Tibetan
་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལས་སེམས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་དངོས་པོར་གྲུབ་ན་སེམས་ལྟར་དུ་གཟུགས་སོགས་ལས་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ། ཇི་ལྟར་བུམ་པའི་དངོས་པོ་གཟུགས་སོགས་ལས། །བརྗོད་དུ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་འགྱུར་བཞིན། །བདག་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལས་བརྗོད་མེད་འགྱུར་དེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་རྟོག་མི་བྱ། །ཇི་ལྟར་བུམ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཚོགས་པ་ཅན་ལས་དེ་ཉིད་དང་བཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་རྟོག་པར་མི་བྱའི། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ། རྣམ་ཤེས་དངོས་ཡོད་རང་ལས་གཞན་མིན་དང་། །གཟུགས་སོགས་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་འདོད་ཅིང་། །དངོས་ལ་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་མཐོང་གྱུར་པས། །བདག་ནི་མེད་དེ་དངོས་ཆོས་དང་བྲལ་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ནི་རང་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཞིང་། གཟུགས་སོགས་རྣམས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལྟར་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་མཐོང་བར་གྱུར་པས། དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ནི་དངོས་པོར་མེད་དེ། དངོས་པོའི་ཆོས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་ངར་འཛིན་རྟེན་ནི་དངོས་པོ་མིན། །ཕུང་ལས་གཞན་མིན་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་མིན། །ཕུང་པོ་རྟེན་མིན་འདི་ནི་དེ་ལྡན་མིན། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པར་མི་རིགས་པ་དེའི་ཕྱིར་ངར་འཛིན་པའི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་ནི་རྣམ་པར་གཞིགས་ན་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན་ཞིང་། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའང་མིན་ལ། ཕུང་པོའི་ངོ་བོའམ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའང་མ་ཡིན་ལ། བདག་འདི་ནི་ཕུང་པོ་དང་ལྡན་པར་ཡང་མི་རིགས་སོ། ། གང་ཟག་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་བདག་རྫས་ཡོད་བཀག་ནས། གང་ཟག་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བསྟན་པ་ལ། དངོས་དང་། དེ་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རིགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མས་གང་ཟག་འགོག་པར་བྱེད་ན། ཅི་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། འདིར་ནི་ཕུང་པོ་བརྟེན་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་མ་ཆད་པར་བྱ་བའི་
Chinese
不是说它和其它是不可言说的，就像从色蕴来说，心和其它是不可言说的一样。因此，如果我成为实有，就像心一样，从色等来说，它就不会成为不可言说的它和其它了。第二，就像瓶子的事物从色等来说，因为不可言说而变成无自性一样。我也是从蕴来说变成不可言说的，所以不要认为它是自性存在的。就像瓶子从色等自己的集合体来说，因为不可言说它和其它，所以没有自性一样，我也是从蕴来说，如果不可言说它和其它，就不要认为是自性存在的，应当知道只是假立。第三，识是实有，不是从自己来说的其它，并且想要变成从色等来说的其它。因为在事物上看到了那两个形态，所以我没有，因为远离了事物的法。就像识是实有，不是从自己来说的其它，并且就像变成从色等来说的其它一样，因为在事物上看到了它和其它的那两个形态。因此，你的我是没有的，因为它远离了事物的法，就像石女的儿子一样。第二，遮破的结尾是：因此，我执的所依不是事物。不是从蕴来说的其它，不是蕴的自性。不是蕴所依赖的，这不是和它有关系的。因为如果那样进行观察，人就不可能是实有的，因此，我执的所依或境，如果进行观察，就不是实有的，也不是从蕴来说的其它，也不是蕴的自性或不是。也不是依赖于蕴，我也不能和蕴有关系。 显示人是缘起。 这样遮破了我实有之后，显示人是缘起，其中有事物和用比喻来成立两个部分。第一部分是：如果用多种理性的方式来遮破人，难道人这个词在一切方面都不存在吗？不是的。在这里，将依靠蕴而成立。就像“依靠这个而产生这个”这样，仅仅是为了不间断地安立世俗谛
English
It is not that it and others are inexpressible, just as from the aspect of form, mind and others are inexpressible. Therefore, if I become real, just like mind, from the aspect of form and so on, it will not become the inexpressible it and others. Second, just as the entity of a pot, from the aspect of form and so on, becomes without self-nature because it is inexpressible. I also become inexpressible from the aspect of the aggregates, so do not think that it exists by its own nature. Just as a pot, from the aspect of its own collection of form and so on, is without self-nature because it is