Tibetan
་བོ་ཉིད་སོགས་ལ། ཕྱིན་དྲུག་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་བླང་བྱར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིའི་མཐོང་སྤང་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པའི་གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དག་པ་ས་གསུམ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་ངེས་པས་བླང་བྱར་འཛིན་པ་དང་། རྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་སྒྲུབ་པ་ལ་བླང་བྱར་ཞེན་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་རྟོགས་པ་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་བས་བླང་བྱར་ཞེན་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་གཉེན་ལ་བླང་དོར་དུ་ཞེན་པ་དང་། གཞི་ལམ་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་བླང་བྱར་འཛིན་པ་དང་། ཉན་རང་གིས་ཐག་སྲིད་པས་ཡིད་བྱེད་ལ་བླང་བྱར་འཛིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ལས་ལ་བླང་བྱར་འཛིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་འགོད་པ་ལ་བླང་བྱར་འཛིན་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས། རྟགས་དང་སྒྲུབ་བྱ་སྔ་མ་ལྟར་འགོད་དོ། ། སྲིད་དང་ཞི་བར་ལྟུང་པའི་ཕྱིར་སོགས་ལ། ཉན་རང་གི་ལམ་ཆོས་ཅན། རྟོགས་པ་དམན་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་ཞི་གང་རུང་དུ་ལྟུང་བའི་ཕྱིར། ཡོངས་འཛིན་དམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་ཐབས་མཁས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པའི་ལམ་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་སྒྲིབ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། ལམ་བགྲོད་པ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་གདམས་ངག་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཉེ་ཚེ་བའི་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་སྒྲིབ་ཙམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་བཞིའི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་དངོས་པོ་བ་ལ་དམིགས་ནས་མི་རྟག་སོགས་སུ་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་དང་། བགྲོལ་བའི་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་མྱང་འདས་དམན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ལུགས་ཀྱི་མྱང་འདས་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྟོགས་པ་དམན་པ་སོགས་ཡུལ་དགུ་ལ་ལྡོག་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། མཐོང་སྤང་རྟོག་པ་གཟུང་རྟོག་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པའི་གཟུང་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཛིན་པ་དང་ནི་འདོར་བ་སོགས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཡོན་ཏན་འཛིན་ཞིང་སྐྱོན་འདོར་བར་བྱེད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིའི་མཐོང་སྤང་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན
Chinese
于彼等，以六度菩萨道之体性故，执著为应取之分别，法性。此时之见断所摄之执取是能取分别，以其为见道顶位之加行位之所断之能取分别故。于清净三地，以决定为佛种性故而执取，如修习幻化，于成办大乘道而执著为应取，以大乘之证悟，所缘不谬故而执著为应取，于大乘之断证而执著为应取舍，以基道证悟为无生而执取，以声缘能隔断故而于作意执取，以作利益有情之事而执取，以安置一切有情于果位而执取等，作为法性。如前安立其相与所立。堕于有寂故等，声缘之道，法性。是下劣之证悟，以其堕于有寂任一故。非为殊胜之善知识，以其远离内外之方便善巧故。是未圆满之修行道，以其非为一切烦恼障之对治故。是由他缘而行者，以其道之行进依赖于其他上师之教言故。是所为之事下劣者，以其不趣入三大之所为故。是临近之道的行者，以其仅为烦恼障之对治故。是四果之证悟各别者，以其缘于色等事物而执著无常等之相故。安住于大乘道，且为解脱之决定者，以其具有于大乘道愚昧之无明故。是涅槃果下劣者，以其于获得自宗之涅槃后，必须获得一切相智故。证悟下劣等，于九境退转而执著之分别，法性。见断分别能取分别，以其为见道顶位无间道之所断之能取分别故。执持与舍弃等，于世俗中，执持般若波罗蜜多之功德且舍弃过失之智，法性。此时之见断，是实执分别。
English
Regarding those, since the nature of the six perfections is the Bodhisattva path, the concept of clinging to what should be taken, the dharma nature. The grasping that is included in what is abandoned on the path of seeing at this time is the grasping concept, because it is the grasping concept that is abandoned in the state of practice at the peak of the path of seeing. In the three pure lands, because it is determined to be the Buddha-nature, there is grasping. Like meditating on illusion, there is clinging to accomplishing the Mahayana path. Because the object of realization of the Mahayana is not mistaken, there is clinging. There is clinging to what should be taken and abandoned in the antidotes to be abandoned of the Mahayana. There is grasping at realizing the ground and path as unborn. Because the Hearers and Solitary Realizers can