Tibetan
དབང་པོ་རྣམས་སོ། །ལོངས་སྤྱོད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་སོ། །གནས་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཉིད་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་གནས་སུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ན། ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གསུམ། མདོ་དེ་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ། དེའི་ཤེས་བྱེད་དགོད་པ། ཞར་ལ་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་མིན། །སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སྣང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ། །གཟུགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་གང་དེ་དག་ལ། །གཟུགས་བཟློག་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཉིད། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་གང་ལས་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དེ། །ཞེས་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པ་མིན་ལ་སེམས་ཉིད་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ངོ་ཞེས་གང་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི། གདུལ་བྱ་གང་དག་གཟུགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་དེའི་རྐྱེན་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རང་དབང་མེད་པར་འཇུག་ཅིང་། དེའི་གཞི་ལས་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་ཞེས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དེ་དག་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་རྐྱེན་ཅན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀེང་རུས་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཡང་གཟུགས་བཟློག་ནས་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོ་དེའང་དྲང་དོན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིའང་དྲང་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ངེས་དོན་མ་ཡིན་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ཤེས་བྱེད་དགོད་པ་ལ། ལུང་དང་། རིགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདི་ནི་སྟོན་པས་དྲང་དོན་ཉིད་གསུངས་ཤིང་། །འདི་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་རིགས་པས་འཐད། །མདོ་འདི་འབའ་ཞིག་དྲང་དོན་ཡིན་པར་མ་ཟད་ཀྱིས། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། །དྲང་དོན་ཉིད་དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད། །རྣམ་རིག་པ་གང་དག་ངེས་པའི་དོན་དུ་འདོད་པའི་འཕགས་པ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་སོགས་ལས། ཀུན་བརྟགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལས། བརྟགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དང་། གཞན་དབང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ། ལེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཟབ་ཅིང་ཕྲ། །ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་འབབ། །བདག་ཏུ་རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་རྣམས་གཏོང་བ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ། །སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་པའི་ལུང་འདིས་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དོ། །ཞེས་སོགས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ནད་པའི་ནད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མི་འདྲ་བ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་སྨན་པ་རྣམས་སྨན་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་གཏོང་བ་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སེམས་ཙམ་གསུངས་པའང་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཙམ་གསུངས་པ་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ན། སླར་ཡང་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས་སེམས་ཙམ་བསྟན་ནོ་ཞེེས་དེའི་དགོས་པ་གསུང་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བརྗོད་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་པར་བརྗོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེན་པོ་གོས་དྲིི་མ་ཅན་གྱི་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ་ལྟར། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་པ། འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ། ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་རྟོག་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ། རྟག་པ། བརྟན་པ། ཐེར་ཟུག་པ་ནི་བརྗོད་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་འདྲ་བ་མ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པ། བྱེད་པ་པོ། ཡོན་ཏན་མེད་པ། ཁྱབ་པ། མི་འཇིག་པའོ་ཞེས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟོན་པར་བགྱེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། མ་སྐྱེད་པ་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པར་བྱས་ནས། བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་
Chinese
诸根是也。受用是色等境也。处是器世界也。因此，心外无有外境，故心性以习气力，于身、受用、处显现生起时，即是于异于识之身等显现执着。是故，若问此三界唯是心而已耶？对此有三答：显示彼经具有密意，举彼之能知，顺便显示不了义与了义之差别。初者：何经之外境非有，心性显现种种耶？于色尤为贪著者，令色还灭，彼亦不了义。于《楞伽经》等何经之外境有无耶？如是等外境非有，而心性显现身及受用等种种，凡所说之密意者，谓有情众生中，凡于色尤为贪着，以彼之缘，烦恼贪等不由自主而转，且从彼之基造大罪，即从福德与智慧之聚退失者，为彼等世尊为摧毁色之缘所生烦恼之故，如为贪着者说观骨锁，虽不如实，然当知是令色还灭而说唯心。故彼经亦是不了义。若问此亦是不了义，以何知其非为了义耶？二者，举能知，分二：以圣教与理证。初者：此乃导师说为了义，此乃以理亦合于不了义。此经不仅是单单为了义，其他如此之类经藏亦为了义，此乃以圣教而明示。凡视唯识为了义者，于《圣解深密经》等，于遍计所执、他之缘起、圆成实等三者中，无有遍计，以及有他缘，以及如是，取之识之细微深邃，一切种子如水流般流淌。若生起我执，则无
English
