Tibetan
ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ལྔ་པོ་ནི་སྤྱིར་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པ་ཉེ་བར་སྟོན་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཐ་དད་ཅིག་སྟེ། མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་གི་སྒྲ་མི་ཐོས་ལ། རྣ་བས་སྒྲ་ཐོས་ཀྱི་གཟུགས་མི་མཐོང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར། མིག་ནི་འབྱུང་འགྱུར་རྣ་དེ་བཞིན། མིག་གིས་མཐོང་གི་གཞན་གྱིས་མིན་པ་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་སོགས་པས་ཡུལ་རྟོགས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ། འཐད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་ན་འདི་རྣམས་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ངོ་བོར་ཇི་ལྟར་བཞག་ཅེ་ན། ཁོ་བོ་ཅག་འདིར་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་འགོག་གི་མིག་སོགས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་འགོག་གོ །འོ་ན་མིག་ནི་འབྱུང་འགྱུར་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ་དགེ་བ་དང་སྡིག་པ་སོགས། ལས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་བསམ་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་ཏེ་ཐུབ་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་ཏེ། ལུང་ལས། སེམས་ཅན་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་བསམ་ཡས་པས། །རླུང་ལས་འཇིག་རྟེན་འདི་ཀུན་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །མཚོ་དང་རི་དང་ལྷ་ཡི་གཞལ་མེད་ཁང་། །རིན་པོ་ཆེས་ཕྱེས་ས་བོན་བཀྲམ་རྣམས་སོ། །རླུང་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲིན་གྱིས་ཆར་འབེབས་ཤིང་། །སླར་ཡང་རླུང་གིས་སྤྲིན་ནི་རབ་ཏུ་འཇིལ། །རླུང་ལས་འཇིག་རྟེན་ལོ་ཐོག་རྒྱས་འགྱུར་ཏེ། །རླུང་གིས་འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་བདེ་བ་འདྲེན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་དེ་དེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་རྣམ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྟ་བའི་སྔོན་རོལ་དུ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་པོའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། འོན་ཏེ་ལྟ་བའི་ཕྱིས་ནས་ཡོད་པར་རྟོག་ན། གཟུགས་ལྟ་བ་ལ་ཤེས་པ་དོན་མེད་དེ། དེ་མེད་པའི་སྔ་རོལ་དུ་ལྟ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རྟོག་པ་གསུམ་ལྟ་བ་དང་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་བྱུང་བར་རྟོག་ན་མིག་ཤེས་སྐྱེ་བ་ལྟ་བའི་བྱེད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། བ་ལང་གི་རྭ་གཡས་གཡོན་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྲིད་པ་དེའི་ཚེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བརྟགས་པ་མི་སྲིད་དོ། །གལ་ཏེ་མིག་ནི་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། ལྟ་བའི་བྱེད་པ་པོའི་
Chinese
又，眼等五者，总的来说，是显示由诸大种所转变，而这些的作用是各不相同的对境。眼见色，而不闻声；耳闻声，而不见色。当是之时，眼是变坏，耳亦如是。眼见而其他不见之时，眼等如何能了知对境呢？因为这是不合理的。如果眼等不存在，那么这些如何安立为业之异熟的自性呢？我等在此遮止诸法自性成立，而不遮止眼等依缘而生的业之异熟。那么，眼是变坏等会有过失吗？不会有，因为善与恶等诸业的异熟，若以理智分析，是无法思议的，因为能仁（佛陀）已说为不可思议。如经云：有情业之异熟不可思议故，风生此世间一切转变生，海与山及天之无量宫，珍宝所饰种子散布等。风生之云降雨，复又风能摧毁云，风令世间五谷丰盛，风为一切有情引安乐。等等如是说。如是世间一切皆应许。如果眼等是自性有的，因为其果是能见之识。如果识是自性成立，则眼等应存在，但那不是的。如此，在见之前，没有眼之识，因为自主之缘不具足。然而，若认为见之后才有，则见色对于识是无意义的，因为在它没有之前，见已存在。然而，若认为见、识三者同时生起，则眼识生起时，见的作事将变得无意义，因为是同时生起的，如同牛的左右角。当是之时，如是识不存在，则眼等存在之理亦不可能成立。如果眼不是作者的自性，那么是什么呢？是见的作者的……
English
Furthermore, the five, such as the eye, generally show the transformation from the great elements, and the functions of these are different objects. The eye sees form, but does not hear sound; the ear hears sound, but does not see form. When it is like that, the eye is changing, and so is the ear. When the eye sees and others do not, how can the eye and others know the object? Because it is unreasonable. If the eye and others do not exist, then how are these established as the nature of the ripening of karma? We here prevent the establishment of the self-nature of all things, but do not prevent the ripening of