Tibetan
་པ་ནི། གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། །བདག་གིས་བུ་འདི་བསྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བྱེད་ཅིང་། །ཤིང་ཡང་བཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་དེས་ན། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་མེད། །དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ལྟ་ཞོག །འཇིག་རྟེན་ལས་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་མའི་མངལ་དུ་བུའི་ས་བོན་མི་གཙང་བ་བླུགས་ནས། ཕྱིས་ཀྱི་ཁྱེའུ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་གིས་བུ་འདི་བསྐྱེད་ཅེས་སྨྲ་བར་བྱེད་ཅིང་། ཤིང་གི་ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས། ཕྱིས་ཀྱི་ཤིང་ལྗོན་པ་ལ་དམིགས་ནས་འདིའང་བདག་གིས་གཙུགས་སོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་གྲུབ་ན། ས་བོན་ཙམ་བཏབ་ནས་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ལ་འདི་དག་བདག་གིས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་དོན་གཞན་དུ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མེད་དོ། ། རྟེན་འབྲེལ་རྟག་ཆད་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན། གསུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་རྟག་ཆད་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ་ནི། གང་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད། །གང་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མིན་དེ་ཕྱིར་ཡང་། །མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་མི་བྱ། །གལ་ཏེ་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་ཡིན་ན་ནི། མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ས་བོན་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བ་མེན་ཡོད་པས་བ་ལང་ཤིའང་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལྟར་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་ཅིང་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་ཆད་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །མྱུ་གུའི་ཚེ་ས་བོན་རྟག་པར་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་མྱུ་གུ་ས་བོན་དང་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་རྟག་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོ་ལས། ས་བོན་ཡོད་ན་མྱུ་གུ་ཇི་བཞིན་དེ། །ས་བོན་གང་ཡིན་མྱུ་གུ་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟག་མིན་ཆད་མིན་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དག་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཡོད་ན་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་གམ་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་དགོས་ན། གང་གི་ཚེ་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཉིས་ཀའང་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་
Chinese
是故，因为世间仅仅播种种子之后，就说“我生了这个儿子”，也思念着“树也栽种了”，所以，从他者产生在世间也是没有的。万物从他者产生，且不说成立为真实，即使在世间也是不成立的。因为世间的人们，在母亲的子宫里放入不净的儿子种子后，针对后来的孩子就说“我生了这个儿子”，仅仅播种树的种子后，针对后来的树木也思念着“这也是我栽种的”。如果因果成立为他体，仅仅播种种子后，对于那些果实，怎么会安立“这些是我生的”这样的名称呢？因此，因果在他体方面，世间的人们是没有安立名称的。 缘起成立无常断的功德。 第三，显示缘起成立无常断的功德是：因为苗芽不是种子之外的他体，所以，苗芽存在时，种子不会断灭。因为不是一体存在，所以，苗芽存在时，也不能说种子存在。如果苗芽是种子之外的他体，那么，苗芽产生时，种子就会成为断灭，就像因为有母牛，所以母牛死也不会成为断灭一样。按照我们的观点，苗芽产生时，种子灭尽且没有断灭，因为苗芽不是种子之外的他体。这就能完全断除断见。苗芽存在时，也不能说种子恒常存在，因为苗芽不是与种子一体存在。这就能完全断除常见。因此，经中说：种子存在则如是生苗芽，何为种子彼非即苗芽，非异彼亦非非彼，如是不断亦不常，是法性。这里的意思是说，种子和苗芽如果稍微有自性存在，因为没有其他的形态。就必须成为一体或他体。当种子和苗芽二者都仅仅是假立，而没有丝毫自性存在的时候
English
Therefore, because worldly people, after merely planting a seed, say "I have begotten this son," and also think, "The tree has also been planted," therefore, there is no arising from another in the world. That things arise from another, let alone being established as real, is not even established in the world. Because worldly people, after placing the impure seed of a son in the mother's womb, say, referring to the later child, "I have begotten this son," and after merely planting a tree seed, think, referring to the later tree, "This too was planted by me." If cause and effect were established as other, how could they apply the name "These were begotten by me" to those fruits after merely planting seeds? Therefore, worldly people do not apply names in terms of cause and effect being other. The merit of dependent arising being established as neither permanent nor interrupted. Third, showing the merit of dependent arising being established as neither permanent nor interrupted: Because a sprout is not other than the seed, therefore, when a sprout exists, the seed is not destroyed. Because it does not exist as one, therefore, when a sprout exists, one cannot say that the seed exists. If a sprout were other than the seed, then when a sprout arises, the seed would become interrupted, just as the death of a cow would not become interrupted because a cow exists. According to our view, when a sprout arises, the seed is exhausted and there is no interruption, because the sprout is not other than the seed. This completely eliminates the view of annihilation. One should not say that the seed exists permanently when the sprout exists, because the sprout does not exist as one with the seed. This completely eliminates the view of permanence. Therefore, it is said in the sutra: If the seed exists, then the sprout arises in that way; what is the seed is not the sprout itself; it is not different from it, nor is it not it; thus it is neither permanent nor interrupted, it is the nature of phenomena. The meaning here is that if seeds and sprouts had even a little bit of self-nature, because there is no other form. It must become one or the other. When both seed and sprout are merely imputed and have no self-nature at all
