Tibetan
ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཅི་ལའང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་བྱས་ནས། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བླང་དོར་གྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་ཞེན་ཅན་དག་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་དེ། ཇི་སྲིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ཟད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ལམ་སླུ་བ་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཅི་ལའང་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་ལ་བླང་དོར་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པས་ཆད་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ། རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པ་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་ཆད་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་དང་། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་དག་གི་ཐ་སྙད་དག་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་དུ་མཚུངས་བཞིན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་དབུ་མ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ནི་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས། རིགས་པས་འཐད་པ་མ་བཅུག་པར་ཁས་བླང་དུ་རུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཁས་ལེན་པ་དང་། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་དབུ་མ་པའི་ཕྱོགས་འགལ་བ་མེད་ཅིང་། དེའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་ནུས་པའང་ཡིན་ལ། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་རིགས་པའི་འཐད་པ་བཅུག་ནས་རང་གི་ཕྱོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པས། དེ་དག་གི་ཐ་སྙད་རྣམས་རིགས་པའི་འཐད་པ་མ་བཅུག་པར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་ལ། རིགས་པའི་འཐད་པ་བཅུག་ནས་ཕྱོགས་འགའ་ཞིག་ཁས་བླངས་ནའང་དབུ་མ་པ་རང་གི་ཕྱོགས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་ནོར་བའི་དོན་ཅན་དུ་མཚུངས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱི། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཐབས་སུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་གཞན་ངོར་དེ་དག་གི་ལུགས་ཁས་ལེན་པར་ཡང་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བློ་གྲོས་དམན་པ་བསྟན་པ་ལ་རིམ་གྱིས་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་གྲུབ་མཐའ་གོང་མ་གོང་མའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་ནས་འོག་མ་འོག་མའི་ལུགས་འགོག་པར་བྱེད་ནའང་མི་རིགས་པ
Chinese
以作意之方式，对于任何事物都不执著，对于暂时和究竟的取舍之词，都像执著者一样地进行取舍。只要分别念没有止息，就为了不错谬地领会仅仅是此等因缘之自性的缘起之道。因此，他们对于任何事物都不执著，所以不住于常边，对于一切取舍都进行，所以不住于断边，因此是舍弃常断而安住于中道。当证悟到远离一切戏论的法界时，由于远离一切诤论，所以没有取舍，然而也不会堕入断灭的过失，因为舍弃了一切分别念，所以不会执著于业果之关联。既然世俗的言辞和其它宗派论者的言辞都同样具有虚妄之义，那么为什么中观派要承认世俗的言辞，而不承认宗派论者的言辞呢？因为世俗的言辞是不分别念的行境，所以在不加入理性的认可下也可以承认，因此，承认它与远离一切宗派的中观派的宗派没有相违，并且通过它也能摄受世间之人。而一切宗派论者都是加入理性的认可后才确立自己的宗派，因此，那些言辞在不加入理性的认可下是不能承认的，即使加入理性的认可而承认某些宗派，也会丧失中观派自己的宗派，因此，虽然同样具有错误的意义，但中观派承认世俗的言辞，而不承认宗派论者所遍计的言辞。如果像为了摄受世间而承认世间的言辞一样，为了摄受其它宗派论者，在他人面前也应理承认他们的宗派吗？如果为了引导智慧低下者逐渐进入佛法，暂时承认较高宗派的观点，从而驳斥较低宗派的观点，那也是不合理的。
English
Having made no attachment whatsoever in the manner of attention, one engages in acceptance and rejection of all terms of temporary and ultimate acceptance and rejection, without any difference from those who are attached. As long as conceptualization has not ceased, it is in order to unerringly comprehend the path of dependent arising, which is the nature of merely these conditions. Therefore, since they are not attached to anything, they do not abide in the extreme of permanence, and since they engage in all acceptance and rejection, they do not abide in the extreme of annihilation; therefore, they abide in the Middle Way, having abandoned permanence and annihilation. When the sphere of phenomena, which is free from all elaboration, is directly realized, there is no engagement in acceptance and rejection because it is free from all disputes. However, it does not become the fault of annihilation, because having abandoned all conceptualization, the connection of cause and effect is not apprehended. Since worldly terms and the terms of other proponents of tenets are equally of false meaning, why do Madhyamikas accept worldly terms but not those of proponents of tenets? Because worldly terms are the object of non-conceptual activity, they can be accepted without the inclusion of rational justification, and therefore, accepting them does not contradict the Madhyamika's tenet of being free from all positions, and through it, it is also possible to guide the world. All proponents of tenets, however, establish their own positions after including rational justification, so their terms cannot be accepted without including rational justification. Even if some positions are accepted after including rational justification, the Madhyamika's own position will be lost. Therefore, although they are equally of erroneous meaning, worldly terms are accepted, but not the terms of imputation by proponents of tenets. Just as worldly terms are accepted as a means of guiding the world, is it also reasonable to accept their systems in front of others in order to guide other proponents of tenets? If, in order to gradually lead those of inferior intelligence to the teachings, one temporarily accepts the positions of higher and higher tenets and refutes the systems of lower and lower ones, that is also unreasonable.