Tibetan
་པ་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་དེ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་སོགས་སུ་འགྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་སྟེ་བདག་དེའང་རྟག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྲོག་གམ་བདག་འདི་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སོགས་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐ་དད་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་དང་འབྲེལ་བའི་བདག་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་པར་མཐོང་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བདེ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཐ་དད་དུ་བཏགས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་བདེ་སོགས་དང་འབྲེལ་བ་ན་དེ་དག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཕྱིར་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་རྟག་པ་ཉིད་དུའང་མི་རུང་ངོ་། །འང་ཞེས་པས་བྱེད་པ་པོ་དང་ཟ་བ་པོ་དང་གཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ། ། གཉིས་པ་གྲངས་ཅན་པའི་བདག་དགག་པ་ནི། གང་གི་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་སེམས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ལྟར་ན་ཉེས་པ་འདི་འགྱུར་གྱི། ཁོ་བོ་ཅག་ལྟར་ན་སྐྱེས་བུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འདོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདི་ལྟར། གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་ཀྱི་སྐྱེས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་ན་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ན། འོ་ན་དེས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ན་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ལོག་ཅིང་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་བུད་ཤིང་མེད་པར་མེ་མི་འབྱུང་བ་དེ་ལ་མེའི་ཆེད་དུ་བུད་ཤིང་དོན་ཡོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་བུད་ཤིང་མེད་པར་མེ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་བུད་ཤིང་དག་གིས་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ནི་ཤེས་པ་ལ་ཡོད་པའི་ནུས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། འདི་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་མ་འདས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ལྗོན་ཤིང་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པའི་བྱ་བ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་གཡོ་བ་ནི་ལྗོན་ཤིང་མ་ཞིག་པའི་གོང་དུའང་གཞན་དུ་གཡོ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པ་ཡོད་པ་འདི་ཡང་རྫས་སྐྱེས་བུ་མ་ཞིག་གོང་དུའང་མེད་པར་འགྱུར་ན།དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་དང་རྫས་མ་ཞིག་གོང་དུ་གཡོ་བ་ཇི་བཞིན་དུ་རྫས་ནི་རྫས་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་ཅིང་རང་སྐྱེས་ནས་འཇིག་གི་བར་དུ་གཡོ་བ་མེད་ལ། ལོངས་སྤྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པའང་རྫས་སྐྱེས་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེས་ན་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྔར་སྐྱེས་བུ་ཡོད་ལ། ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་བྱེད་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་པས། དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་དོན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྔ་རོལ་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང་། དེའི་ནུས་པ་ཡོད་པས་སྐྱེས་བུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པའི་སྐྱེས་བུ་མ་མཐོང་བ་ལྟར་ཡུལ་ལ་ལོངས་མི་སྤྱོད་པའི་ཚེ་ཡང་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྐྱེས་བུ་མེད་པས་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་ནུས་པའང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་འདི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལས་སྔར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ནུས་པའི་ངོ་བོར་གནས་པར་རྟོགས་ན། ཁྱོད་ཅི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་སྔ་རོལ་དུ་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཁམས་མཐོང་ཞིང་། ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་ལྕགས་ཞུ་བ་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ཁམས་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཤེས་པ་ཡོད་པ་གསལ་བའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་རྣམ་པར་འགྱུར་ལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདག་ལ་རྟག་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་བོ། ། གསུམ་པ་རིགས་པ་ཅན་གྱི་བདག་དགག་པ་ནི། གཞན་དག་ན་རེ། ཁོ་བོ་ཅག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་གྱི། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། བདག་གི་ཕྱོགས་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་ཞིག་ཡིད་དང་ལྡན་ལ། དེ་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེའོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ནི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་ཙམ་ཞིག་ལ་ཡིན་གྱི་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་ཡོད་ཡིད་ཙམ་ཞིག་ལ་ཡིན་ཞིང་། སྐྱེས་བུ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཆེ་བ་དེའི་ཕྱིར་བདག་དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་མིན་པ་ལྟར་མཐོང་། རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་གྱི་ཕྱོགས་དང་ཤེས་པ་འབྲེལ་བས་སྐྱེས་བུ་ཤེས་པ་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་གྱི་ལན་ཚྭ་དང་འབྲེལ་བས་གངྒཱའི་ཆུ་ལན་ཚྭ་དང་བཅས་པར་བརྗོད་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བདག་འདི་སྐྱེས་
