Tibetan
ས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཐུབ་པས་བདག་དེ་ས་ཆུ་མེ། །རླུང་དང་རྣམ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ། ཁམས་དྲུག་དང་ནི་མིག་སོགས་རེག་པ་ཡི། །རྟེན་དྲུག་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེར་བསྟན་ཅིང་། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཆོས་རྣམས་ཉེར་འཟུང་ནས། །ངེས་གསུངས་དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དེ་རྣམས་དང་། །དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཚོགས་ཙམ་ཉིད་མིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རྣམས་ལ་ངར་མི་རིགས། །གང་གི་ཕྱིར་ཐུབ་པས་མདོ་སྡེ་ལས། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་དེ་ནི། ཁམས་དྲུག་དང་། རེག་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དང་། ཡིད་ཀྱི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །ཞེས་བདག་དེ་ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཁམས་དྲུག་དང་། མིག་གི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ནས་ཡིད་ཀྱི་འདུས་ཏེ་རེག་པའི་བར་རེག་པའི་རྟེན་དྲུག་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེ་བར་བསྟན་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དྲུག་ལ་ཡིད་བདེ་བའི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་དྲུག་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བའི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་དྲུག་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་དྲུག་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་ཉེ་བར་རྒྱུ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་བདག་ཏུ་བཏགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཁམས་སོགས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདག་ཏུ་བཏགས་སོ་ཞེས་ངེས་པར་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དེ་ནི་ཆོས་དེ་རྣམས་དང་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཚོགས་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་བདག་ཏུ་མི་རུང་བ་དེའི་ཕྱིར། ཆོས་དེ་དག་རྣམས་ལ་ངར་འཛིན་པ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་རྣམས་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་མེད་པས་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་མི་དམིགས་ཤིང་བདག་གི་བ་ཡང་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཏེ། འདུས་བྱས་མཐའ་དག་བསལ་ཏེ། ངེས་པར་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་པའི་བདག་མེད་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ཆེས་མཛེས་སོ། །བཞི་པ་བདག་ལྟ་མི་སྤོང་པར་ཐལ་བ་ནི། བདག་མེད་རྟོག་ཚེ་རྟག་པའི་བདག་སྤོངས་ཤིང་། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་འདོད་པ། །དེའི་ཕྱིར་བདག་མེད་ཤེས་པས་བདག་ལྟ་བ། །དཔྱིས་ཀྱང་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར། །གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྟག་པའི་བདག་མེད་པའི་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྤོང་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ངར་འཛིན་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུ་མི་འདོད་ཀྱི། ཕུང་པོ་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་ཕུང་པོ་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ས་བོན་ཀྱང་དཔྱིས་འབྱིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ཤིན་ཏུ་མཚར་ཏེ་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། རང་ཁྱིམ་རྩིག་ཕུག་སྦྲུལ་གནས་མཐོང་བཞིན་དུ། །འདི་ན་གླང་ཆེན་མེད་ཅེས་དོགས་བསལ་ཏེ། །སྦྲུལ་གྱི་འཇིགས་པའང་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི། །ཀྱེ་མ་གཞན་གྱི་གནམ་པོར་འགྱུར་ཉིད་དོ། །དཔེར་ན་འགའ་ཞིག་གིས་རང་གི་ཁྱིམ་ཀྱི་རྩིག་ཕུག་ན་སྦྲུལ་འཁྱིལ་བ་མཐོང་བཞིན་དུ། འདི་ན་གླང་པོ་ཆེ་མེད་ཅེས་སྦྲུལ་གྱི་དོགས་པ་བསལ་ནས་སྦྲུལ་གྱི་འཇིགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་ལྡན་གཞན་གྱིས་གནམ་པོར་ཏེ་གཞད་གད་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུར་བ་ཉིད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་གླང་པོ་ཆེ་མེད་པས་ནི་དེའི་སྦྲུལ་གྱི་འཇིགས་པ་སེལ་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་དག་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདེའི་ལྟར་ནའང་རྟག་པའི་བདག་མེད་པས་ཕུང་