karma that arises dependently, such as the eye. Then, will there be faults such as the eye is changing? No, because the ripening of karma such as good and evil cannot be conceived by reason, because the Able One (Buddha) has said that it is inconceivable. As the sutra says: Because the ripening of sentient beings' karma is inconceivable, the wind causes all changes in this world to arise, the sea and the mountains and the immeasurable palace of the gods, adorned with jewels, seeds are scattered, etc. The clouds produced by the wind bring rain, and again the wind can destroy the clouds, the wind makes the world's crops flourish, and the wind brings happiness to all beings. And so on. Thus, everything in the world should be accepted. If the eye and others are self-existent, because their result is the seeing consciousness. If consciousness is established by its own nature, then the eye and others should exist, but that is not the case. Thus, before seeing, there is no eye consciousness, because the causal condition of the owner is not complete. However, if it is thought that it exists after seeing, then seeing form is meaningless for consciousness, because seeing already exists before it does. However, if it is thought that the three thoughts of seeing and consciousness arise simultaneously, then when eye consciousness arises, the action of seeing will become meaningless, because they arise simultaneously, like the left and right horns of a cow. When it is like that, when consciousness does not exist, it is impossible to establish that the eye and others exist. If the eye is not the nature of the agent, then what is it? It is the agent of seeing...
Tibetan
ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གསུམ་པ་བྱེད་པ་དོན་མེད་འགྱུར་ཞེས་པ་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་མིག་གིས་གཟུགས་དེ་ལྟ་བ་ན་མིག་དེ་ཡུལ་གྱི་ཡུལ་དུ་སོང་ནས་སམ། འོན་ཏེ་མ་སོང་བར་ལྟ་གྲང་། གལ་ཏེ་མིག་ནི་ཡུལ་དང་ཕྲད་ནས་འཛིན་པ་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ན་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་ལ་སོགས་པ་ཐག་རིང་བ་ན་གནས་པ་རྣམས་དུས་ཡུན་རིང་མོ་ཞིག་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱི་ཕྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ན། ཕྱེ་བ་ཙམ་གྱིས་ཐག་རིང་བར་གནས་པ་རྣམས་ཉེ་བ་ན་གནས་པ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་མིག་ཕྲད་ནས་འཛིན་ན་མིག་ལ་ཧ་ཅང་ཉེ་བ་མིག་སྨན་དང་ཐུར་མ་སོགས་དང་། ཆེས་རིང་བའི་གཟུགས་དེ་དག་ཀྱང་གསལ་བར་ཅི་སྟེ་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། ཕྲད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྲིད་པའང་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་མིག་ཕྱི་ནས་གཟུགས་མཐོང་ན། ཅི་སྟེ་གཟུགས་མཐོང་ནས་འགྲོའམ་འོན་ཏེ་མ་མཐོང་བར་འགྲོ། གལ་ཏེ་གཟུགས་མཐོང་ནས་དེའི་ཡུལ་དུ་མིག་འགྲོ་བར་རྟོག་ན། གཟུགས་ལྟ་བའི་ཕྱིར་མིག་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་སོང་བས་ཡོན་ཏན་འགའ་ཡང་མེད་དེ། མ་སོང་བའི་སྔ་ནས་ཡུལ་དེ་འདི་ན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མ་མཐོང་བར་འགྲོ་ན། བལྟ་བར་འདོད་པའི་ཡུལ་ངེས་པར་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་བརྫུན་པར་འགྱུར་ཏེ། ལོང་བ་ལྟར་བལྟ་བྱར་འདོད་པའི་ཡུལ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཉེས་པ་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པས་མིག་གིས་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་མ་སོང་བར་འཛིན་པར་འདོད་ན། འདི་ན་གནས་པའི་མིག་ཁོ་ནས་ཐག་ཉེ་རིང་དང་བསྒྲིབས་མ་བསྒྲིབ་ཀྱི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། མིག་གང་ལ་ཡུལ་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བ་ཡོད་པ་མིན་པ་མ་ཕྲད་པར་འཛིན་པ་དེ་ལ་ཡུལ་ཐག་རིང་བ་མེད་ཅིང་བསྒྲིབས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐམས་ཅད་མ་ཕྲད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