Tibetan
རྨི་ལམ་གྱི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལྟར་དུས་གཅིག་ཉིད་དམ་གཞན་དུ་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར། གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟེེན་འབྱུང་ན། །དེ་ལ་སྐུར་བས་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རིགས་མིན་དེ་ཕྱིར་དངོས་ཡོད་མིན། །གལ་ཏེ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ན། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པས། ཇི་ལྟར་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པས་བུམ་པ་འཇིག་པར་བྱེད་པར་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུངས་གཞན་ཡང་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི། གང་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གང་མཚན་མ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། གང་སྨོན་པ་མེད་པས་ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྨོན་པ་མེད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་མོད། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་བདེན་པ་གཉིས་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའང་དོན་དམ་པ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་དེ་ཉིད་དང་། གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འདི་དག་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་ལས་ཚུ་རོལ་ཏུ། །གནས་རྙེད་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི། །ཐ་སྙད་བདེན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་མི་བྱ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཅི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་གཞན་ལས་
Chinese
這就是說，如同夢的種子和幼芽，怎麽會同時或異時呢？因此，必須毫無疑問地承認，任何事物都不是由自性產生的。如果不是這樣，如果自性是依賴產生的，那麽，由於否定它，事物就會毀滅。如果空性變成事物毀滅的原因，那這就不合邏輯，因此事物並非存在。如果色、受等不是僅僅是假立的，而是依靠自性，依靠因和緣而產生，那麽，當瑜伽士們看到一切法無生，是空性時，由於否定了事物由自性產生，就像用錘子等摧毀瓶子一樣，空性會摧毀事物，因此空性會變成事物毀滅的原因，這是不合邏輯的。如《聖寶積經》中說：「善現，再者，以中道觀照諸法，並非以觀照使諸法成空，諸法本性即是空性。以無相觀照諸法，並非以無相使諸法成無相，諸法本性即是無相。以無願觀照諸法，並非以無願使諸法成無願，諸法本性即是無願。」等等，廣泛地闡述了這個道理。因此，事物不是由自性產生的。如果從勝義諦上來說，諸法是無生的，但在世俗諦上，它們會從他產生。如果不是這樣，那麽在世俗諦上也是無生的，因此不會成為二諦。雖然勝義諦上沒有二諦，但名言上，世俗諦也是證悟勝義諦的方法，並且不對從他產生進行分析，而是依據世間的常規來承認它。就像這樣：由於分析這些事物，就無法在如是的實體中找到彼岸，因此不應分析世間的名稱真實。由於色、受等事物，是從自性產生呢？還是從他產生呢？
English
This means, how could it be simultaneous or different times like the seed and sprout of a dream? Therefore, it must be admitted without a doubt that no object arises from its own nature. If it is not like that, if its own nature is dependent arising, then, because of denying it, things will be destroyed. If emptiness becomes the cause of the destruction of things, then that is illogical, therefore things are not existent. If form, feeling, etc., are not merely imputed, but arise from their own nature, relying on causes and conditions, then, when yogis see all dharmas as unborn and empty, by denying that things arise from their own nature, just as a hammer, etc., destroys a vase, emptiness will destroy things, therefore emptiness will become the cause of the destruction of things, which is not logical. As it is said in the Noble Jewel Heap Sutra: "Subhuti, moreover, the Middle Way's separate contemplation of dharmas does not make dharmas empty by contemplation itself, but dharmas themselves are emptiness. That which is without characteristics does not make dharmas without characteristics, but dharmas themselves are without characteristics. That which is without aspiration does not make dharmas without aspiration, but dharmas themselves are without aspiration," and so on, it is extensively explained. Therefore, things do not arise from their own nature. If, in ultimate truth, dharmas are unborn, but in conventional truth, they will arise from others. If it is not so, then in conventional truth also there is no arising, therefore it will not become two truths. Although in ultimate truth there are no two truths, nevertheless, in name, conventional truth is also the method for realizing ultimate truth, and without analyzing arising from others, it is acknowledged based on worldly customs. Like this: Because these things are analyzed, one cannot find the other shore from the reality of suchness, therefore one should not analyze the truth of worldly terms. Because these things, such as form and feeling, arise from themselves? Or from others?