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངར་འཛིན་པ་བསལ་བར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདིའི་འཁོར་བ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ། གཉིས་པ་བཀག་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་དགག་པ་ནི། ཕུང་པོར་བདག་ཡོད་མ་ཡིན་བདག་ལ་ཡང་། །ཕུང་པོ་དེ་རྣམས་ཡོད་མིན་གང་གི་ཕྱིར། །གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་རྟོག་པ་འདིར་འགྱུར་ན། །གཞན་ཉིད་དེ་མེད་དེ་ཕྱིར་འདིར་རྟོག་པའོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ལ། བདག་ལའང་ཕུང་པོ་དེ་རྣམས་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་འཁར་གཞོང་དང་ཞོ་ལྟར་གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྟོག་པ་འདིར་འགྱུར་ན། ཕུང་པོ་དང་བདག་ནི་གཞན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ལྡན་པ་དགག་པ་ནི། བདག་ནི་གཟུགས་དང་ལྡན་མིན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལྡན་དོན་སྦྱོར་བ་མེད་དེ་པ་ཅན་དང་། །གཟུགས་ཅན་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་བརྗོད་ལ། །བདག་གི་གཟུགས་ལས་དེ་ཉིད་གཞན་མེད་ཕྱིར། །བདག་ནི་གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ལྡན་པའི་སྒྲ་དེའང་ལྷས་བྱིན་བ་ལང་ཅན་ཞེས་པ་དེར་ནི་ཐ་དད་ལ་ལྡན་པའི་སྒྲ་བརྗོད་པར་དམིགས
Chinese
因为广泛地讲述了地等。第三，显示依靠而安立：因为能仁（佛陀）说，所谓“我”是地、水、火、风和识、空，这六界以及眼等六触的所依，依靠这六所依而施设，并执取心和心生诸法，如是决定宣说。因此，此“我”非彼等（六界、六触所依、心和心生法）及彼等之自性，亦非仅是彼等之集合。因此，不应于彼等生起我执。因为能仁于经中说：“大王，士夫补特伽罗，即是六界、六触生处、十八意近行。”如是，“我”依靠地、水等六界，以及从眼和合生触乃至意和合生触之间的六触所依而施设；依靠于色等六境，生起六种悦意意近行、六种不悦意意近行、六种舍意近行，总计十八意近行；并执取心和心生之法而安立为“我”。因为如是决定宣说，依靠界等彼等之门安立为“我”。因此，“我”非彼等法之自性，亦非仅是彼等之集合。因为如前所说之法不应作为“我”，因此，不应于彼等法生起我执。如是，蕴等非我执之境，亦非与蕴等相异之物，因此，由于无我执之境，瑜伽士不缘取“我”，亦了知“我所”非具有实义，从而断除一切有为法，不作任何取舍而入于寂灭。因此，如此分析蕴等，了知无有与蕴等同一或相异之“我”，此甚为殊胜。第四，破斥不舍我见之过失：若证无我时，舍弃常我，此亦不欲作为我执之所依。因此，说“以知无我而连根拔除我见”，实为稀有。何时瑜伽士证悟无我，彼时即以证悟无有异于蕴等之常我的方式而舍弃常我，并且，
English
Because it extensively discusses earth and so on. Third, showing that it is designated dependently: Because the capable one (Buddha) said that the so-called "I" is earth, water, fire, wind, and consciousness, space, these six elements, as well as the six bases of contact such as the eye, it is designated by relying on these six bases, and by grasping mind and mental phenomena, it is definitely proclaimed as such. Therefore, this "I" is neither those (six elements, six bases of contact, mind and mental phenomena) nor their nature, nor is it merely a collection of them. Therefore, one should not generate self-grasping towards them. Because the capable one said in the sutra: "Great King, the individual, the person, is the six elements, the six sources of contact, and the eighteen mental activities." Thus, the "I" is designated by relying on the six elements such as earth and water, and the six bases of contact from the union of eye and contact to the union of mind and contact; by relying on the six objects such as form, generating six pleasant mental activities, six unpleasant mental activities, and six neutral mental activities, totaling eighteen mental activities; and by grasping mind and mental phenomena, it is established as "I." Because it is definitely proclaimed that it is established as "I" through the door of the elements and so on, therefore, the "I" is neither the nature of those phenomena nor merely a collection of them. Because the phenomena mentioned above should not be taken as "I," therefore, one should not generate self-grasping towards those phenomena. Thus, the aggregates and so on are not the objects of self-grasping, nor are they different from the aggregates and so on. Therefore, since there is no object of self-grasping, the yogi does not apprehend "I," and also knows that "mine" is not meaningful, thereby abandoning all conditioned phenomena, without any acceptance or rejection, and enters into peace. Therefore, analyzing the aggregates and so on in this way, knowing that there is no "I" that is the same as or different from the aggregates and so on, is extremely excellent. Fourth, refuting the fault of not abandoning self-view: When one realizes no-self, one abandons the permanent self, and this is also not desired as the basis of self-grasping. Therefore, saying "by knowing no-self, one uproots self-view," is truly rare. When the yogi realizes no-self, at that time, he abandons the permanent self by realizing that there is no permanent self that is different from the aggregates and so on, and,
