Tibetan
ཞར་ལ་རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་དགག་པ། ཞར་ལ་རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་དགག་པ། གཉིས་པ་ཞར་ལ་རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་དགག་པ་ལ། འདོད་པ་དགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་ཅིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བཤད་པ་ན། རྣམ་རིག་པ་དག་ཕྱོགས་དེ་མི་བཟོད་ཅིང་། རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྦྱར་བའི་ལུགས་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལུགས་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གཟུང་བ་མེད་པར་འཛིན་པ་མ་མཐོང་ཞིང་། །སྲིད་གསུམ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་རབ་རྟོགས་པའི། །ཤེས་རབ་ལ་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས། །རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དྲུག་པ་བ་དེས་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདིས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པས་སེམས་ཀྱི་གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པའང་མ་མཐོང་ཞིང་། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་དབེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པས། གོམས་པ་རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ན། གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཙམ་ཞིག་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་ན་གཟུགས་སོགས་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་བསྐུལ་བས་རྒྱ་མཚོ་ནི། །ཆེ་ལས་ཆུ་རླབས་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་ལས། །རང་གི་ནུས་པ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་། །ཇི་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་རླུང་གི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐུལ་བས་ཆུའི་རླབས་ཆེ་ཆུང་རྣམས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པ་བཞག་པས་རང་གི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་བ་ན། བྱིས་པ་རྣམས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཀྱི། ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་བ་ཡོད་པ་ནི་མ
Chinese
驳斥顺带的唯识宗观点。 驳斥顺带的唯识宗观点。 第二，驳斥顺带的唯识宗观点，其中有立宗和破斥两部分。第一部分是：既然中观派认为阿赖耶识等是权宜之说，并且宣说一切法无自性，那么唯识宗无法忍受这种观点，为了消除他们以自己的分别念捏造的宗派，而阐述意义，因此说道：无有能取而无所取，三有唯识理当悟，安住慧中菩萨彼，唯识之性如实证。 安住于修习般若波罗蜜多的菩萨，即六地菩萨，将如实证悟诸法胜义谛的自性仅仅是识。为什么呢？因为这位菩萨以即将阐述的道理，由于心的所取不存在，因此与之相关的能取也无法见到，并且长久串习这三有是远离外境的唯识之理。当串习达到极致时，就能以各自自证的方式，如实证悟远离能取和所取的不可言说的识。如果仅仅是无意义的识，那么显现为色等外境的识是如何产生的呢？犹如风动大海洋，巨浪随之而生起，如是诸法之种子，名为阿赖耶识生，自之能力唯识现。 犹如在浩瀚的海洋中，由于风的推动，大小不一的波浪随着因缘而生起一样，一切烦恼法的种子，即阿赖耶识，由于安立了从无始以来，对能取和所取显现执着的识，从一个传递到另一个，从而使自己的能力完全成熟，因此仅仅生起显现为能取和所取的识，而孩童们则分别念能取和所取，但实际上并不存在与识相异的所取。
English
Refuting the incidental Mind-Only view. Refuting the incidental Mind-Only view. Second, refuting the incidental Mind-Only view, which has two parts: establishing the view and refuting it. The first part is: Since the Madhyamikas consider the ālaya-vijñāna and so on to be provisional and declare that all dharmas are without inherent existence, the Mind-Only proponents cannot tolerate this view. In order to eliminate the system fabricated by their own conceptualization and to explain the meaning, they say: Without the apprehended, no apprehender is seen, The three realms are understood as mind-only, That bodhisattva abiding in wisdom, Realizes that very nature as mind-only. That bodhisattva abiding in the cultivation of the Perfection of Wisdom, namely the sixth-ground bodhisattva, will truly realize that the ultimate reality of all dharmas is the nature of mind-only. Why? Because this bodhisattva, with the reasoning that will be explained, does not see the apprehended of the mind, and therefore the apprehender dependent on it is also not seen. And by long habituation to the fact that these three existences are mind-only, devoid of external objects. When habituation becomes extreme, then one realizes in one's own self-awareness an inexpressible mind-only that is free from the apprehended and the apprehender. If it is only meaningless mind-only, then how does the mind that appears as objects such as form arise? Just as the wind stirs the great ocean, And waves arise from it, So from the seed of all, Called the ālaya-vijñāna, Arises the power of mind-only. Just as in the vast ocean, due to the wind's impetus, waves of various sizes arise according to the conditions, so too, from the seed of all defiled dharmas, namely the ālaya-vijñāna, because of the establishment of the mind that clings to the appearance of the apprehended and the apprehender from beginningless time, passing from one to another, thereby causing its own power to fully mature, thus only the mind that appears as the apprehended and the apprehender arises, while children conceptualize the apprehended and the apprehender, but in reality there is no apprehended that is different from the mind.