Tibetan
ལ་བཀོད་ནས་དབུགས་ཕྱུང་སྟེ་སླར་ཐེག་ཆེན་ལ་བཀོད་ནས་ལམ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བསྒྲུབས་ནས་མཐར་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་འགོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་ཤེས་ཕྱིན་མཐའ་དག་ལ་བསྟོད་ན་ཉུང་སྟེ། སྦྱོར་བཞི་ལ་མ་བསྟོད་པས་སོ། །ཕྱོགས་གཅིག་ལ་བསྟོད་ན་མང་སྟེ། རྣམ་མཁྱེན་ཁོ་ན་ལ་བསྟོད་པས་དེར་ཀུན་འདུས་པས་སོ་ཞེ་ན། མཐའ་དག་ལ་བསྟོད་ཀྱང་སྦྱོར་བཞི་མ་འདུས་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་སྦྱོར་བཞི་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་མཁྱེན་གྱིས་མཐའ་དག་བསྡུས་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ན་ལ་བསྟོད་པས་ཡུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པ་གཞན་གསུམ་གྱི་བཞེད་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པས་ནི། ཡུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་བཞིའི་བཞེད་དོན་བསྒྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཙམ་གྱིས་རང་གཞན་གྱི་དོན་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྟོག་པ་མངོན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་མཁྱེན་གསུམ་ལ་བསྟོད་པས་མང་བའམ། ཉུང་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྔ་རབས་པ་དག་རྣམ་མཁྱེན་ཁོ་ན་ལ་བསྟོད་ན། རིགས་ཅན་གཞན་གཉིས་དང་བ་མི་སྐྱེ་བས་ཟེར་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། འདིར་ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་ཁོ་ན་དང་བ་སྐྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་གྱི་ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དང་བ་སྐྱེད་པའི་དགོས་པ་ནི། ཡུམ་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་ན། ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་དག་ལ་དགོས་པ་དེ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡུམ་སྲས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ལ་རིགས་ན་མཁྱེན་གསུམ་དང་། འཕགས་བཞི་ལ་སྔ་ཕྱི་མེད་པས་ཡུམ་སྲས་སུ་མི་འཐད་ཅེ་ན། སྔ་རབས་པ་དག་དུས་མཉམ་པའི་མཁྱེན་གསུམ་དང་། འཕགས་བཞི་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ལ། སྔ་ཕྱི་དག་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ཞེས་འཆད་ཀྱང་། གཞུང་འདིར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཕགས་བཞིའི་བཞེད་དོན་བསྒྲུབ་པས་ཤེར་ཕྱིན་ཉིད་འཕགས་བཞིའི་ཡུམ་དུ་བཤད་ཀྱི། གཞི་ཤེས་ཉན་རང་ཁོ་ནའི་ཡུམ་དང་། ལམ་ཤེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡུམ་ཡིན་ཞེས་སོགས་པ་གཞུང་འགྲེལ་པ་གང་དུ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ནི། མཁྱེན་གསུམ་འཕགས་པ་སོ་སོའི་མངོན་
Chinese
从（小乘道）中引导出来，呼出（小乘道），再次安置于大乘道中，通过道智成就行道之义，最终以遍智之门转法轮，为了安立于佛地。第二，在此赞叹一切般若波罗蜜多则嫌少，因为没有赞叹四加行。如果赞叹一方面则嫌多，因为只赞叹遍智，因为一切都汇集于此。如果说赞叹一切也没有不包含四加行的过失，因为三智包含了四加行。虽然遍智包含了所有，但只赞叹它也不会变成宣说母的所有功德，因为没有宣说成就其他三圣者的意愿之功德。通过三智之门赞叹，则会变成宣说母的所有功德，因为显示了成就四圣者的意愿，仅仅如此，那些想要显现自己和他人的利益的分别念得以显现，愿望完全圆满。因此，赞叹三智没有多或少的过失。如果古人只赞叹遍智，则其他两种有情不会生起欢喜心，这种说法是不合理的。因为此处赞叹母，是为了仅仅让大乘种姓的有情生起欢喜心，而不是声闻和独觉种姓的有情。生起欢喜心的必要是为了通过听闻等进入母，但声闻和独觉种姓的有情无法成办那个必要。第三，如果认为母子在因果先后上，三智和四圣者没有先后，因此母子关系不合理。古人解释说，同时的三智和四圣者是分别安立的因果，先后是所生和能生的因果。但在此论典中，通过般若波罗蜜多的三智之门成就四圣者的意愿，因此般若波罗蜜多本身被说成是四圣者的母亲，而不是说基础智是声闻和独觉的母亲，道智是菩萨的母亲等等，这种情况在任何论典和注释中都没有出现。以“一切智是声闻和独觉的”等等来说明，三智是各个圣者的现
English
Having led out from (the Hinayana path), exhaling (the Hinayana path), and again placing in the Mahayana path, through the wisdom of the path accomplishing the meaning of practice, finally turning the wheel of Dharma through the gate of omniscience, in order to establish in the Buddha-ground. Second, here, praising all Prajnaparamita is too little, because the four applications are not praised. If one praises one aspect, it is too much, because only omniscience is praised, because all are gathered there. If one says that even praising all does not have the fault of not including the four applications, because the three wisdoms include the four applications. Although omniscience includes all, praising only it will not become the statement of all the qualities of the Mother, because the qualities of accomplishing the intentions of the other three noble ones are not stated. By praising through the gate of the three wisdoms, it will become the statement of all the qualities of the Mother, because it shows the accomplishment of the intentions of the four noble