Tibetan
་ཙམ་པ་ཀ་དང་ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་བསུང་དང་པོར་རང་གི་རྟེན་ལ་དམིགས་ནས། ཕྱིས་དེ་དང་ཕྲད་པ་ལས་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ལའང་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། དེའི་ཕྱིར་མིག་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་མིག་ནི་མིག་རང་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་འགྱུར་བ་མ་ཡིན། མིག་ནི་རང་གིས་རང་ལ་ལྟ་བའང་མ་ཡིན་པས་གཞན་ལ་ལྟ་བར་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །མདོ་སྡེ་པ་གང་དག་མིག་འབའ་ཞིག་ལ་ལྟ་བའི་ནུས་པ་མེད་དེ། མིག་དང་གཟུགས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་ཚོགས་ནས་གཟུགས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་དེ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་མིག་ལ་ནི་གཟུགས་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་མེད་དེ་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་ལ་ཡང་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྟ་བ་དང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀ་གཟུགས་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་རང་ཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ལ་གཟུགས་མཐོང་བའི་དོན་ཕན་ཚུན་མ་ཚང་བ་དེའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཚོགས་པས་ཀྱང་གཟུགས་ཇི་ལྟར་མཐོང་སྟེ། གཟུགས་མཐོང་བའི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ལོང་བ་ཚོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་རིག་པ་སུ་ཞིག་གཟུགས་མཐོང་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད། གཉིས་པ་མཉན་བྱ་དགག་པ་ནི། དེ་ཉིད་རིག་པས་གཟུགས་ལྟ་བར་མི་འོས་པ་ལྟར་སྒྲ་མཉན་པའང་མི་འོས་ཏེ། གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྒྲ་མཉན་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྒྲ་ཐོས་པ་ན་མཉན་པའི་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་པའམ་མ་ཕྱིན་པ་ཞིག་ཐོས་གྲང་། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཉན་པའི་ཡུལ་དུ་སྒྲ་འབྱིན་ཅིང་འགྲོའམ་སྒྲ་མེད་པར་ཡིན། གལ་ཏེ་ཉན་པའི་ཡུལ་དུ་སྨྲ་ཞིང་སྒྲ་འགྲོ་ན་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་སྒྲ་དེ་ཉིད་སྨྲ་བ་པོར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་པོ་མ་ཡིན་ཕྱིར་ལྷ་སྦྱིན་ལྟར་སྒྲར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་མི་སྨྲ་བར་ཉན་པའི་ཡུལ་དུ་འགྲོ་ནའང་གང་གིས་ན་མི་སྨྲ་བའི་སྒྲ་དེ་ལ་འདི་ནི་སྒྲའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་སྨྲ་བ་སྒྲའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་དེ་སྒྲ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་རྣ་བ་དང་ཕྲད་ནས་སྒྲ་འཛིན་ན་སྒྲའི་དང་པོ་དེ་རྣ་བས་མི་འཛིན་ཅིང་དབང་པོ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་འཛིན་པས་སྒྲའི་དབང་པོ་གང་གིས་འཛིན། དེའི་ཕྱིར་མ་བཟུང་བའི་དོན་དེ་སྒྲ་ཉིད་དུའང་མི་རིགས་སོ། །སྒྲ་ནི་འབྱུང་བ་བཞི་དང་འབྱུ
Chinese
像瞻波迦花和莲花等香气，首先缘于自己的所依处，之后与它相遇，就像在芝麻等物上也能见到一样。因此，如果眼睛是观看的自性，那么眼睛凭什么理由不执持眼睛自己呢？眼睛不是自己看自己，因此看他者也无法成立。有些经部师认为仅仅眼睛没有观看的能力，眼睛、色和识三者聚合才能见到色，这种想法没有意义。因为，眼睛没有执持色的识，因为它是无情法的自性。识也没有观看色的自性，因为它不是有色法。观看和识两者都不在色上，因为不是思虑的自性，并且是无观看的自性。这样，根、境和识等对于观看色，彼此并不齐全，因此，这些聚合又如何能见到色呢？因为不具备观看色的支分，就像盲人聚会一样。当这样分析时，如果观看色不成立，那么那时哪一个补特伽罗会说见到色呢？第二，破斥所听。就像那个补特伽罗不适合观看色一样，也不适合听声音，因为就像观看色一样，听声音也不存在。比如，听到声音时，是去往所听之处，还是不去往所听之处而听到呢？如果是前者，那么它在所听之处发出声音并去往，还是没有声音而前往呢？如果发出声音去往所听之处，那么凭什么理由那个声音不会变成说话者呢？因此，不是说话者，所以像天授一样不会变成声音。如果不是说话而前往所听之处，那么凭什么理由不会说话的声音，会生起这是声音的想法呢？因为不是说话的声音的自性，所以它不会确定是声音。另外，如果与耳朵相遇而执持声音，那么声音的最初耳朵不执持，其他根也不执持，那么声音的根由哪个执持呢？因此，没有被执持的意义，也不应该是声音。声音是四大和
English
Like the fragrance of champaka flowers and lotuses, it first focuses on its own support, and later, like seeing it on sesame seeds, etc., from encountering it. Therefore, if the eye is the nature of seeing, then for what reason does the eye not grasp itself? Since the eye does not see itself, it is not established to see others either. Some Sutra followers think that the eye alone does not have the ability to see, but that the three, the eye, form, and consciousness, must come together to see form. This idea is meaningless. Because the eye does not have the consciousness that grasps form, because it is the