Tibetan
བ་ཏུ་གྲགས་པའི་ཡི་གེ་ངན་པ་རྣམས་མ་གྲགས་པའི་དོན་ཟབ་མོ་སྟོན་བྱེད་དུ་བསྒྱུར་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སྙིང་པོ་མེད་ལ་སྙིང་པོར་ཤེས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཤིན་ཏུ་གནས། །ཉོན་མོངས་པས་ནི་རབ་ཉོན་མོངས། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དོན་ནི། སྙིང་པོ་ནི་རྣམ་གཡེང་ཡིན་ལ། དེ་མེད་པ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །རྟག་སོགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གནས་པས་ལྷག་མཐོང་བསྟན་ནོ། །ཡུན་རིང་པོར་གཞན་དོན་གྱི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པས་རབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་ཅེས་པས་སྙིང་རྗེ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་བསྒོམ་ཞིང་སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་ལ་འབད་པས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་བོ། །ཞེས་པའོ། །ལྡེམ་དགོངས་བཞི་པོ་དེ་དག་ཀྱང་། རྒྱན་ལས། ཉན་ཐོས་དང་ནི་ངོ་བོ་ཉིད། །དེ་བཞིན་ཉེས་པ་འདུལ་བ་དང་། །བརྗོད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་ལ་ནི། །ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་དེ་རྣམས་བཞི། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དགོངས་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། དགོངས་གཞི་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་དགོངས་པ། དགོས་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ལྡེམ་དགོངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་ལྔ། དང་པོ་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ངོས་བཟུང་བ་ནི། བརྗོད་བྱེད་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཞེས་པ་ལ། བཀའི་མཚན་ཉིད་ནི། བདག་རྐྱེན་སངས་རྒྱས་ལས་དངོས་སུ་བྱུང་ཞིང་། བརྗོད་བྱ་བདེན་གཉིས་སྟོན་ལ། བྱེད་ལས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང་། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་གསུང་། །ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲང་སྲོང་གསུང་ཡིན་བཟློག་པ་གཞན། །ཞེས་སོ། །བསྟན་བཅོས་ནི། རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས། བཀའི་དོན་བཤད་ནས། ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་པ་སྟེ། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་གསུང་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླངས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ངོས་བཟུང་བ་ནི། ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟོན་པ་འདུལ་བ། སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟོན་པ་མདོ་སྡེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟོན་པ་མངོན་པ་སྟེ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་མ་སྨིན་པ་སྨིན་པར་བྱེད་ལ། སེམས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སྤང་བྱ་མགོ་གནོན་པ་དང་། ས་བོན་དྲུངས་ནས་འབྱིན་པར་བྱེད་པས། བརྗོད་བྱ་བསླབ་པ་གསུམ་དུ་ངེས་ལ། དེའི་རྗོད་བྱེད་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་ངོས་བཟུང་བ་ནི། བྱ་བ། སྤྱོད་པ། རྣལ་འབྱོར། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྟེ། རྒྱུད་སྡེ་བཞིའོ། །དེ་ཡང་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་དམན་པ་དང་། འབྲིང་དང་། མཆོག་དང་། ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། དབང་པོ་དམན་ལ་བྱ་བའི་རྒྱུད། །བྱ་མིན་རྣལ་འབྱོར་དེ་ལྟག་ལ། །དབང་པོ་མཆོག་ལ་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། །རྣལ་འབྱོར་བླ་མེད་དེ་ལྟག་ལ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ངོས་བཟུང་བ་ནི། མདོའི་སྡེ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྡེའི་བར་རྣམས་སོ། །ལྔ་པ་དེ་དག་སྡེ་སྣོད་གང་གིས་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ནི། དང་པོ་ལྔ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་ཆེན་ལ་དེ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡོད་པ་ནི། ཤིིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྡེ་སྣོད་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྡེ་སྣོད་གཉིས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་། རྒྱ་ཆེ་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྡེ་སྣོད་