separate, there is grasping at attention. There is grasping at the action of benefiting sentient beings. There is grasping at placing all sentient beings in the state of fruition, and so on, as the dharma nature. The sign and the established are established as before. Because of falling into existence and peace, etc., the path of the Hearers and Solitary Realizers, dharma nature. It is an inferior realization, because it falls into either existence or peace. It is not a supreme spiritual friend, because it is devoid of skillful means of outer and inner. It is an incomplete path of practice, because it is not an antidote to all obscurations of knowledge. It is one who goes by other conditions, because the progress of the path depends on the instructions of other teachers. It is an inferior purpose, because it does not engage in the purpose of the three great ones. It is the action of the near path, because it is only an antidote to afflictive obscurations. The realizations of the four fruits are different, because they focus on forms and other objects and grasp at characteristics such as impermanence. Abiding on the Mahayana path, and being certain of liberation, because it possesses the ignorance of being deluded about the Mahayana path. The fruit of Nirvana is inferior, because after obtaining the Nirvana of one's own system, one must obtain omniscience. Inferior realization, etc., the concept of clinging to reversing the nine objects, dharma nature. The grasping concept that is abandoned on the path of seeing is the grasping concept, because it is the grasping concept that is abandoned by the uninterrupted path at the peak of the path of seeing. Holding and abandoning, etc., in conventional truth, the mind that holds the qualities of the Prajnaparamita and abandons faults, dharma nature. The abandonment of seeing at this time is the concept of grasping at substance.
Tibetan
་ཏེ། མཐོང་ལམ་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཉེར་སྟོགས་ཀྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པའི་འཛིན་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་པར་གང་ལ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིང་ཀུན་རྫོབ་དུ་གནས་ལུགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་འཛིན་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བར་འཛིན་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་ཞེན་པ་འཛིན་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྡར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོག་པར་འཛིན་པ་དང་། གང་ལ་ཡང་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆགས་པར་འཛིན་པ་དང་། འཁོར་འདས་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པ་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་འཛིན་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གཞན་ལྔས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སར་འགྲོ་བ་ཐོགས་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་རྟགས་དང་སྒྲུབ་བྱ་སྔ་མ་ལྟར། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་སོགས་ལ། ཉན་རང་གི་ལམ་ཆོས་ཅན། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་སྟེ། ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། ཉན་རང་གི་ལམ་ལ་རང་གི་འཇུག་བྱའི་ལམ་མ་ཡིན་པར་འཛིན་ཏེ། ཉན་རང་གི་ལམ་དེས་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འགག་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་མི་བྱེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་དུ་རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་རྣམས་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པར་སྣང་སྟེ། གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཏེ། དེ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པའི་ཕྱིར། ཉན་རང་གི་རིགས་འཇིག་པར་བྱེད་དེ། བྱང་ཆུབ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སློབ་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་འཚང་རྒྱ་འདོད་ཀྱི་དོན་གཉེར་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་དེ། མཐའ་བཞི་གང་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོར་མངོན་ཞེན་གྱི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོར་མངོན་ཞེན་དེ་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དགུ་ལ་བཏགས་པའི་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ཆོས་ཅན། སྐབས་འདིའི་མཐོང་སྤང་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་འཇུག་པ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པའི་འཛིན་རྟོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་ལས་གཞན་སྟོན་པ་