nature of inanimate objects. Consciousness also does not have the nature of seeing form, because it is not a form. Neither seeing nor consciousness is present in form, because it is not the nature of thought and is the nature of not seeing. Thus, the senses, objects, and consciousness are not complete with each other in the matter of seeing form. Therefore, how can they see form even when they come together? Because they do not have the components of seeing form, like a gathering of blind people. When analyzed in this way, if seeing form is not established, then which person will say that they see form? Second, refuting what is heard. Just as that person is not suitable for seeing form, they are also not suitable for hearing sound, because just as seeing form is not possible, hearing sound is also not possible. For example, when hearing a sound, does one hear it by going to the place where it is heard, or by not going to the place where it is heard? If it is the former, then does it emit sound and go to the place where it is heard, or does it go without sound? If it emits sound and goes to the place where it is heard, then for what reason does that sound not become the speaker? Therefore, since it is not the speaker, it will not become sound like Devadatta. If it goes to the place where it is heard without speaking, then for what reason does the sound that does not speak give rise to the thought that this is sound? Because it is not the nature of the sound that speaks, it will not be determined to be sound itself. Furthermore, if it grasps sound by encountering the ear, then the first sound is not grasped by the ear, nor is it grasped by other senses, so which sense grasps the sound? Therefore, the meaning that has not been grasped should not be sound itself. Sound is the four elements and
Tibetan
ང་འགྱུར་བཞི་དང་སྒྲ་རང་ཉིད་དང་རྫས་དགུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་རྐྱང་པར་མི་འོང་ན་སྒྲ་ཙམ་རེང་བུ་ཇི་ལྟར་འཛིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་དང་ཚོགས་པ་ཐ་མི་དད་པའི་དྲི་ལ་སོགས་པའང་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ཀྱང་རྣ་བའི་དབང་པོ་དང་ཕྲད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲའི་དང་པོ་དབང་པོས་མ་བཟུང་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཇི་སྲིད་སྒྲ་རྣ་བས་མ་ཐོས་པ་དེའི་བར་དུ་སྒྲར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྣ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དྲི་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཐོས་པ་ན་སྒྲར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་དང་པོ་སྒྲའི་ངོ་བོར་མིན་པའང་མཐར་སྒྲ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་མཐར་སྒྲ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ཡིད་ཀྱིས་ཡུལ་འཛིན་པ་དགག་པ་ནི། ཇི་ལྟར་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཡུལ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ། ཡིད་ལའང་ཡུལ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། འདི་ལྟར་སེམས་ཡུལ་གྱི་ཡུལ་དུ་སོང་ནས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དམ་མ་སོང་བར་གཅོད། མ་སོང་བ་ན་སེམས་གཅིག་གིས་ཀྱང་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། །སོང་ནས་ཡིན་ན་དབང་པོ་དང ལྷན་ཅིག་པ་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོའམ་རེང་བུ་ཞིག་ཡིན་གྲང་། དེ་ལ་དབང་པོ་དང་བཅས་པ་ནི་མི་འགྲོ་སྟེ། དབང་པོ་རྣམས་ནི་རྟག་ཏུ་ལུས་ཁོ་ན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལུས་དབང་པོ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རེང་བུ་ཞིག་འགྲོ་ན། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེའང་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལའང་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདི་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་སོང་ནས་དོན་འཛིན་པར་རྟོག་ན། དེའི་ཚེ་ཡུལ་མཐའ་ཡས་པས་དོན་རྟོགས་པ་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པས་ཕྱིར་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ཡིན་དང་སྲོག་བདག་