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དེ། གཉིས་ཀའི་ཤེས་བྱ་ཐུན་མོང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གླེང་གཞི་སོགས་གཞན་བཞི་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟོན་པས་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གླེང་གཞི་གཙོ་བོ་དང་གཞན་གསུམ་འཁོར་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་ཀུན་སྤྱོད་བཅུ་བསྐྱང་ཚུལ་ནི། སྡེ་སྣོད་གསུམ་པོ་དེ་དག་ཡི་གེ་འབྲི་བ་དང་། དེ་དག་ལ་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་པ་དང་། བྲིས་པའི་གླེགས་བམ་གཞན་ལ་སྦྱིན་པ་དང་། གཞན་འཆད་པ་ལ་ཉན་པ་དང་། རང་ཀློག་ཅིང་འཛིན་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་ལེན་པ་དང་། གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་པ་དང་། བཟུང་ཟིན་ཁ་ཏོན་བྱང་བར་བྱེད་པ་དང་། ཐོས་པའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པ་དང་། བསམ་པའི་དོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་པ་སྟེ། སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད། །ཅེས་དབུས་མཐའ་ལས་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ་བཞི་སྟེ། འཇུག་ཡུལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། བདེན་གཉིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ། དེའི་བསླབ་བྱ་ཉམས་སུ་བླང་ཚུལ། ཉམས་མྱོང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག
Chinese
将那些被称为“无稽之谈”的文字，转变为揭示未曾显露之深奥意义的工具。正如所说：于无意义中，视作有意义；于颠倒错乱，安住极深；为烦恼所彻底扰乱，却能证得殊胜菩提。如是等等。其意义在于：所谓“意义”，实乃散乱之心。而“无意义”，即是心无旁骛的禅定。视恒常等为颠倒，实则指无常等等。安住于此，即揭示胜观。长久以来，以利他之苦行，被烦恼彻底扰乱，实则揭示了慈悲。如是，通过修习禅定与智慧，并以慈悲致力于利他，便能证得菩提。如是等等。关于四种隐义，如《庄严经论》所说：声闻与自性，如是调伏过失，以及言说甚深，此为四种隐义。如是所说。意趣与隐义的区别在于：主要揭示意趣之基础者为意趣，主要揭示必要者为隐义。第三部分分为五个小节。第一，确定佛语（བཀའ།）和论典（བསྟན་བཅོས།）：所谓“所诠释的佛语和论典”，佛语的定义是：其主因为佛陀直接宣说，所诠释的是二谛，作用是消除三界的烦恼。《宝性论》中说：何者具意义，与法紧密相连，消除三界一切烦恼之言语，揭示寂静之利益，此乃圣者之语，反之则不然。如是等等。论典是：作者由无散乱之心者，解释佛语之义，从而指示解脱之道。如是：何者唯以胜者之教为准绳，由无散乱之心者所说，与获得解脱之道相符，此亦如圣者之语般顶戴。如是等等。第二，确定三藏：着重宣说增上戒律学的是律藏，宣说增上心学的是经藏，宣说增上慧学的是论藏，此为三藏。其中，戒律能使未成熟者成熟，而心学和慧学则依次能压制所断之物的头部，并从根源上将其拔除，因此，所诠释的
English
Transforming those letters known as "nonsense" into instruments that reveal profound meanings that were previously unexpressed. As it is said: To perceive meaning in the meaningless; To dwell deeply in the inverted; To be utterly afflicted by afflictions; One will attain supreme enlightenment. Like that. The meaning is: "Meaning" is distraction. "Without meaning" is single-pointed concentration in samadhi. Inverting what is permanent, etc., refers to impermanence, etc. Dwelling in that reveals insight. To be utterly afflicted by afflictions through prolonged exertion in the service of others reveals compassion. Thus, by cultivating samadhi and wisdom, and by striving for the benefit of others through compassion, one attains enlightenment. Like that. As for those four hidden meanings, as stated in the Ornament [for Clear Realization]: Hearers and self-nature, likewise, subduing faults, and profound expression itself, those are the four hidden meanings. As it is said. The difference between intention and hidden meaning is: Intention primarily reveals the basis of the intention; hidden meaning primarily reveals the necessity. The third has five parts. First, identifying the words of the Buddha (bka') and the treatises (bstan bcos): Regarding "the words of the Buddha and the treatises that are to be expressed," the definition of the words of the Buddha is: Their direct cause is that they arise directly from the Buddha, they express the two truths, and their function is to eliminate the afflictions of the three realms. From the Uttaratantra: Whatever is meaningful, closely related to the Dharma, speech that eliminates afflictions from all three realms, whatever reveals the benefit of peace, that is the speech of a sage, the opposite is otherwise. Like that. Treatises are: The author is a mindful