Tibetan
་གཞན་གྱི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གཞན་དོན་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བླང་བའི་ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་སེམས་བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་ལྟར་ན། འདོད། གང་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ། གང་གི་དོན་དུ་ན་གཞན་དོན་གྱི་ཕྱིར་དུ་ཞེས་པར་འགྱུར་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན། འདོད། གང་ན། གཞན་གྱི་དོན་དུ། ནམ་གྱི་ཚེ་ན། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས། ཞེས་པར་འགྱུར་བས། གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་གཞན་དོན་གཙོ་བོ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཕལ་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རོ། །རྩ་བར་བཤད་ཚུལ་གཉིས་པོ་འདི་ནི། སྦྱར་མ་ཤེས་ན། རྩོད་སྤོང་གི་སྐབས་སུ་འདུན་པ་རྒྱུ་དང་། སྨོན་ལམ་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་མི་ཤེས་པས་མུན་རྡོ་འཕེན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་མོད། འོན་ཀྱང་དེང་སང་གི་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ནི། སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་པར་སྣང་ངོ་། །འགྲེལ་པས་བཤད་ཚུལ་ཕྱི་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པ། མཚན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ནི། མཚོན་བྱ། མཚན་ཉིད། རང་མ་གྲོལ་བར་གཞན་སྒྲོལ་བར་མི་ནུས་པས་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་ནས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱི་སྐལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་འགོད་པའི་གཞན་དོན་ལ་འབད་པར་བྱའོ་ཞེས་གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གྱི་ཀུན་ནས་བླངས་བའི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དབྱེ་ན། འགྲོ་བར་འདོད་དང་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རིམ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་དེ་ཉིད་སྦྱིན་སོགས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པ་སྨོན་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་ཟིན་པ་འཇུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ལྟའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྩོད་ལན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་གང་ལ། གང་གྱིས། ཚུལ་ཇི་ལྟར་རྩོད་པ་དང་། གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་ཅེས་པའི་དགོངས་པའི་དོན་ལ་མ་དཔྱད་པར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་ལ་རྩོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལ་དོན་མཐོང་རྣམ་པར་ཤེས། །དེའི་ཁྱད་པར་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། རྫས་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་དག་གིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་ཉིད་ནི། ཇི་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མ་ཡིན་པར་ཐལ་དེ་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་དོན་དུ་ཡང་གཉེར་བ་དགེ་བའི་ཆོས་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུན་པ་སེམས་ལ་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་སོ། །ཁྱབ་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སྤྲོ་བ་ཆེ་དང་རྩོམ་པ་ཆེ། །དོན་ཆེ་བ་དང་འབྱུང་བ་ཆེ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་དཔའ་སྟེ། །དོན་གཉིས་ལྡན་པའི་སེམས་འབྱུང་བའོ། །ཞེས་བཤད་པས་སེམས་པ་མཚུངས་ལྡན་གྱི། སེམས་ཡུལ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་སྣང་བ་ཅན་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྟེེ། ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལན་ལ་སྤྱིར་བསྟན་པ། སོ་སོར་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། འདུན་པ་སེམས་འབྱུང་ཡིན་པས་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཡིན་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར་ཞེས་པའི་གཞུང་འདིར་འདོད་པ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་བཤད་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སྦྲེལ་ལོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ལ། སྐབས་འདིར་སེམས་བསྐྱེད་ལ་འདོད་པའི་མིང་གིས་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་སོ། །འདོགས་པ་ལ་ཆོས་གསུམ་དགོས་པས་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་། རྩོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩ་བའི་འདོད་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་གཞན་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་སྦྱར་ན་རྒྱུ་མིང་འབྲས་བུ་ལ་བཏགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་སྦྱར་ན། གྲོགས་མིང་གྲོགས་ཅན་ལ་བཏགས་པའོ། །དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཞེས་པའི་གཞུང་ཆོས་ཅན། འདོད་པའི་མིང་གིས་སེམས་བསྐྱེད་ལ་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རྒྱུ་འདོད་པས་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་བསྟན་པ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ཞེ་ན། སྐབས་འདིའི་འདོད་པ་ནི། འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་པ་ལ་བལྟས་ནས། དེ་འདོན་པའི་བསམ་པའི་དབྱེ་བའི་རང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་མདུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། དེ་འདོད་ནས། གདོན་མི་ཟ་བར་བྱང་ཆུབ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་ལ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་སྒྲོལ་བའི་ནུས་པ་མེད་ལ་རང་མ་གྲོལ་བར་ཡང་གཞན་སྒྲོལ་བའི་མཐུ་མེད་པས་སོ། །དགོས་པ་ནི། གཞན་དོན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་གཉིས་དེ་ཡོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་བྱང་ཆུ
Chinese
不是为了其他。第二，自己获得圆满正等菩提后，为了他人的利益，应如其分地努力。如是，如前所说，以欲求利他之心而发起的欲求圆满正等菩提之心，是欲求，于何处欲求？于圆满正等菩提。为了谁的利益而欲求？为了他人的利益。如果按照后者所说，是欲求，于何处欲求？于为了他人的利益。于何时欲求？于获得圆满正等菩提之后。因此，对于两者而言，都是以利他为主，菩提为次的所要成办之事。根本中所说的这两种说法，如果不善于连贯，在辩论反驳的时候，就会因为不明白愿是因，发愿是助伴的理由，而只能像投掷黑暗中的石头一样。然而，现在的听众们，似乎只要听到声音就满足了。注释采取了后一种说法。第三，注释包括定义和分类。定义包括辩论和驳斥两部分，第一部分是：发心是所诠，定义是：因为自己没有解脱就无法解脱他人，所以自己成就佛陀后，为了他人的利益，应如三种根器者的根器那样，将他们安置于三乘道上，即以希求利他之事的意乐而发起希求圆满正等菩提的体性。分类是：如“欲行与行之，差别如何知，如是智者此二之，差别次第应了知”所说的那样，如前所说的具有体性的心，如果未被布施等修持的助伴所摄持，则是愿菩提心；如果被修持的助伴所摄持，则可视为行菩提心。第二部分包括两个辩论和回答，第一个是关于在何处、以何种方式进行辩论，以及三种辩论中的第一种：对于欲求圆满正等菩提的意图没有进行分析，而是针对字面意思进行辩论。第二种是：依靠“彼见义异识，彼差别心生”中所示的心和心所的定义以及实体不同的观点。第三种是：圆满正等
English
It is not for others. Secondly, having attained perfect and complete enlightenment oneself, one should strive for the benefit of others as appropriate. Thus, as previously stated, the mind of desiring perfect and complete enlightenment, which is undertaken with the desire for the benefit of others, is desire. Where is the desire? In perfect and complete enlightenment. For whose benefit is the desire? For the benefit of others. If according to the latter statement, it is desire. Where is the desire? In the benefit of others. When is the desire? After attaining perfect and complete enlightenment. Therefore, for both, the main thing is the benefit of others, and enlightenment is the secondary thing to be accomplished. These two ways of explaining in the root text, if one is not good at connecting them, in the context of debate and refutation, one will only be throwing stones in the dark because one does not understand the reason why aspiration is the cause and prayer is the assistant. However, nowadays, the listeners seem to be satisfied with just hearing the sound. The commentary adopts the latter explanation. Thirdly, the commentary includes definition and classification. The definition includes two parts: debate and refutation. The first part is: Bodhicitta is the signified, the definition is: Because one cannot liberate others without liberating oneself, therefore, after one has become a Buddha, for the benefit of others, one should place them on the path of the three vehicles according to the capacity of the three types of individuals, that is, the nature of initiating the desire for perfect and complete enlightenment with the intention of seeking the benefit of others. The classification is: As it is said, "How to know the difference between wanting to go and going, likewise, the wise should know the difference between these two in order," the mind with the nature as described above, if it is not supported by the assistant