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་ཡིད་དམ་སེམས་མེད་པ་ཅི་སྟེ་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ་སེམས་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ན། སེམས་མེད་པའང་བདག་ཏུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའང་བདག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ངོ་བོ་མེད་པས་རང་བཞིན་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་འཛིན་བྱེད་ཡུལ་ཅན་བདེན་པ་དགག་པ་ལ། འདུ་ཤེས་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་དང་། དེ་བདེན་པར་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་དོན་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་ན། དེ
Chinese
我（指声音）是四种变化和声音本身以及九种物质的自性，如果不是单独存在，那么如何执持单纯的声音呢？ 并且也会执持与声音集合无别的气味等，因为它们也像声音一样与耳根相接触。如果声音的最初没有被根识抓住，有什么过失呢？ 只要耳朵没有听到声音，声音就不会成为声音，因为它不是耳朵的对境，就像气味等一样。如果听到时就变成声音，那么最初不是声音的自性，最终也变成声音本身，这不合理，就像气味等最终不会变成声音本身一样。 第二，破斥意识执持对境：就像诸根没有执持对境的能力一样，意识也没有执持对境的能力。 如此，心是去了对境的处所而完全断绝，还是没有去而断绝？ 如果没有去，那么一个心也能完全断绝所有对境。 如果是去了，是与诸根一起去到对境之处，还是单独一个去？ 其中，与诸根一起去是不可能的，因为诸根总是只存在于身体上，并且会导致身体没有诸根的过失。 如果是单独一个去，那么远离眼等诸根的心去了对境之处，又会做什么看等行为呢？ 因为会导致瞎子等也有看等行为的过失。 如果又认为这个去了对境之处而了知意义，那么那时因为对境是无边无际的，所以了知意义也没有尽头，因此不会返回。 这样一来，这个命主不是会一直没有意或者心吗？ 为什么不会变成没有心呢？ 如果变成没有心，那么没有心也不可能是我，因为会导致柱子和瓶子等也变成我的过失。 因此，像这样以理智进行辨析，诸根、对境和识等没有自性，由此成立所谓的自性空性。 第二，破斥能执持的对境是真实的：关于受蕴的体相，以及，成立它是真实的，这两者。 第一：如果诸根对境等没有自性，那
English
I (referring to sound) am the nature of the four changes, sound itself, and the nine substances. If it is not singular, how can it grasp mere sound? And it will also grasp smells and so on, which are inseparable from the collection of sounds, because they also come into contact with the ear faculty just like sound. If the initial sound is not grasped by the faculty, what fault is there? As long as the ear has not heard the sound, the sound will not become sound, because it is not the object of the ear, just like smells and so on. If it becomes sound when heard, then if something that is not the nature of sound initially eventually becomes sound itself, that is unreasonable, just as smells and so on will not eventually become sound itself. Second, refuting the mind's grasping of objects: Just as the faculties do not have the ability to grasp objects, the mind also does not have the ability to grasp objects. In this way, does the mind go to the place of the object and completely cut it off, or does it cut it off without going? If it does not go, then one mind can completely cut off all objects. If it goes, does it go to the place of the object together with the faculties, or does it go alone? Among them, it is impossible to go together with the faculties, because the faculties always exist only in the body, and it would lead to the fault of the body being without faculties. If it goes alone, then what actions such as seeing will the mind, which is separated from the eye and other faculties, do after going to the place of the object? Because it would lead to the fault that the blind and others also have actions such as seeing. If one thinks that this goes to the place of the object and understands the meaning, then at that time, because the objects are infinite, the understanding of meaning is also endless, so it will not return. In that case, wouldn't this life-owner always be without mind or thought? Why wouldn't it become without mind? If it becomes without mind, then being without mind cannot be the self, because it would lead to the fault that pillars and vases also become the self. Therefore, if one analyzes in this way with reason, the faculties, objects, and consciousnesses are without essence, and thus the so-called emptiness of inherent existence is established. Second, refuting that the object that can be grasped is real: Regarding the characteristics of the aggregate of perception, and establishing that it is real, these two. First: If the faculties, objects, etc., are without inherent existence, then