Tibetan
འི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །སྙིང་སྟོབས་ནི་ཡང་བ་དང་། རབ་ཏུ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་གཏི་མུག་གསུམ་ཡང་འདི་དག་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །འདི་དག་ཆ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། འདིར་ཡོན་ཏན་དག་གཙོ་བོར་འགྱུར་ཅིང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཆེན་པོ་ལས་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྣམ་འགྱུར་ཅན་དང་། སྙིང་སྟོབས་ཅན་དང་། མུན་པ་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ལས་ནི། དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དག་གོ །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ནི། འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ །ང་རྒྱལ་གཉིས་པ་ལས་ནི། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། ངག་དང་ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་རྐུབ་དང་མདོམས་དང་། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་པགས་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་དེ། དེ་ལྟར་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་ངོ་། །མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི། ང་རྒྱལ་གཉིས་ཀའི་འཇུག་པ་བྱེད་དོ། །གྲངས་ཅན་དག་གིས་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་དེའི་དབྱེ་བ་མི་འདྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་འདོད་ལུགས་ཐ་དད་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ནི། བློ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། འདོད་པ་དང་། སྡང་བ་དང་། འབད་པ་དང་། ཆོས་དང་། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུས་བྱས་པའི་ཤུགས་ཏེ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུར་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་ཇི་སྲིད་བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་དེ་བདག་ལ་འདུ་ཞིང་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་ཏེ། བློ་ལ་སོགས་པ་བདག་གི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་གཅོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཡན་གར་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དབུ་མ་སྙིང་པོར། བློ་སོགས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བཅད། །དྲུངས་ནས་ཕྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །ཡིད་ལ་བདག་ཅེས་གནས་པ་ནི། །བྱེ་བྲག་པ་ཡི་ཐར་པར་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདག་དེ་སྤོངས་སེམས་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དང་། རྟག་པ་དང་། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་ཟ་བ་པོ་དང་། འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་སྨྲའོ། ཁ་ཅིག་ནི་བསྐུམ་པ་དང་རྐྱོང་བའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་སྨྲའོ། །རིག་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྣོད་ཐ་དད་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟར་བདག་གཅིག་ཉིད་ལུས་ཐ་དད་པས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ལ། བདག་གི་ངོ་བོ་དགག ཁྱད་པར་དགག ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་མིན་པར་བསྟན་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མོ་གཤམ་བུ་ལྟར་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་མིན་ཞིང་། །འདི་ནི་ངར་འཛིན་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ལ། །འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་མི་འདོད། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྟག་པ་དང་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བུའི་བདག་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུའང་མི་རུང་སྟེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མེད་ཅིང་། ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བར་མ་ཟད་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་དགག་པ་ནི། གང་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བསྟན་བཅོས་ལས་དེའི་ཁྱད། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བསྟན་དེ་ཀུན་ལ། །རང་གྲགས་མ་སྐྱེས་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཁྱད་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་གི་ཕྱིར་གྲངས་ཅན་པ་དང་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་དེ་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ཞེས་རང་ལ་གྲགས་པའི་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར། བདག་གི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་བདག་ནི་རྟག་པ་དང་། ཟ་བ་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་ཞེས་པའོ། །དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་གཟུགས་ལས་རྣམ་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་ན། ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངར་འཛིན་གྱི
Chinese
的自性。心力是轻快和极明亮的自性。快乐、痛苦和愚痴三种也是这些的类别。这些均等的状态是主，因为在这里功德成为主导，并且转变都完全寂静。那些不变异的状态是自性。自性之后是大，称为大的是智慧的类别。大之后是慢。那是三种，即转变者、心力者和黑暗者。从第一个产生五唯，即色、声、香、味、触。从五唯产生五大，即地、水、火、风、空。从第二个慢产生五业根，即语、手、足、臀、生殖器，以及五智根，即眼、耳、鼻、舌、皮肤，以及二者的自性——意，这样产生十一种。黑暗者的慢是两种慢的行境。数论师们那样承认，同样，由于对我的差别稍有依赖，外道们的我之观点就变得不同了，像这样：胜论师们说，智慧、快乐、痛苦、欲望、憎恨、努力、法、非法和组合的力量是我的九种功德。对此，只要我的九种功德聚集并且存在于我之上，就因为造作善与不善之业而称为轮回。当补特伽罗等的我的东西被认识为痛苦时，智慧等我的功德连根切断之时，那个我自身就成为不具备功德的单独存在，因此称为解脱。就像《中观心髓》中所说：智慧等我的功德断，从根拔除的瑜伽士，心中称为我的存在，被认为是胜论派的解脱。如是说。那个我是无舍弃心的自性，常恒，作者，异熟的享受者，以及
English