ones, and just that much, those who want to manifest the benefit of themselves and others, the thoughts that arise manifest, and the wishes are completely fulfilled. Therefore, praising the three wisdoms does not have the fault of being too much or too little. If the ancients only praised omniscience, then the other two types of beings would not generate joy, this saying is not reasonable. Because here, praising the Mother is for the sake of generating joy only in the beings of the Mahayana lineage, not the beings of the Hearer and Solitary Realizer lineages. The necessity of generating joy is for the sake of entering the Mother through hearing and so on, but the beings of the Hearer and Solitary Realizer lineages cannot accomplish that necessity. Third, if one thinks that the Mother and Son are related in terms of cause and effect, the three wisdoms and the four noble ones do not have before and after, therefore the Mother and Son relationship is not reasonable. The ancients explain that the simultaneous three wisdoms and the four noble ones are the cause and effect of separate establishment, and the before and after are the cause and effect of what is produced and what produces. But in this treatise, through the gate of the three wisdoms of Prajnaparamita, the intentions of the four noble ones are accomplished, therefore Prajnaparamita itself is said to be the Mother of the four noble ones, not that the base wisdom is the Mother of the Hearers and Solitary Realizers, and the path wisdom is the Mother of the Bodhisattvas, etc., such a situation does not appear in any treatise or commentary. By saying "All-knowingness is that of the Hearers and Solitary Buddhas," etc., the three wisdoms are the manifestation of each noble one.
Tibetan
རྟོགས་སུ་སྟོན་པར་ཡིན་གྱི་ཡུམ་དུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདིར་འཕགས་བཞི་བསྐྲུན་པར་བྱེད་པའི་ཡུམ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་ཅན་གསུམ་ལ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བས་གནས་སྐབས་རང་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་ལམ་ཤེས་དང་། གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་། ཉེར་ཞིའི་བཞེད་པ་བསྒྲུབས་ནས་མཐར་ཐུག་རྣམ་མཁྱེན་ཀྱི་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་ནས། ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་བཞེད་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་སྔ་མ་སྔ་མའི་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་རྣམས་ནི། དེའི་ཕྲིན་ལས་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་བཞིའི་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱི་བསྐྲུན་པར་བྱེད་པའི་ཡུམ་ཡིན་པས། ཡུམ་སྲས་དག་ནི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དང་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པའི་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུད་ཐ་དད་པས་ཡུམ་སྲས་སུ་མི་འགྱུར་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་རྒྱུད་ཐ་དད་པས་ཡབ་སྲས་སུ་ཡང་མི་རུང་བར་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་སོ། །བཞི་པ་ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་ཀུན་ཤེས་དེ་གང་། ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་དེར་མི་འཐད་དེ། དེ་ཤེར་ཕྱིན་མ་ཡིན་པས་སོ། །སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། དེས་ཉན་རང་གི་བཞེད་དོན་མི་བསྒྲུབ་པས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྔ་རབས་པ་དག་ཉན་རང་རང་རྒྱུད་པའི་གཞི་ཤེས་ཡིན་ལ། ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་མིན་པས་བསྟོད་ཡུལ་མིན་ན་ལམ་ཤེས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་ལ། བཏགས་པ་བ་མ་ཡིན་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཆས་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དང་། བསྟོད་ཡུལ་ཡང་དངོས་བཏགས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པས་སོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འགྲེལ་པར། གཞི་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་པ་དང་འགལ་བས་སོ། །དེས་ན་བསྟོད་ཡུལ་གྱི་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་གཉིས་ཡང་ཉན་རང་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལ་མི་འཇོག་གི་གཙོ་བོའི་ཤེར་ཕྱིན་ཉིད་གཞི་དང་ལམ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ལྡོག་པ་ནས་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་སུ་བཞག་ལ། དེས་གཞི་བདག་མེད་པ་དང་། ལམ་གསུམ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཆོས་བསྟན་པས་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ལ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ནས་དེ་དག་གི་བཞེད་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མཁྱེན་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཉན་རང་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་བསྒྲུབ་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འགྲེལ་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན
Chinese
是显示证悟，而不是显示为佛母。因此，此处产生四圣的佛母是，以佛地的无二智慧为主的般若波罗蜜多。正是它为三类有情转法轮，从而在暂时生起与各自根器相应的道智和基智的证悟，成办有情之义和寂灭之愿，最终生起一切种智的证悟，为了成办转法轮之愿。因此，先前诸佛心续中的般若波罗蜜多，是其事业所生的后来的四圣的产生之母。因此，母子是异体，是具有先后之别的所生能生之自性。如果因为异体而不成为母子，那么佛和菩萨因为异体，也不应成为父子，理由相同。第四，引导至寂灭的一切智是什么？它不应在声闻独觉的相续中产生，因为它不是般若波罗蜜多。也不应是佛菩萨的，因为它不成办声闻独觉的意愿。对此，一些古人说，是声闻独觉自续的基智，因为不是般若波罗蜜多的自性，所以不是赞叹之境，道智也会变成那样。并非是假立者，因为并非成立，仅仅是证悟人无我的部分，与般若波罗蜜多的自性相似，而且赞叹之境也是实有和假立二者。他们这样说。这也不合理，因为与释论中“完全了知一切基无生”相违。因此，赞叹之境的基智和道智二者，也不安立在声闻独觉和菩萨之上，而是主要的般若波罗蜜多本身，从证悟基和道无生的反体，而安立为基智和道智。它以基无我和三道无生来教法，从而使声闻和菩萨生起与之相应的证悟，并通过般若波罗蜜多的两种智慧之门，成办他们的意愿，从而说成办声闻等之愿。如此，释论中说，般若波罗蜜多。
English
It shows realization, but not as the mother. Therefore, here, the mother who produces the four noble ones is the Prajñāpāramitā, which is primarily the non-dual wisdom of the Buddha's realm. It is precisely this that turns the wheel of Dharma for the three types of beings, thereby temporarily generating the realization of the path-wisdom and base-wisdom that are in accordance with their respective dispositions, accomplishing the benefit of sentient beings and the wishes of quiescence, and ultimately generating the realization of omniscient wisdom, in order to accomplish the wish to turn the wheel of Dharma. Therefore, the Prajñāpāramitās in the mind-streams of the previous Buddhas are the mothers who produce the later four noble ones that arise from their activities. Therefore, the mother and son are of different entities and are characterized by the producer and the produced, which are different in time. If they do not become mother and son because of different entities, then Buddhas and Bodhisattvas should also not become father and son because of different entities, for the same reason. Fourth, what is the all-knowing that leads to quiescence? It is not appropriate for it to arise in the continuum of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, because it is not Prajñāpāramitā. It is also not appropriate for it to be that of Buddhas and Bodhisattvas, because it does not accomplish the wishes of Śrāvakas and Pratyekabuddhas. To this, some ancients say that it is the base-wisdom of the self-continuum of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and because it is not the nature of Prajñāpāramitā, it is not an object of praise, and the path-wisdom would also become like that. It is not established that it is not an imputation, because merely realizing the selflessness of the person is similar to the nature of Prajñāpāramitā, and the object of praise is both real and imputed. They say this. This is also unreasonable, because it contradicts the commentary's statement that "completely knowing that all bases are unborn." Therefore, the base-wisdom and path-wisdom, which are the objects of praise, are not placed on Śrāvakas and Pratyekabuddhas and Bodhisattvas, but rather the main Prajñāpāramitā itself, from the reverse aspect of realizing that the base and path are unborn, is established as base-wisdom and path-wisdom. It teaches the Dharma with the selflessness of the base and the unbornness of the three paths, thereby causing Śrāvakas and Bodhisattvas to generate realizations that are in accordance with it, and through the two wisdom doors of Prajñāpāramitā, it accomplishes their wishes, and thus it is said to accomplish the wishes of Śrāvakas, etc. Thus, the commentary says, Prajñāpāramitā.