如果殊胜法缘于四谛，则不应成为所缘，如果这样问。虽然是真实的，但是在此处，观待所化有情的意乐，以等持之方便，在胜义中，显示缘于等持和自性空性为一的色等。释论大疏中说：这是缘于彼性之中，成为等持之自性的色等时。相状是：成佛时，以自己的往昔愿力等加持，不作勇健行等等持，而是如所化有情的根器一般而行持。因此以果之方式缘于谛实的彼性。这个殊胜小法，为了特别作意的等持之果，缘于谛实而修习，因此称为以果之方式。中品安忍是身体等完全清净，以成为因的方式缘于谛实，因此称为以因之方式。经部是：以何等持，将体验一切等持的行境？那就是勇健行之等持。
English
Because destructible and other self-characteristics, as well as impermanence and other general characteristics, do not exist in the ultimate sense. The aspect is: with self-nature alone, the characteristics of form and so on, the Dharma of characteristics that are separated from the support, believing in the ultimate sense, by mentally not believing in the way of general meaning, and only mentally focusing on that nature, therefore, realizing through completely knowing with the aspect of direct perception, this is called realization. Second, the summary of the meaning is: as mentioned before, there are three types: small, medium, and large, and thus it becomes forbearance. Why is it called forbearance? Because after obtaining this, one will not be reborn in the lower realms, and because attachment is without self-nature, one is not afraid of the great Dharma and believes in it. Fourth, the object and aspect of the supreme Dharma have two aspects. First, the root is: the object of the small supreme Dharma is: the forms and so on that have become the self-nature of samadhi in that very nature. The sutra is: This is the samadhi of the great Bodhisattvas, called the non-arising of all dharmas. Samadhi is included in the path truth, if the supreme Dharma is based on the four truths, then it should not be an object, if you ask. Although it is true, here, depending on the intention of the beings to be tamed, by means of samadhi, in the ultimate sense, it is shown to focus on form and so on, which are one with samadhi and emptiness of self-nature. In the great commentary, it says: This is when focusing on form and so on, which have become the self-nature of samadhi in that very nature. The aspect is: when becoming a Buddha, by the power of one's past aspirations and so on, one does not perform the samadhi of heroic conduct and so on, but acts according to the capacity of the beings to be tamed. Therefore, by means of the result, it focuses on the reality of the truth. This small supreme Dharma, for the sake of the result of the specially intended samadhi, is practiced by focusing on the truth, therefore it is called the way of the result. Medium forbearance is that the body and so on are completely purified, focusing on the truth in the way of becoming the cause, therefore it is called the way of the cause. The sutra is: With what samadhi will one experience the realm of all samadhis? That is the samadhi of heroic conduct.