Tibetan
ས་དང་། དེ་དག་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་རྣམས་སོ། ། མཐོང་ལམ་ཞེས་སོགས་ལ། མཐོང་ལམ་ལ་འདོམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྤང་བྱ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་འདོམས་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཐོང་ལམ་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་དུ་དབྱེར་ཡོད་དེ། བདེན་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་བཟོད་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་བཞིར་དབྱེར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདུས་བྱས་སོགས་ལ་སྒོམ་ལམ་ལ་འདོམས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་ལམ་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྤང་བྱ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་འདོམས་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། མཐོང་ལམ་ལས་རྟོགས་པའི་རིགས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་གྱིས་མངོན་སུམ་བྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་སྤང་བྱ་ལྷན་སྐྱེས་སྤོང་བ་དང་མཐོང་ལམ་གྱིས་མི་སྤོང་བ་མི་འགལ་ཏེ། དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནས་བཅུའི་བར་ལ། སྐབས་འདིའི་གདམས་ངག་ཆོས་ཅན། བཅུར་གྲངས་ངེས་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་དོན་འདོམས་པ་ལ་བཅུ་ལས་མང་མི་དགོས་ཤིང་ཉུང་ན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལམ་ཤེས་ཉིད་སོགས་ལ། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་ཤིང་སྒོམ་སྤངས་གཏན་མ་སྤངས་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་སྦྱོར་གསུམ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ་དད་པའི་རྗེས་འབྲང་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང་རྣོན་པོ་ཆོས་ཅན། རིམ་བཞིན་དད་རྗེས་འབྲང་དང་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་ཏེ། དད་པས་ལམ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལམ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔར་སྒོམ་སྤངས་མ་སྤངས་ཤིང་ད་ལྟ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ཡིན་ཏེ། ཀུན་སྦྱོར་གསུམ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གསུམ་མམ་བཞི་སྤངས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་སྐྱེ་བ་རིགས་མཐུན་གཉིས་སམ་གསུམ་བླངས་ནས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས
Chinese
以及，如实了知舍弃彼等之解脱之等持与智慧等。于见道等中，乃是教示见道，于胜义中，十六刹那不可得，于世俗中，当修习为对治俱生所断之对治。是故为教示者。见道法，可分为十六刹那，以于四谛一一所缘之智忍刹那可分为四四之故。于有为等中，乃是教示修道，修道于胜义中不可得，于世俗中，当修习为对治俱生所断之对治，是故为教示者。修道法，与见道所证之种类非为异体，以仅是串习见道所现证之法性之故。如是，然汝之舍弃俱生所断与见道不舍弃不相违，以彼为缘起之法性之故。如是乃至十之间，此处之口诀法，定为十，以于发心之义，所应取舍之义，教示十者，不多不少不能之故。于道智等中，安住于见道最初十五刹那，且修所断未断之菩萨法，为入流向，以舍弃三结，获得殊胜沙门果位之精进者之故。若分，则有二，谓信随行与法随行二者之故。如是之补特伽罗根钝与根利者，次第为信随行与法随行，以信随彼道而行，以智慧随彼道而行之入者之故。先前修所断未断，而今安住于见道十六刹那之菩萨法，为入流果位，以舍弃三结，安住于殊胜沙门之行相之果位者之故。欲界之修所断三或四舍弃，欲得彼等之对治无漏根，生二或三类同生后，舍弃烦恼障。
English
And, the samadhi and wisdoms that know as they are the liberation of abandoning them. In the path of seeing, etc., it is the instruction of the path of seeing, in the ultimate sense, the sixteen moments are unattainable, in the conventional sense, one should cultivate as the antidote to the innate afflictions to be abandoned. Therefore, it is the instructor. The Dharma of the path of seeing can be divided into sixteen moments, because the moments of wisdom and patience that focus on each of the four truths can be divided into four each. In the conditioned, etc., it is the instruction of the path of cultivation, the path of cultivation is unattainable in the ultimate sense, in the conventional sense, one should cultivate as the antidote to the innate afflictions to be abandoned, therefore, it is the instructor. The Dharma of the path of cultivation is not a different kind from what is realized by the path of seeing, because it is only the habituation of the Dharma nature manifested by the path of seeing. Thus, although your abandonment of the innate afflictions to be abandoned and the non-abandonment of the path of seeing are not contradictory, because it is the Dharma nature of dependent origination. Thus, up to ten, the oral instruction Dharma here is definitely ten, because in the meaning of generating the mind of enlightenment, the meaning of what should be taken and abandoned, instructing ten, is neither too much nor too little. In the wisdom of the path, etc., abiding in the first fifteen moments of the path of seeing, and the Bodhisattva Dharma who has not abandoned the afflictions to be cultivated, is a stream-enterer, because he is the diligence of obtaining the excellent fruit of a renunciate by abandoning the three bonds. If divided, there are two, namely, the follower of faith and the follower of Dharma. Such a person with dull or sharp faculties is successively the follower of faith and the follower of Dharma, because he is one who enters by following that path with faith and following that path with wisdom. The Bodhisattva Dharma who has not abandoned the afflictions to be cultivated before, and now abides in the sixteen moments of the path of seeing, is the fruit of a stream-enterer, because he is one who abides in the fruit of the aspect of an excellent renunciate by abandoning the three bonds. Abandoning three or four of the afflictions to be cultivated in the desire realm, desiring to obtain the antidote to them, the uncontaminated faculty, after taking two or three similar births, abandoning the afflictive obscurations.