Chinese
像这样的我，世间之人不认为是所执著的依处或对境，而是认为五蕴是所执著的对境，因此，见到五蕴之外没有其他的常我，说连将五蕴视为有境之我的种子也彻底拔除，这非常可笑，因为彼此没有关联。为了用比喻来阐明这一点，所以说： 自己家墙缝，明明看见蛇安住， 却说此处无象，消除此怀疑， 还想以此断除，对蛇之恐惧， 唉呀这人成了，他人笑柄之对境。 例如，某人明明看见自己家的墙缝里盘踞着蛇，却说这里没有大象，以此消除对蛇的怀疑，还想以此断除对蛇的恐惧，这在其他有见识的人看来，简直成了笑柄，因为没有大象并不能消除对蛇的恐惧。同样，按照这些人所说，将五蕴和识执著为我，因为没有常我，所以也不能消除将五蕴视为有境之我的执著，因此，此人的轮回不会寂灭。 遮破的结尾。 第二，遮破的结尾有三，第一，遮破能依和所依： 五蕴之中无我，我之中也无， 彼等五蕴存在，何故若有异， 则于此处生起，能依所依想， 然彼异性非有，故于此处想而已。 我不是以所依的方式存在于五蕴之中，五蕴也不是以所依的方式存在于我之中，因为如果像手杖和手杖托、酸奶一样有异体存在，那么能依和所依的分别念才可能在此生起，但五蕴和我并非异体，因此，认为它们是能依和所依，仅仅是分别念的臆想而已。 第二，遮破具有功德和功德性的关系： 我与色等不具，无有之故也， 具之意义连结，无有具彼者， 与具色者异，异与非异说， 我与色等彼，无有他性故。 我不是与色等五蕴具有功德性的关系，因为，所谓“具有”一词，如“天授有牛”等，是指在异体上才能说“具有”的
English
Such a self is not considered by worldly people as the basis or object of clinging, but rather the aggregates are considered as the object of clinging. Therefore, seeing that there is no permanent self other than the aggregates, to say that even the seed of viewing the aggregates as the self with an object is completely eradicated is very ridiculous, because there is no connection between them. In order to clarify this with an example, it is said: Seeing a snake dwelling in a crack in one's own house wall, Saying, "There is no elephant here," dispels the doubt, And also tries to eliminate the fear of snakes, Alas, this person becomes an object of laughter for others. For example, someone sees a snake coiled in a crack in their own house wall, but says, "There is no elephant here," dispelling the doubt about snakes, and also tries to eliminate the fear of snakes. This, in the eyes of other knowledgeable people, simply becomes a laughing stock, because the absence of an elephant cannot eliminate the fear of snakes. Similarly, according to what these people say, clinging to the aggregates and consciousness as the self, because there is no permanent self, it is also impossible to eliminate the clinging to the aggregates as the self with an object. Therefore, this person's cycle of existence will not be extinguished. Conclusion of refutation. Second, the conclusion of refutation has three parts. First, refuting the support and the supported: The self is not in the aggregates, nor are those Aggregates in the self. Why? If there were otherness, The thought of support and supported would arise here, But that otherness does not exist, so here it is just thought. The self does not exist in the aggregates as the supported, nor do the aggregates exist in the self as the supported. Because if there were otherness, like a staff and a staff holder, or yogurt, then the thought of support and supported could arise here. But the aggregates and the self are not other, therefore, thinking of them as support and supported is merely an imputation of thought. Second, refuting the relationship of possessing qualities and the qualified: The self does not possess form, etc., because it does not exist. The meaning of "possessing" is not connected, because the possessor And the possessed are spoken of as different and non-different. The self and form, etc., do not have otherness. The self does not possess the qualities of form, etc., the aggregates, because, the word "possessing," such as "Devadatta has a cow," refers to the word "possessing" only when there is otherness.