མིག་དང་ཡིད་དང་རྣ་བ་ནི་ཡུལ་དང་མ་ཕྲད་ཅེས་ལུང་ལས་གསུངས་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕྲད་པ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི་མ་ཕྲད་པ་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་དང་འགལ་བའང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མི་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གང་གི་ཚེ་མིག་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཐམས་ཅད་དུ་རང་བཞིན་མི་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དང་པོར་བདག་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ཏོག
Chinese
是自性。那么，如果说“第三者行为变得无意义”是不合理的，为什么呢？如果眼睛观看事物时，眼睛是去了对境的处所呢？还是没有去而观看呢？如果眼睛接触对境后而执持，具有去往对境之处的能力，那么月亮和星星等处在遥远地方的事物，应该经过很长时间才能看到，而不是瞬间就能看到。但因为瞬间就能看到处在遥远地方的事物，如同处在近处一样，所以这是不合理的。如果眼睛接触后而执持，那么对于离眼睛非常近的眼药和眼睑板等，以及非常远的物体，为什么不能清楚地执持呢？因为接触是相同的。这不是存在的方式，因此是不合理的。另外，如果眼睛从外面看到事物，那么是看到事物后才去呢？还是没有看到就去呢？如果认为看到事物后眼睛才去到那个对境处所，那么为了看事物，眼睛去了对境之处没有任何意义，因为在没有去之前，就已经因为那个对境存在于此处而看到了。如果没看到就去，那么“想要看的事物必定能看到”就变成虚假的了，因为像盲人一样，没有看到想要看的事物。如果想要避免那个过失，而认为眼睛没有去对境之处也能执持，那么仅仅是处在此处的眼睛，就能看到远近和遮蔽与未遮蔽的所有事物了，因为对于哪个眼睛来说，没有去对境之处的可能性，没有接触就能执持，那么对于它来说，事物既不遥远也没有遮蔽，因为所有事物没有接触都是一样的。那么，经文中说眼睛、意识和耳朵没有接触对境是什么意思呢？那是为了遮止接触，而不是为了证实没有接触，因为被如上所说的理证所损害，并且与理证相违背的事情，如来也不会说。另外，当眼睛是观看的自性时，因为在任何时候自性都不会消失，所以也会看到自己的本体，就像世间上所有事物的自性首先会显现给自己一样，例如花朵。
English
It is the nature. So, if it is said that "the action of a third party becomes meaningless" is unreasonable, why is that? When the eye sees an object, does the eye go to the place of the object? Or does it see without going? If the eye grasps after contacting the object, and has the ability to go to the place of the object, then things like the moon and stars that are in distant places should be seen after a long time, not in an instant. But because things in distant places are seen in an instant, as if they were nearby, this is unreasonable. If the eye grasps after contact, then why can't it clearly grasp things that are very close to the eye, such as eye medicine and eyelid plates, and objects that are very far away? Because the contact is the same. This is not the way things exist, so it is unreasonable. Furthermore, if the eye sees an object from the outside, does it go after seeing the object, or does it go without seeing it? If it is thought that the eye goes to that object's place after seeing the object, then for the sake of seeing the object, the eye going to the place of the object is meaningless, because before it goes, it has already seen it because that object exists here. If it goes without seeing, then the statement that "the object one wants to see will surely be seen" becomes false, because like a blind person, one does not see the object one wants to see. If one wants to avoid that fault and thinks that the eye can grasp without going to the place of the object, then the eye that is merely here will be able to see all things that are near and far, and obscured and unobscured, because for whichever eye there is no possibility of going to the place of the object, and it can grasp without contact, then for it, things are neither distant nor obscured, because all things are the same without contact. So, what does it mean that the scriptures say that the eye, consciousness, and ear do not contact the object? That is to prevent contact, not to prove no contact, because it is harmed by the reasoning as described above, and the Tathagata would not say things that contradict reasoning. Furthermore, when the eye is of the nature of seeing, because the nature does not disappear at any time, it will also see its own essence, just as the nature of all things in the world first appears to oneself, like a flower.