Tibetan
་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལྷ་སྦྱིན་ཆོས་ཅན། རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ན་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། ལྷའི་རིགས་སྐྱེ་དང་། མིའི་རིགས་སྐྱེ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་སྒོ་སྤང་ལྔ་པ་སྤངས་དྲུག་པ་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་འཕགས་ཆོས་ཅན། ཕྱིར་འོང་འབྲས་ཞུགས་ཡིན་ཏེ། ཕལ་ཆེར་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཕྱིར་དུ་བརྩོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ་དད་མོས་དང་མཐོང་ཐོབ་གཉིས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང་རྟུལ་པོ་ཆོས་ཅན། གོང་བཞིན་དད་མོས་དང་མཐོང་ཐོབ་ཡིན་ཏེ། དད་པ་ལྷག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་དང་ཤེས་རབ་ལྷག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་འབྲས་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་འཕགས་ཆོས་ཅན། ཕྱིར་འོང་འབྲས་གནས་ཡིན་ཏེ། ཕལ་ཆེར་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་བདུན་ནམ་བརྒྱད་སྤངས་ཏེ་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབང་པོ་ཐོབ། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་འདོད་པར་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་ཙམ་གྱི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལྷ་སྦྱིན་ཆོས་ཅན། ཕྱིར་འོང་བར་ཆད་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་པ་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་འཕགས་ཆོས་ཅན། ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་ཞུགས་ཡིན་ཏེ། ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་ལྔ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་འཕགས་ཆོས་ཅན། ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་གནས་ཡིན་ཏེ། ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་ལྔ་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དགེ་སྦྱོང་གི་ཚུལ་གྱིས་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ཀྱི་བར་སྲིད་དུ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལྷ་སྦྱིན་ཆོས་ཅན། བར་དོར་འདའ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སུ་སྐྱེས་ཙམ་ནས་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལྷ་སྦྱིན་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་འདའ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སུ་སྐྱེས་ནས་འབད་རྩོལ་གྱིས་ལམ་བསྒོམས་ཏེ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ
Chinese
显现寂灭的菩萨天授，是种姓中生种姓，因为是那样的菩萨。如果分类，有两种，即天之种姓生和人之种姓生。安住于断除欲界修断第五品，断除第六品的无间道之圣者，是预流果向，因为大多数已离贪欲，为了获得殊胜的沙门果而精进。如果分类，有两种，即信胜和见至。如是利根和钝根，如前是信胜和见至，因为是信胜所分的果位和慧胜所分的果位。安住于断除欲界修断第六品的解脱道之圣者，是预流果位，因为大多数已离贪欲，安住于殊胜的沙门之果。断除欲界修断第七或第八品，获得彼等之对治无漏根。来世在欲界仅断除烦恼障而显现寂灭的菩萨天授，是一间预流，因为是那样的菩萨。安住于断除欲界修断第九品的无间道之圣者，是不还果向，因为是断除了下分五结所分的沙门之果，为了获得它而精进。安住于断除欲界修断第九品的解脱道之圣者，是不还果位，因为是断除了下分五结所分的沙门之果，安住于果位。于色界中阴身时断除烦恼障而显现寂灭的菩萨天授，是中阴般涅槃，因为是那样的菩萨。仅于色界受生时断除烦恼障而显现寂灭的菩萨天授，是生般涅槃，因为是那样的菩萨。于色界受生后，通过努力修道而断除烦恼障，显现寂灭。
English
The Bodhisattva Devadatta who manifests nirvana is born from lineage to lineage, because he is such a Bodhisattva. If divided, there are two types: those born from the lineage of gods and those born from the lineage of humans. The noble being who dwells on the uninterrupted path of abandoning the fifth and abandoning the sixth of what is to be abandoned by cultivation in the desire realm is a Stream-enterer Fruition-entrant, because he is mostly free from desire and strives to attain the excellent fruit of a renunciate. If divided, there are two: faith-follower and dharma-follower. Such sharp and dull faculties are, as before, faith-follower and dharma-follower, because they are the fruition of being distinguished by superior faith and the fruition of being distinguished by superior wisdom. The noble being who dwells on the path of liberation, having abandoned the sixth of what is to be abandoned by cultivation in the desire realm, is a Stream-enterer Fruition-stayer, because he is mostly free from desire and abides in the excellent fruit of a renunciate. Having abandoned the seventh or eighth of what is to be abandoned by cultivation in the desire realm, he obtains the antidote to those, the undefiled faculty. The Bodhisattva Devadatta who, in the next life, manifests nirvana merely by abandoning the afflictive obscurations in the desire realm is a One-interval Stream-enterer, because he is such a Bodhisattva. The noble being who dwells on the uninterrupted path of abandoning the ninth of what is to be abandoned by cultivation in the desire realm is a Non-returner Fruition-entrant, because he strives to attain the fruit of a renunciate, distinguished by having abandoned the five lower fetters. The noble being who dwells on the path of liberation, having abandoned the ninth of what is to be abandoned by cultivation in the desire realm, is a Non-returner Fruition-stayer, because he abides in the fruit of a renunciate, distinguished by having abandoned the five lower fetters. The Bodhisattva Devadatta who manifests nirvana by abandoning the afflictive obscurations in the intermediate state of the form realm is an Intermediate-state Nirvana, because he is such a Bodhisattva. The Bodhisattva Devadatta who manifests nirvana merely by abandoning the afflictive obscurations as soon as he is born in the form realm is a Born-Nirvana, because he is such a Bodhisattva. Having been born in the form realm, he manifests nirvana by abandoning the afflictive obscurations by cultivating the path with effort.