Tibetan
་ན། མེད་པ་པ་དག་གིས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པར་བརྩད་པ་ཟློག་པར་ནུས་མོད། རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བ་དག་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མེད་པ་པ་དག་གི་རྩོད་པ་ཟློག་པར་ནུས་ཞེ་ན། དབུ་མ་པ་དག་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཉེས་པ་སྤོང་བའི་དོན་དུ་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་གཞན་གྱིས་རེག་པར་འགྱ྄ུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་མེད་པ་པ་དག་གི་རྩོད་པ་ཟློག་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་མེད་པ་པ་དག་གི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། གལ་ཏེ་ལས་འགགས་ན་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་ཤིང་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། །མ་འགགས་ན་ལས་དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་པའམ། ཡང་ན་ནམ་ཡང་འབྲས་བུ་མི་འབྱིན་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ལས་འགའ་ཞིག་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགག་པར་འགྱུར་ལ། འགག་པ་ནའང་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་ན། ལས་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་ཅིང་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འགག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འགག་པ་ནི་སྐྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མ་སྐྱེས་པས་མི་འཆི་བ་བཞིན་ནོ། །མི་འགགས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཆུད་ཟོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་མ་འགགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མི་འགག་ཏུ་ཆུག་མོད། མ་སྐྱེས་པའི་ལས་ལས་འབྲས་བུ་ཅི་ལྟར་འབྱུང་། ལས་ལས་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ནའང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན། ཆུ་དང་མེ་ལོང་ཤིང་ཏུ་དྭངས་པའི་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལས་དེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་ནི་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་བརྙན་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བར་མཚུངས་བཞིན་དུ་གཅིག་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གང་ལས་ཤེས། ཅི་སྟེ་གཟུགས་ནི་ཡོད་ཅིང་གཟུགས་བརྙན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པ་དེའི་རྒྱུར་ཁས་ལེན་ན་སྡོང་དུམ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་དེའི་རྒྱུར་འགྱུར་
Chinese
那么，无有论者能够驳斥因果关系不存在的争论，但对于主张自性不存在的人来说，由于没有因果关系的依据，如何能够驳斥无有论者的争论呢？中观派并非为了避免因果关系不存在的过失而承认阿赖耶识等，因为会被其他过失所触及。即使不承认这些，也并非不能驳斥无有论者的争论，因为无有论者认为因果关系不合理的争论仅限于此：如果业灭尽，那么所作业就会白费，并且会与未作业相遇；如果业不灭尽，那么业是常恒的，因此不会产生果报，或者永远不会产生果报。如果有些业有生起，那么必然会灭尽，灭尽时也会有作业白费的过失，所以业根本没有生起，因为已经遮止和阻止了从自、他、二者和无因中生起。由于没有生起，所以不会灭尽，因为灭尽是生起之前提，例如石女的儿子没有出生就不会死亡一样。由于不灭尽，所以果报不会白费，因为业不灭尽而产生果报并不矛盾。即使允许业因为没有生起而不灭尽，但没有生起的业如何产生果报？即使业不产生果报，你们也已经证实了我们这些认为没有因果关系者的观点。即使从自性没有生起的法中也能看到产生果报，例如，在水和非常清澈的镜子中的影像中，能够观察到从那里显现的意识产生。如果那个意识是从镜子的形色中产生的，而不是从影像中产生的，那么，既然二者在意识中显现是相同的，如何知道一个是因，另一个不是因的差别？如果说形色是存在的，而影像是没有的，所以形色是因。如果仅仅因为存在就承认是那个意识的因，那么树桩等其他事物也会成为那个意识的因
English
Then, nihilists can refute the argument that there is no causal relationship, but for those who assert the absence of inherent existence, how can they refute the nihilists' argument since there is no basis for the causal relationship? The Madhyamikas do not accept the ālaya-vijñāna and so on in order to avoid the fault of the absence of causal relationship, because they will be touched by other faults. Even if they do not accept these, it is not impossible to refute the nihilists' argument, because the nihilists' argument that the causal relationship is unreasonable is limited to this: if karma ceases, then the action will be wasted and will meet with the un-action; if karma does not cease, then that karma is permanent, so it will not produce results, or it will never produce results. If some karma has arising, then it will inevitably cease, and when it ceases, there will also be the fault of the action being wasted, so karma does not have any arising at all, because arising from self, other, both, and no cause has been prevented and stopped. Since it has not arisen, it will not cease, because cessation is preceded by arising, just as the son of a barren woman does not die because he is not born. Because it does not cease, the result will not be wasted, because it is not contradictory for the result to arise from the karma that has not ceased. Even if it is allowed that karma does not cease because it has not arisen, how does the karma that has not arisen produce results? Even if karma does not produce results, you have proved our point of view that there is no causal relationship. Even from phenomena that do not arise by their own nature, it is seen that results arise, for example, in the image in water and a very clear mirror, it is observed that the consciousness appearing there arises.