The faculties are the senses. Enjoyment is the objects such as forms. The place is the container world. Because there is no external reality other than the mind, the mind itself, by the power of habit, appears as body, enjoyment, and place. When this arises, it is attachment to the body and so on, which are different from consciousness. Therefore, if it is asked whether these three realms are only mind, there are three answers to this: to show that the sutra has a hidden meaning, to give its means of knowing, and to show the difference between provisional and definitive meaning. The first is: From which sutra is there no external object, and the mind itself appears in various ways? For those who are particularly attached to form, causing form to cease is also of provisional meaning. In the Lankavatara Sutra and others, is there or is there not an external appearance? Thus, there is no external reality, but the mind itself appears in various ways as body and enjoyment. The intention of what is said is that among sentient beings, those who are particularly attached to form, due to that condition, the afflictions such as desire arise involuntarily, and from that basis they commit great sins, that is, those who fall away from the accumulation of merit and wisdom. For those, the Blessed One, in order to destroy the afflictions caused by form, as it is said to those who are attached to contemplate skeletons, although it is not exactly as it is, it should be understood that it is said as mind-only by causing form to cease. Therefore, that sutra is also of provisional meaning. If it is asked, how is it known that this is also of provisional meaning and not of definitive meaning? Second, to give the means of knowing, in two parts: by scripture and by reasoning. The first is: This is said by the Teacher to be of provisional meaning, and this is also reasonable as provisional meaning. Not only is this sutra alone of provisional meaning, but other sutras of that kind are also clarified as provisional meaning by this scripture. Those who consider Vijnanavada to be of definitive meaning, in the Sutra Unraveling the Thought and others, among the three natures of the completely imputed, the other-powered, and the thoroughly established, there is no completely imputed, and there is the other-powered, and likewise, the taking consciousness is deep and subtle, all seeds flow like a stream. If self-grasping arises, then there is no
Chinese
不应理，我说过这些不是为了孩子们。像这样其他的经典中也说：如同医生给病人用药一样，佛陀也同样对众生宣说了唯心。这段引文清楚地表明了外境显现的有无等是真实义。如同因为病人的疾病种类不同，医生会给予不同的药物一样，如来宣说唯心也是为了适应所化众生的不同想法。如果宣说唯心是究竟的意义，那么再次说为了适应所化众生的不同想法而宣说唯心就没有必要了。同样在《楞伽经》中，世尊在经中宣说了如来藏，世尊说，自性光明、完全清净、从初始就完全清净的如来藏，具有三十二相，存在于一切众生的身体中。世尊的珍宝，如同被肮脏的布包裹的珍贵宝物一样，被蕴、界、处之布包裹，被贪欲、嗔恨、愚痴所压制，被虚妄分别的分别所染污，如果说它是常、稳固、真实的，那么世尊，如来说如来藏和外道的我有什么区别呢？世尊，外道们也说，我是常、作者、无 गुण (藏文：ཡོན་ཏན་མེད་པ།，梵文：गुण，罗马转写：guṇa，汉语字面意思：功德)，遍在、不灭的。世尊说：大慧，宣说如来藏与外道不同，大慧，如来、阿罗汉、正等觉们将空性、真如的边际、涅槃、不生、不灭、无相、无愿等词语的意义作为如来藏来宣说，是为了让孩子们不会因为无我而感到恐惧。
English
It is not reasonable, I have not shown these to children. Like that, in other sutras it is also said: Just as a doctor gives medicine to a sick person, the Buddha also taught only mind to sentient beings. This quote clearly shows that the existence or non-existence of external appearances, etc., is the ultimate meaning. Just as doctors give different medicines because of the different kinds of diseases of the patients, the Tathagata's teaching of only mind is also shown to be dependent on the different thoughts of the beings to be tamed. If teaching only mind is the definitive meaning, then it is not necessary to say again that teaching only mind is to adapt to the different thoughts of the beings to be tamed. Similarly, in the Lankavatara Sutra, the Blessed One spoke of the Tathagatagarbha in the sutra, saying that the Tathagatagarbha, which is naturally luminous, completely pure, and completely pure from the beginning, has the thirty-two marks and exists in the bodies of all sentient beings. The Blessed One's jewel, like a precious jewel wrapped in a dirty cloth, is wrapped in the cloth of the skandhas, dhatus, and ayatanas, suppressed by desire, hatred, and ignorance, and defiled by false discriminations. If it is said to be permanent, stable, and real, then Blessed One, what is the difference between the Tathagata's speaking of the Tathagatagarbha and the self of the non-Buddhists? Blessed One, the non-Buddhists also say that the self is permanent, the agent, without गुण (藏文：ཡོན་ཏན་མེད་པ།，梵文：गुण，Romanization: guṇa, literal meaning: merit), pervasive, and indestructible. The Blessed One said: Great Wisdom, teaching the Tathagatagarbha is not the same as the non-Buddhists. Great Wisdom, the Tathagatas, Arhats, and Samyaksambuddhas teach the meaning of words such as emptiness, the limit of reality, Nirvana, non-arising, non-ceasing, signless, and wishless as the Tathagatagarbha, so that children will not be afraid of selflessness.