Chinese
因为它是见道顶峰的加行近障所断的执著分别。通达般若波罗蜜多，对于任何事物都不作意，却执著于世俗谛的安立作意；了悟三界无实，因此执著于以法性与自性三界相关联；以不住于空性的方式，执著于以显现执著的方式显现执著；执著于了知一切法仅是假立；以对任何事物都不显现执著的方式，执著于贪著；执著于轮回与涅槃的差别等等的对治；以及执著于未被般若波罗蜜多所摄持的其他五度使前往遍智之地的道路受阻的分别念，作为有法，如同之前的理由和所立。特意决定不会产生等等。声闻缘觉之道，作为有法，特意所作之事不如是决定不会产生，因为必定会产生声闻缘觉的菩提。菩萨，作为有法，执著于声闻缘觉之道不是自己所入之道，因为声闻缘觉之道不能成办自己所欲求的义利。大乘之道，作为有法，虽然胜义中无生灭，却没有不生灭的过失，因为世俗中因果有生灭。诸事物显现为具有和不具有，因为显现为一和异。色等以不住于境的方式而住，因为以了悟彼等为空性的方式而住。能摧毁声闻缘觉的种姓，因为发起菩提心并修学六度。胜义中没有希求圆满菩提的义利追求，因为通达一切法为如是之性。胜义中没有能生的因，因为不从四边中的任何一边产生。因为对实有显现执著，所以是有诤论的，因为对实有的显现执著是自己不相顺品。对于特意决定不会产生等等的九种境，所安立的对实有执著，作为有法，是此时见道所断的恒常执著分别念，因为是见道入定时无间道所断的执著分别念。宣说菩提之外的法。
English
Because it is the grasping and conceptualization that is abandoned by the application of the peak of the path of seeing, which is a near obstacle. Having understood the Prajñāpāramitā, one does not attend to anything correctly, but grasps at attending to the establishment of conventional truth; understanding the three realms as unreal, therefore grasping at relating to the three realms of nature by means of the nature of phenomena; by means of not abiding in emptiness, grasping at manifesting attachment by means of manifesting attachment; grasping at understanding all phenomena as merely imputed; grasping at attachment by means of not manifesting attachment to anything; grasping at the antidote to attachment to the difference between samsara and nirvana, etc.; and the conceptualization that the other five perfections, not grasped by the Prajñāpāramitā, obstruct the path to the state of omniscience, is made into a subject, like the previous reason and thesis. Intentionally, it is certain that it will not arise, etc. The path of the Hearers and Solitary Realizers, as a subject, the intended action is not certain to arise as it is, because it is certain to arise in the Bodhi of the Hearers and Solitary Realizers. The Bodhisattva, as a subject, grasps that the path of the Hearers and Solitary Realizers is not the path to be entered by oneself, because the path of the Hearers and Solitary Realizers cannot accomplish the benefit that one desires to manifest. The path of the Great Vehicle, as a subject, although there is no arising and ceasing in the ultimate sense, there is no fault of not arising and ceasing, because in the conventional sense, cause and effect arise and cease. Things appear to be possessed and not possessed, because they appear to be one and different. Forms, etc., abide in the way of not abiding in objects, because they abide in the way of realizing them as emptiness. It destroys the lineage of Hearers and Solitary Realizers, because it generates the mind of Bodhi and studies the six perfections. In the ultimate sense, there is no pursuit of the meaning of desiring to attain Buddhahood, because all phenomena are understood as the nature of suchness. In the ultimate sense, there is no cause that produces, because it does not arise from any of the four extremes. Because of the manifestation of attachment to things, it is with opponents, because the manifestation of attachment to things has become its own contradictory side. The attachment to things established in the nine objects, such as intentionally not arising, as a subject, is the permanent attachment and conceptualization abandoned by the path of seeing in this case, because it is the grasping and conceptualization abandoned by the uninterrupted path of entering the path of seeing. Explaining the Dharma other than Bodhi.