inexpressible as it and others, so also, if I am inexpressible as it and others from the aspect of the aggregates, do not think that it exists by its own nature, but should know that it is merely imputed. Third, consciousness is truly existent, not other than itself, and wants to become other than form and so on. Because those two aspects are seen in things, I do not exist, because I am separated from the dharma of things. Just as consciousness is truly existent, not other than itself, and just as it becomes other than form and so on, because those two aspects of it and others are seen in things. Therefore, your self does not exist, because it is separated from the dharma of things, like the son of a barren woman. Second, the conclusion of refutation is: Therefore, the basis of self-grasping is not a thing. It is not other than the aggregates, not the nature of the aggregates. It is not dependent on the aggregates, and this is not related to it. Because if one examines in that way, a person cannot be truly existent, therefore, the basis or object of self-grasping, if examined, is not truly existent, nor is it other than the aggregates, nor is it the nature or not of the aggregates. Nor is it dependent on the aggregates, and I cannot be related to the aggregates. Showing that a person is interdependent. Having thus refuted the truly existent self, showing that a person is interdependent, there are two parts: things and establishing it through examples. The first part is: If a person is refuted by various kinds of reasoning, does the word "person" not exist in all aspects? No. Here, it will be established by relying on the aggregates. Just like "this arises by relying on this," just this is to establish conventional truth without interruption.
Tibetan
ཕྱིར་ཁས་ལེན་གྱི་རྒྱུ་མེད་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་རྣམ་པར་བསལ་ནས། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྟེ་བདག་གམ། གང་ཟག་ཏུ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་དཔེས་སྒྲུབ་པ་ལ། དཔེ་དངོས། དེས་མཚོན་པའི་དོན་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན་པ་ནི། བདག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཔེ་བསྟན་པ། ཤིང་རྟ་རང་གི་ཡན་ལག་ལས་གཞན་མིན། །གཞན་མིན་མ་ཡིན་དེ་ལྡན་ཡང་མིན་ཞིང་། །ཡན་ལག་ལ་མིན་ཡན་ལག་དག་དེར་མིན། །འདུས་པ་ཙམ་མིན་དབྱིབས་མིན་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཤིང་རྟ་འདི་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་གཟེར་བུ་དང་འཕང་ལོ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལས་ལོགས་སུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་མ་ཡིན་པའམ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་དེ་དག་རེ་རེ་བ་ལ་ཤིང་རྟ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་དེ་དག་དང་ལྡན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པས་ལྡན་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་དག་ལ་ཤིང་རྟ་བརྟེན་པའང་མ་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་དག་ཤིང་རྟ་དེར་བརྟེན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ཚོགས་པའི་ཕྱོགས་དགག་པ། དབྱིབས་ཀྱི་ཕྱོགས་དགག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཚོགས་ཙམ་ཤིང་རྟར་འགྱུར་ན་ནི། །སིལ་བུར་གནས་ལའང་ཤིང་རྟ་ཉིད་ཡོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཚོགས་པ་ཙམ་ཤིང་རྟ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་ནི་ཚོགས་པ་ཙམ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟེར་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་སིལ་བུར་གནས་པ་ལའང་ཤིང་རྟ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། གང་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ཡན་ལག་དག །མེད་པས། ཞེས་སྨོས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན། ཡན་ལག་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་ཅན་མེད་པར་ཡང་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་པ་གང་ཞིག་ཤིང་རྟར་འགྱུར། །གཉིས་པ་དབྱིབས་ཀྱི་ཕྱོགས་དགག་པ་ནི། དབྱིབས་ཙམ་ཤིང་རྟར་རིགས་པའང་མིན། །ཞེས་སྨོས་ཏེ། འང་ཞེས་པ་ཡན་ལག་གི་ཚོགས་པ་ཤིང་རྟར་མི་རིགས་པར་མ་ཟད། ཡན་ལག་ཅན་མེད་ན་ཡན་ལག་དག་ཀྱང་མེད་པས་ཡན་ལག་ཚོགས་པའི་དབྱིབས་ཙམ་ཡང་ཤིང་རྟར་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དབྱིབས་
