Tibetan
ན་ལ། ནུས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱད་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་འོངས་པ་མེད་པས་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ནུས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བར་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་བློ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་མ་སྐྱེས་པ་ལའང་ནུས་པ་འདོད་ན། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལའང་ནུས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་སྐྱེས་པར་མཚུངསཔའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་བསྙད་འདོད་ན། གལ་ཏེ་ནུས་པ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་འོངས་པ་སྙིང་ལ་བསམས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདིིའི་ནུས་པ་འདིའོ་ཞེས་ནུས་པ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་བསྙད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་འབྲས་ཆན་ཚོས་ཤིག སྣལ་མ་འདི་དག་ལ་སྣམ་བུ་གྱིས་ཤིག ཅེས་སྨྲ་བ་བཞིན་ཅེས་འདོད་ན། ནུས་པ་མེད་པར་འདི་ཡི་འབྱུང་འགྱུར་མེད། །གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཡོད་ན་དེ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་འོངས་པ་བློའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་འོངས་པ་མེད་པས་དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ནུས་པ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ནུས་པ་མེད་པར་འདིའི་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་དག་ཀྱང་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ནུས་པ་འ གྲུབ་ལ། ནུས་པ་གྲུབ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ནུས་པ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀའང་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ཕན་ཚུལ་དོན་ལ་བརྟེན་པའི་འགྲུབ་པ་ནི། །གྲུབ་པ་མིན་ཞེས་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ཕན་ཚུལ་བརྟེན་ནས་འགྲུབ་པ་རྣམས་ནི། རིང་པོ་དང་། ཐུང་ངུ་དང་། ཕ་རོལ་དང་། ཚུ་རོལ་ལྟར་དུ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ཞེས་དམ་པ་མཁྱེན་རབ་མངའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བསྟན་བཅོས་ལས། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་གང་ལྟོས་གྲུབ། །དེ་ཉིད་ལ་ཡང་ལྟོས་ནས་ནི། །ལྟོས་བྱ་གང་ཡིན་དེ་འགྲུབ་ན། །གང་ལ་ལྟོས་ནས་གང་ཞིག་འགྲུབ། །ཅེས་དང་། ཡང་གསུངས་པ། དངོས་པོ་ལྟོས་གྲུབ་གང་ཡིན་པ། །དེ་མ་གྲུབ་ན་ཇི་ལྟར་ལྟོས། །ཅི་སྟེ་གྲུབ་པ་ལྟོས་ཞེ་ན། །དེ་ནི་ལྟོས་པར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་། འབྲས་བུ་མེད་པར་རྒྱུ་ཡིས་ནི། །རྒྱུ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འབྲས་བུ་ཀུན། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །
Chinese
如果，能力是差别的所依，由于差别识是不存在的未来，因此由它所差别的能力是不存在的。因为，如果不执取差别，则不会有对差别所依的认知。如果认为未生起的识也具有能力，那么石女的儿子也应具有能力，因为与未生起相同。如果想以将会产生为理由进行安立，如果心里想到从能力将会产生的未来识，并说这是此识的能力，从而以将会产生的识来差别该能力，则没有相违之处，例如说煮米饭，用这些羊毛做布。如果这样认为，没有能力，就不会有它的产生。如果存在能力，那么从该能力将会产生的未来识，就会成为意识的对象。由于不存在未来识，因此不存在由它所差别的能力。因此，如同石女的儿子等一样，没有能力，也就没有它的产生。这也就遮止了煮米饭等的例子。此外，如果存在识，则成立能力；如果成立能力，则成立识。因此，识和能力是互相依赖而成立的。这样一来，两者都不是以自己的自性而成立的。就像这样：互相依赖于意义的成立，圣者说，不是成立。互相依赖而成立的事物，就像长和短，此岸和彼岸一样，不是以自性而成立的，这是具有智慧的圣者们所说的。如经中所说：如果事物是依赖而成立的，那么它也依赖于自身。如果所依赖的事物成立，那么依赖于什么而成立？又说：如果是依赖而成立的事物，如果不成立，又如何依赖？如果已经成立还要依赖，那么这就不合理。圣天也说：没有果，因就不存在，因此所有的果都将成为因。
English
If capacity is the basis of distinction, then since the distinguishing consciousness is a non-existent future, the capacity distinguished by it does not exist. This is because without apprehending the distinction, the mind of the basis of distinction does not occur. If capacity is asserted even for the unarisen consciousness, then the son of a barren woman would also necessarily have that capacity, because they are the same in being unarisen. If it is desired to assert it by saying that it will occur, if one considers in one's heart the future consciousness that will arise from the capacity, and says, 'This is the capacity of this consciousness,' then there is no contradiction in distinguishing and asserting that capacity by the consciousness that will arise. For example, it is like saying, 'Cook rice,' or 'Make cloth from these wools.' If one asserts this, without capacity, there will be no arising of this. If there is capacity, then the future consciousness that will arise from it will become an object of mind. Since there is no future consciousness, there is no capacity distinguished by it. Therefore, just like the son of a barren woman and so forth, without capacity, there is also no very arising of this. This also refutes the examples of cooking rice and so forth. Furthermore, if consciousness exists, then capacity is established; and if capacity is established, then consciousness is established. Therefore, consciousness and capacity become established in dependence on each other. Thus, neither of them is established by its own nature. Like this: 'The establishment that depends on each other for meaning, the holy ones say, is not established.' Those that are established in dependence on each other, like long and short, the far shore and the near shore, are not established by their own nature, so say the holy ones who possess wisdom. As it is said in the scriptures: 'If an entity is established dependently, then it also depends on that itself. If that which is to be depended on is established, then on what does what become established?' And again it is said: 'Whatever entity is established dependently, if it is not established, how does it depend? If it depends on what is already established, then it is not reasonable to depend.' Aryadeva also said: 'Without the result, the cause does not exist; therefore, all results would necessarily become causes.'