of the nature of. Mental strength is of the nature of lightness and extreme clarity. Happiness, suffering, and ignorance are also categories of these. The state of equilibrium of these is the chief, because here the qualities become dominant and the transformations become completely pacified. The state in which they do not change is nature. From nature comes the great, and the great is a category of intelligence. From the great comes ego. That is of three kinds: the transforming, the energetic, and the dark. From the first come the five subtle elements: form, sound, smell, taste, and touch. From the five subtle elements come the five great elements: earth, water, fire, wind, and space. From the second ego come the five organs of action: speech, hands, feet, anus, and genitals; and the five organs of intellect: eye, ear, nose, tongue, and skin; and the mind, which is of the nature of both. Thus, eleven arise. The ego of darkness is the domain of both egos. As the Samkhyas acknowledge, similarly, due to slight differences in the self, the views of the tirthikas regarding the self become different, like this: The Vaisheshikas say that intelligence, happiness, suffering, desire, hatred, effort, dharma, adharma, and the force of combination are the nine qualities of the self. In this regard, as long as these nine qualities of the self gather and exist in the self, it is called samsara because of performing virtuous and non-virtuous actions. When the things of the self, such as the person, are recognized as suffering, and when the qualities of the self, such as intelligence, are cut off with their roots, then that self itself becomes a separate existence without qualities, and therefore it is called liberation. As it is said in the Madhyamaka-hrdaya: The qualities of the self, such as intelligence, are cut off; the yogi who has uprooted them; the existence in the mind called self; is known as the liberation of the Vaisheshikas. Thus it is said. That self is of the nature of non-abandoning mind, permanent, the agent, the enjoyer of ripening, and
Chinese
在转变的状态中，也说具有功德，并且因为像虚空一样周遍，所以无所作为。有些则说具有收缩和伸展的作用。声明吠陀的人则说，就像瓶子等不同容器中的虚空一样，一个自体因为不同的身体而呈现多样性。第二，驳斥它，分为三点：驳斥自体的体性，驳斥差别，以及揭示不是我执的所依。第一点是：如同石女之子一样，因为远离出生，所以那样的自体是不存在的。这也不是我执的所依，也不希望在世俗中存在。如前所说的常恒和享受者等那样的自体是不存在的，因为远离出生，就像石女的儿子一样。因此，这样的自体不能作为世间人我执的所依或对象，因为它没有出生。这不仅在胜义中不存在，不能作为我执的对象，而且也不希望在世俗中存在，因为没有见到那样的自体。第二，驳斥差别是：因为论典与论典之间，外道们所说的那些差别，都被自宗承认的未生之理所破斥，因此那些自体的差别也都不存在。因为数论派和胜论派等论典中，所说的自体的常恒和享受者等差别都不存在，因为没有出生。就像石女的儿子一样，被自宗承认的未生之理所破斥，因此，自体的所有差别也都不存在。总之，自体不是常恒，也不是享受者等，因为它没有出生，就像石女的儿子一样。因此，没有与蕴不同的自体，因为除了蕴之外，执持它是不成立的。因为是那样，所以没有与蕴不同的、以常恒等作为特征的自体，如果存在，就会像从色蕴中分离的识一样，可以执持为与蕴不同。但是，除了蕴之外，以常恒等作为特征的自体，执持它是不成立的。第三，我执的
English
In the state of transformation, it is also said to possess qualities, and because it is as pervasive as the sky, it is also said to be without action. Some say it has the function of contracting and expanding. Those who declare the Vedas say that, like the space in different containers such as pots, the one self appears diverse because of different bodies. Secondly, to refute it, there are three points: refuting the nature of the self, refuting the distinctions, and revealing that it is not the basis of self-grasping. The first point is: Like the son of a barren woman, because it is devoid of birth, such a self does not exist. This is also not a suitable basis for self-grasping, nor is it desired to exist in conventional truth. The self that is said to be permanent and an enjoyer, etc., does not exist, because it is devoid of birth, like the son of a barren woman. Therefore, such a self cannot be the basis or object of self-grasping for worldly people, because it is unborn. This not only does not exist in ultimate truth and cannot be the object of self-grasping, but it is also not desired to exist in conventional truth, because such a self is not observed. Secondly, the refutation of distinctions is: Because the distinctions of the self that are taught in various treatises by non-Buddhists are all contradicted by the reason of unbornness that is accepted by our own school, therefore all those distinctions of the self do not exist. Because the distinctions of the self, such as permanence and being an enjoyer, that are taught in the treatises of the Samkhyas and Vaisheshikas, etc., do not exist, because they are unborn. Like the son of a barren woman, they are contradicted by the reason of unbornness that is accepted by our own school, therefore all the distinctions of the self do not exist. In short, the self is not permanent, nor is it an enjoyer, etc., because it is unborn, like the son of a barren woman. Therefore, there is no self other than the aggregates, because it is not possible to grasp it apart from the aggregates. Because it is so, there is no self that is distinct from the aggregates and characterized by permanence, etc. If it existed, it would be possible to grasp it as distinct from the aggregates, like consciousness separated from the form aggregate. However, it is not possible to grasp a self characterized by permanence, etc., apart from the aggregates. Thirdly, the self-grasping of