Chinese
就像从无承认的理由等中不会产生一样，在这里也要排除如前所说的具有过失的实有补特伽罗，为了使仅仅是依蕴而假立的补特伽罗这一名称能在世间安立，所以应当承认，因为能见到安立为我或者补特伽罗的名称。第二，以比喻成立它，分为比喻的实物和它所表示的意义两个方面。第一方面，分为简略指示和广说两个方面。第一，简略指示：为了成立仅仅是假立的我，为了阐明如前所说的意义，所以显示外道的比喻。 रथः स्वावयवेभ्यो न भिन्नो न अभिन्नो न तेष्वसौ विद्यतेऽवयवा न तत्राश्रिताः। न संघातमात्रं न चाकारमात्रं यथापूर्वम्॥ 车与其自身支分非异，非不异，彼亦非具有彼，支分不依于彼，非唯是积聚，亦非唯是形状，如前一样。这辆车不是与自己的支分，如钉子和轮辐等相异，因为没有看到与它们分离的缘故。也不是非异，因为那些支分各自没有车。也不是具有那些支分，因为与它无二，所以没有具有的意义。车也不是依赖于那些支分，支分也不是依赖于那辆车，因为没有差别。第二，广说，分为破斥积聚的方面和破斥形状的方面。第一：如果仅仅是积聚成为车，那么在分散的状态也应有车。如果仅仅是支分的积聚是车，那么积聚不是与仅仅是积聚不同，所以在钉子等支分分散的状态也应有车。此外，说“因为无有支分者，故无有支分”，因为无有支分者，所以支分不是存在，因为它们是互相观待而安立的。自己也承认无有支分者。因此，什么样的支分积聚会成为车呢？第二，破斥形状的方面：仅仅是形状也不应理成为车。说“也”是因为不仅支分的积聚不应理成为车，而且无有支分者，支分也不存在，所以仅仅是支分积聚的形状也不应理成为车。此外，如果形状
English
Just as it does not arise from causes such as the absence of acceptance, here too, having eliminated the person with inherent existence who possesses the faults mentioned earlier, it should be accepted that only this designation of a person imputed in dependence on the aggregates exists in the world, because one sees the designation imputed as self or person. Second, to establish it by example, there are two aspects: the actual example and the meaning it represents. First, there are two aspects: brief indication and extensive explanation. First, brief indication: In order to establish that the self is merely imputed, in order to clarify the meaning as previously stated, the example of the outsiders is shown. rathaḥ svāvayavebhyo na bhinno na bhinno na teṣv asau vidyate 'vayavā na tatrāśritāḥ. na saṃghātamātraṃ na cākāramātraṃ yathāpūrvam. This chariot is not different from its own limbs, such as nails and spokes, because it is not seen separately from them. Nor is it non-different, because each of those limbs does not have a chariot. Nor does it possess those limbs, because it is non-dual with it, so there is no meaning of possessing. The chariot does not rely on those limbs, nor do the limbs rely on that chariot, because there is no difference. Second, extensive explanation, divided into refuting the aspect of accumulation and refuting the aspect of shape. First: If only accumulation becomes a chariot, then even in a scattered state there should be a chariot. If only the accumulation of limbs is a chariot, then accumulation is not different from merely accumulation, so even in the scattered state of limbs such as nails there should be a chariot. Furthermore, it is said, "Because there is no possessor of limbs, there are no limbs," because there is no possessor of limbs, the limbs do not exist, because they are established in dependence on each other. One also admits that there is no possessor of limbs. Therefore, what kind of accumulation of limbs would become a chariot? Second, refuting the aspect of shape: Merely shape is also not reasonable to become a chariot. It is said "also" because not only is the accumulation of limbs not reasonable to become a chariot, but also there is no possessor of limbs, and the limbs do not exist, so merely the shape of the accumulation of limbs is also not reasonable to become a chariot. Furthermore, if shape