Tibetan
རོ། །གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་དེའི་རྒྱུར་ཁས་ལེན་གྱི། མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་དེའི་རྒྱུར་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དེའི་ངོར་གཟུགས་བརྙན་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ་ཡང་དག་པར་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སོགས་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་དམིགས་པའི་རྒྱུར་ཁས་ལེན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཡང་རང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེའི་དམིགས་པའི་རྒྱུར་ཁས་བླང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ་གཞན་དུ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའང་ཤེས་པའི་དམིགས་པར་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་སོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཟུར་ན་གནས་པ་དག་གིས་ཀྱང་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བཞིན་དུ་དེའི་ནང་ན་ཡོད་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་དང་གཟུགས་བརྙན་ཡུལ་གཅིག་ན་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མེ་ལོང་གི་ཟུར་གྱིས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མེ་ལོང་གི་ངོས་ཀྱང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ལ། ཡང་ན་ནི་མེ་ལོང་གི་ངོས་ཀྱི་གཟུགས་དང་གཟུགས་བརྙན་ཡུལ་ཐ་དད་ན་གནས་པར་འགྱུར་ན། དེའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལོང་གི་རྒྱབ་ལ་སོགས་པར་གཟུགས་བརྙན་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལོང་གི་ཁོང་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། མདུན་ནས་ཀྱང་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། མེ་ལོང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་ཕྱིར་མི་སྒྲིབ་བོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་མེ་ལོང་གི་ཁོང་གི་གཟུགས་དག་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ལས་ཆད་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད། ལས་རྟག་པའི་ཉེས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འཐད་ཀྱང་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་བྱས་པ་གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལས་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་དུས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་གཉིས་གཞན་ཡིན་ན་ཉེས་པ་དེར་འགྱུར་ཀྱང་། དེ་དག་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་དེ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་གང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དེ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མི་འཐད་པར་སྔར
Chinese
如果因为存在而承认色是那个（识）的因，又因为不存在而不能成为影像的因，那么，对于那个识来说，影像也不是不存在，而真实来说，色等也不是存在。因此，就像因为色等显现于眼识等，而承认它们是所缘的因那样，影像也因为显现于自己的识，而必须承认它是所缘的因，否则，色等也无法成立为识的所缘。如果像色一样，影像也是存在的，因此比喻不成立，那么，位于角落的人们也应该像镜子里的色一样，看到存在于其中的影像，因为色和影像显现于同一个处所。如果因为镜子的角落遮蔽而看不到，那么，镜子的表面也应该看不到，或者，镜子表面上的色和影像应该存在于不同的处所，那也不合理，因为那样会造成影像被认知为在镜子背面等处。如果因为存在于镜子内部而没有那个过失，那么，从前面也应该看不到镜子的影像，因为被镜子的色所遮蔽。如果因为镜子的色非常清澈而不遮蔽，那么，应该像影像一样，也能看到镜子内部的色。这样一来，不仅不会变成断灭的过失，也不会变成常恒的过失，因为没有丝毫未生之物的自性。对于说自性不存在，按照如前所说的方式，业果的关系是合理的，但是因为没有所依，就会变成他人所作业，他人感受果报吗？如果造业时的蕴所假立的补特伽罗和感受果报时的蕴所假立的补特伽罗是不同的，就会有那个过失，但是，那些不是他体，因为前者是后者产生的基础，并且，什么依赖于什么产生，那个从那个产生，既不是那个本身也不是其他的，这在之前已经说过。
English
If, because it exists, one accepts form as the cause of that (consciousness), and because it does not exist, it cannot be the cause of the image, then, for that consciousness, the image is also not non-existent, and in reality, forms, etc., are also not existent. Therefore, just as one accepts forms, etc., as the cause of the object because they appear to eye consciousness, etc., so too, the image must be accepted as the cause of the object because it appears to one's own consciousness; otherwise, forms, etc., cannot be established as the object of consciousness. If, like form, the image also exists, therefore the analogy is not established, then, those situated in the corners should also see the image that exists within, just like the form in the mirror, because form and image appear in the same place. If one does not see because the corners of the mirror obscure it, then the surface of the mirror should also not be visible, or the form and image on the surface of the mirror should exist in different places, which is also unreasonable, because then the image would be perceived as being on the back of the mirror, etc. If there is no fault because it exists inside the mirror, then the image of the mirror should also not be visible from the front, because it is obscured by the form of the mirror. If the form of the mirror is very clear and does not obscure it, then, like the image, the forms inside the mirror should also be visible. In this way, not only will it not become the fault of annihilation, but it will also not become the fault of permanence, because there is not the slightest nature of something unborn. For those who say that there is no self-nature, the relationship of cause and effect is reasonable in the manner described above, but because there is no basis, will it become that another person performs the action and another person experiences the result? If the person imputed on the aggregates at the time of performing the action and the person imputed on the aggregates at the time of experiencing the result are different, there would be that fault, but those are not other, because the former is the basis for the arising of the latter, and whatever arises in dependence on what, that arises from that, and it is neither that itself nor other than that, as has been said before.