of practicing generosity etc., it is the aspirational Bodhicitta; if it is supported by the assistant of practice, it can be regarded as the active Bodhicitta. The second part includes two debates and answers, the first is about where, how, and in what way the debate is conducted, and the first of the three debates: Without analyzing the intention of desiring perfect and complete enlightenment, the debate is directed at the literal meaning. The second is: Relying on the definition of mind and mental factors and the view that entities are different, as shown in "He sees the meaning, different consciousness, their difference arises from the mind." The third is: Perfect and complete
Chinese
那么，希求菩提本身，如何成为发心呢？并非如此，因为那圆满正等菩提，实际上也是为了追求善法，即心中生起对菩提的希求。遍：发心正如所说：大欢喜和大精进，大利益和大生起，乃是菩萨之菩萨，生起具足二利的意乐。如是宣说，意乐是相应的，意之对境尤为殊胜，生起具有自他二利之显现，难道不是吗？说是如此。如果说：第二，回答分为总说和别说两种，首先是：希求是心所，因此不是发心，这确实没错。然而，发心是为了他利，此论典中将希求说成发心，存在过失。如是连接。其原因是，此处是依靠以希求之名对发心进行近取假立。假立需要三种法，因此破斥的量是，由辩论本身所显示的。第二分为二：如果将根本的“希求”之语，用于作为所为的他利之境，则是将因之名安立于果上；如果将果菩提之境安立于其上，则是将友之名安立于有友者上。就前者而言，以“发心是”之论作为有法，以希求之名安立于发心之上是有理由的，因为仅仅是因希求而显示了果发心。为何如此？因为二者是因果关系。此处的希求是，看到无依无靠的众生沉溺于痛苦之海，为了救拔他们，以思维的差别，追求自他之利的意乐之体性。希求之后，不容置疑地发起菩提心。其原因也在于，除了佛陀之外，没有其他能够救度一切众生的能力，而且自己没有解脱，也没有救度他人的能力。必要是，为了成办他利的菩提萨埵的因和果，一切善法都会逐渐增长，如果具有二利，那么大乘一切善法的根本就是菩提。
English
Then, how does the desire for enlightenment itself become the arising of Bodhicitta? It is not so, because that perfectly complete enlightenment is actually also to pursue virtuous Dharma, that is, the aspiration for enlightenment arises in the mind. Pervasive: The arising of Bodhicitta is just as it is said: Great joy and great effort, great benefit and great arising, is the Bodhisattva's Bodhisattva, the arising of a mind possessing two benefits. As it is said, intention is corresponding, the object of mind is particularly superior, the arising of the appearance of both self and other benefits, is it not? It is so. If you say: Second, the answer is divided into two types: general statement and individual statement. The first is: Aspiration is a mental factor, therefore it is not Bodhicitta, which is indeed correct. However, Bodhicitta is for the sake of others, and in this treatise, there is a fault in saying that aspiration is Bodhicitta. Thus connected. The reason for this is that here it relies on the close metaphorical establishment of Bodhicitta with the name of aspiration. Metaphorical establishment requires three dharmas, so the measure of refutation is what is shown by the debate itself. The second is divided into two: If the word "aspiration" at the root is used for the object of other benefits to be done, then it is establishing the name of the cause on the effect; if the object of the fruit of enlightenment is established on it, then it is establishing the name of a friend on the one who has a friend. In the case of the former, taking the treatise "Bodhicitta is" as the subject, there is a reason to establish the name of aspiration on Bodhicitta, because it is only showing the fruit of Bodhicitta by the cause of aspiration. Why is that? Because the two are cause and effect. The aspiration here is, seeing helpless beings drowning in the sea of suffering, in order to save them, with the difference of thought, pursuing the nature of the intention of self and other benefits. After aspiration, Bodhicitta is undoubtedly generated. The reason for this is also that, apart from the Buddha, there is no other ability to save all beings, and without oneself being liberated, there is no power to save others. The necessity is that, for the cause and effect of the Bodhisattva who seeks to accomplish the benefit of others, all virtuous dharmas will gradually increase, and if there are two benefits, then the root of all virtuous dharmas of the Mahayana is enlightenment.