person without distraction, explaining the meaning of the Buddha's words, thereby showing the path to liberation. That which is solely under the authority of the Victorious One's teachings, spoken by a mindful person without distraction, is in accordance with the path to attaining liberation, that too is taken as the speech of a sage. Like that. Second, identifying the three baskets: The Vinaya, which teaches the training of higher discipline; the Sutra, which teaches the training of mind; and the Abhidharma, which teaches the training of wisdom, are the three baskets. Among these, discipline ripens those who are not yet ripe, while mind and wisdom, in that order, suppress the head of what is to be abandoned and uproot the seeds. Therefore, what is expressed
Chinese
总的来说，确定为三学，而其所表达的确定为三藏。第三，确定四部续部：事部、行部、瑜伽部、大瑜伽部，此为四部续部。这又是根据所化众生根器下等、中等、上等、最上等四种情况而说的。如《金刚帐续》所说：“对根器下者说事续，非事瑜伽在其后，对根器上者说瑜伽，无上瑜伽在其后。”第四，确定十二部经：从经部到确定的部类。第五，这些属于哪个藏部：前五者是声闻的藏部，因为声闻中也有，大乘中具有这五种特征，是因为包含在极其广大的和奇特的藏部中。极其广大的和奇特的两个藏部是菩萨的藏部，因为显示了菩萨的功德不可思议且广大。确定的藏部是大乘和小乘二者的论藏，因为二者的所知共同确定。论事等其他四者，因为宣说戒律的学处，是律藏，其中论事是主要的，其他三个是眷属。第三，修持与法相应的十种行为的方式是：书写这三藏，用香和花供养它们，将写成的经卷布施给他人，听他人讲解，自己阅读并受持，如理作意，为他人讲解不颠倒，已经受持的要背诵纯熟，如理思维听闻的意义，一心一意地修习思考的意义。这十种行为的自性，是无量功德的聚积。如《中边分别论》中所说。第二，确定道的自性有四点：进入之处是皈依三宝，发起二谛菩提心，修持其学处的方式，体验证悟的次第。第一点有六个方面。
English
In general, it is determined as the three trainings, and what it expresses is determined as the three pitakas. Third, identifying the four classes of tantras: Kriya, Charya, Yoga, and Maha Yoga, these are the four classes of tantras. This is also based on the four types of disciples: those with inferior faculties, intermediate faculties, superior faculties, and the most superior faculties. As stated in the Vajra Tent Tantra: "For those with inferior faculties, the Kriya Tantra; after that, the non-Kriya Yoga. For those with superior faculties, the Yoga; after that, the Anuttara Yoga." Fourth, identifying the twelve branches of scripture: from the Sutra Pitaka to the definitive category. Fifth, which pitaka do these belong to? The first five belong to the Shravaka Pitaka, because they are also found in the Shravakas. The fact that the Mahayana possesses these five characteristics is because they are included in the extremely vast and wondrous pitakas. The two pitakas, the extremely vast and the wondrous, are the Bodhisattva Pitaka, because they reveal the inconceivable and vast qualities of the Bodhisattvas. The definitive pitaka is the Abhidharma Pitaka of both the Mahayana and Hinayana, because it definitively establishes the common objects of knowledge of both. The Vinaya-vastu and the other four, because they teach the discipline of morality, are the Vinaya Pitaka, in which the Vinaya-vastu is the main one and the other three are its retinue. Third, the way to cultivate the ten practices that accord with the Dharma is: writing these three pitakas, offering them incense and flowers, giving written scriptures to others, listening to others explain them, reading and upholding them oneself, taking them to heart properly, explaining them to others without distortion, reciting and mastering what has been upheld, properly contemplating the meaning of what has been heard, and single-mindedly meditating on the meaning of what has been contemplated. The nature of these ten practices is an immeasurable accumulation of merit, as stated in the Madhyantavibhaga. Second, there are four points to ascertain the nature of the path: the place of entry is taking refuge in the Three Jewels, generating the mind of enlightenment in the two truths, the way to practice its precepts, and the stages of experiential realization. The first point has six aspects.