Tibetan
ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མ་འགྲུབ་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་གྲུབ་པར་ཡང་ནུས་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཞེས་ནུས་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་གཅིག་མ་གྲུབ་ནའང་གཉིས་ག་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མ་འོངས་པ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་འདས་པ་ལའང་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། གལ་ཏེ་འགག་པའི་ནུས་སྨིན་ལས་འགྱུར་ན། །གཞན་གྱི་ནུས་པ་ལས་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འགགས་ཤིང་འདས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དག་གིས་རང་འགག་བཞིན་པའི་གནས་སྐབས་ན་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་པའི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བརྟག་པ་སྔ་མ་གཉིས་ནི་མཐའ་དཔྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་རྣལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུན་ཅན་རྣམས་དེར་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་ཡོད། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པའི་རྒྱུན་ཅན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དེ་དག་ནི་རྫས་ཕན་ཚུལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཞན་ལས་གཞན་འབྱུང་མོད། མི་རིགས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདི་ལ། གལ་ཏེ་གཞན་ལས་གཞན་ཞིག་འབྱུང་ན་ནི། །མེ་ལྕེ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་མཐུག་པོ་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །ཞེས་སོགས་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་། དེ་ཕྱིར་ཀུན་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ཏེ། འདིའང་སྔར་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་ཐད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་འདིར་ནི་རྒྱུན་ཅན་ཐ་དད་ཀྱི། །དེ་དག་ལ་རྒྱུན་ཐ་དད་མེད་དེའི་ཕྱིར། །ཉེས་མེད་ཅེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པའི་སྐབས་འདིར་རྒྱུན་ཅན་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་པར་ཡོད་ཀྱང་། དེ་དག་གི་རྒྱུན་ཐ་དད་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། འདི་ནི་མ་བསྒྲུབས་པས། འདི་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཞིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུན་སྐབས་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྫས་ཐ
Chinese
如是所说。此中意义是：若能力未成立，则识亦不成立，因为能力被承认为识之因。若识未成立，则能力亦不成立，因为能力被称为识之能力，能力是识的差别。如是，若一者未成立，则二者皆不成立，故非自性成立。如是，未来无有能力。现在，为了显示过去亦无有能力而说：若从已灭之能力成熟而生，则从他之能力生他。若已灭且过去的识，在自灭之时，为了生起与自己相顺的后世果，而从安置于阿赖耶识中的能力完全成熟而生起识，如果是这样，那么，前两个观察仅仅是穷究边际，而这才是唯识宗的真实主张。如是，则从他之能力生起他之识，因为什么呢？因为常有者在那里互相各别存在。识刹那前后相续不断地运行，常有者，刹那前后这些，被他宗承认为实体互相各别存在。若从他生他，有什么不合理呢？对此，若从他生他，则从火焰中亦应生起浓厚的黑暗。等等过失已经说过了。又，因此一切应从一切生。这也是以前在遮止从他生的时候说过的。此处说：若此处常有各别，彼等之相续无有各别故，无过失耶？若识以相续运行之时，此处常有刹那前后各别存在，但彼等之相续无有各别，因此没有一切从一切生的过失，如果是这样，若能成为无过失，那么，这是未证成的，这是所应证成的。为什么呢？因为无有不异之相续之时机。识刹那前后实体
English
Thus it was said. The meaning here is this: if the potency is not established, then consciousness is not established, because potency is accepted as the cause of consciousness. If consciousness is not established, then potency is not established, because potency is called the potency of consciousness, potency is a distinction of consciousness. Thus, if one is not established, then both are not established, therefore it is not established by its own nature. Thus, there is no potency in the future. Now, in order to show that there is no potency in the past, it is said: If it arises from the maturation of the potency of what has ceased, then another will arise from the potency of another. If the consciousnesses that have ceased and passed away, at the time of their own cessation, in order to generate the subsequent fruit that is in accordance with themselves, arise from the complete maturation of the potency placed in the ālaya, if this is the case, then the first two investigations are merely exhaustive investigations, and this is the real assertion of the Yogācāra school. Thus, another consciousness will arise from the potency of another, because why? Because permanent entities exist there mutually distinct. The continuum of consciousness proceeds continuously from moment to moment, and these moments, earlier and later, are accepted by others as being substantially distinct from each other. If another arises from another, what is unreasonable? To this, if another arises from another, then thick darkness should also arise from a flame. And so on, the faults have already been stated. Furthermore, therefore everything should arise from everything. This was also said earlier in the context of refuting arising from another. Here it is said: If here the permanent entities are distinct, but their continuums are not distinct, therefore, is there no fault? If, when consciousness proceeds in a continuum, here the permanent entities exist distinctly from moment to moment, but their continuums are not distinct, therefore there is no fault of everything arising from everything, if this is the case, if it can become faultless, then this is unproven, this is what should be proven. Why? Because there is no occasion for a non-different continuum. Consciousness, moment by moment, substance