Chinese
因为具有有分（bhavaṅga）的功德，如果它转变为随顺的生、忆念等，那么士夫，也就是我，也不会是常恒的，因为是转变的缘故。另外，当这个命或者我具有乐、苦、舍等功德时，正如乐、苦、舍等功德各不相同一样，与它们相关的我也应该被看作是各种各样的不同。否则，安立乐等功德为不同就没有必要了。因为与乐等相关时，会随顺它们而生，因此，正如乐等无常一样，我也不能是常恒的。这个“也”字遣除了一切作者、受者和一体等。 第二，破斥数论派的我：如果按照士夫不是有心者的观点，那么这个过失就会产生。如果按照我们，士夫是有知性的自性，所以没有任何不希望的，如果这样说。这也是不合理的。就像这样：如果享受对境的士夫的自性具有知性，并且是常恒的，那么，他在享受对境时，眼等的作用就会颠倒且变得无意义，因为他的自性是常时存在的缘故。对于没有柴薪就不会生火的情况，为了火，柴薪是有意义的。如果不用柴薪，火也能常时产生，那么柴薪就不会变得有意义了。如果士夫是知性所具有的能力的自性，并且他也是享受对境者。享受对境的行为的自性是有知性的自性，并且它也依赖于眼等的作用，所以没有如上所说的过失，如果这样说。如果具有知性是行为的自性，那么，这不会超出行为的法。这样一来，就像依赖于树木的实体的行为，被风吹动的摇动，在树木未坏之前也会变成其他的摇动一样，享受对境的自性，具有知性的这个，在实体士夫未坏之前也会消失。这也是不合理的。享受对境的自性，具有知性，是士夫的
English
Because it possesses the qualities of bhavaṅga, if it transforms into agreeable birth, mindfulness, etc., then the puruṣa, i.e., the self, will also not be permanent, because it is transformative. Furthermore, when this life or self possesses qualities such as pleasure, pain, equanimity, etc., just as the qualities such as pleasure, pain, equanimity, etc., are different, the self associated with them should also be seen as various and different. Otherwise, there would be no need to posit pleasure, etc., as different qualities. Because when related to pleasure, etc., it arises in accordance with them, therefore, just as pleasure, etc., are impermanent, the self also cannot be permanent. The word "also" eliminates all agents, enjoyers, and oneness, etc. Secondly, refuting the self of the Sāṃkhyas: According to the view that the puruṣa is not a sentient being, this fault will occur. If, according to us, the puruṣa is of the nature of knowledge, then there is nothing undesirable, if you say so. That is also unreasonable. Like this: If the self of the puruṣa who enjoys objects has knowledge and is permanent, then when he enjoys objects, the functions of the eyes, etc., will be reversed and become meaningless, because his own nature is always present. For that which fire does not arise without fuel, for the sake of fire, fuel is meaningful. If fire were to arise constantly without fuel, then the fuel would not become meaningful. If the puruṣa is the nature of the power possessed by knowledge, and he is also the enjoyer of objects. The nature of the action of enjoying objects is the nature of having knowledge, and it also depends on the functions of the eyes, etc., so there is no fault as stated above, if you say so. If having knowledge is the nature of action, then this will not go beyond the dharma of action. In that case, just as the action that depends on the substance of a tree, the movement of being moved by the wind, will become another movement even before the tree is destroyed, so too, the nature of enjoying objects, this having knowledge, will also disappear before the substance puruṣa is destroyed. That is also unreasonable. The nature of enjoying objects, having knowledge, is the puruṣa's
Chinese
因为与自性无别。因此，就像行为依赖于事物，而事物不会向上移动一样，事物不依赖于其他事物，从自身产生到毁灭之间没有移动。拥有享受者的自性之识也是事物补特伽罗的自性，因此在享受境之前就有补特伽罗。因为没有享受境的知觉，所以为了证实这一点，说眼等的作用是有意义的，是不合理的。如果说，即使在享受境之前没有知觉，但因为有它的能力，所以有补特伽罗。那么，就像在享受境的时候没有看到与知觉不同的补特伽罗一样，在不享受境的时候也没有与知觉不同的补特伽罗，因此那时也没有以补特伽罗为基础的能力。此外，如果认识到这个补特伽罗存在于知觉显现的自性之前，以知觉存在的能力的形态存在，那么，你是否看到过知觉存在的阶段之外，更早的知觉存在的界限？是否看到过知觉存在的界限的阶段之外，知觉的存在本身？例如，就像熔化的铁后来变成铁块一样，先前知觉存在的界限后来变成了知觉存在的显现的形态，因此，补特伽罗会变化，因为会变化，所以成立了没有常恒的自我的说法。 第三，驳斥理智者的我：有些人说：我们的补特伽罗不是知觉存在的自性。那么是什么呢？自我的部分是微小的原子，与意相连，由此产生知觉。因此，知觉存在只是与意相连的部分，而不是全部，因为补特伽罗遍及一切，像虚空一样广大。因为知觉存在只是与意相连的一部分，而补特伽罗像虚空一样广大，所以可见自我的自性不是知觉的存在本身。微小原子的部分与知觉相连，补特伽罗不会因此而具有知觉，就像微小部分的盐与恒河水相连，不能说恒河水就含有盐分一样。此外，如果这个自我
English
Because it is non-different from its own nature. Therefore, just as action depends on substance, and substance does not move upwards, substance does not depend on other substances, and there is no movement from its own birth to its destruction. Having the knowledge of the nature of the enjoyer is also the nature of the substance-person, therefore, there is a person before enjoying the object. Because there is no perception of enjoying the object, it is unreasonable to say that the function of the eye, etc., is meaningful in order to prove this. If it is said that even if there is no perception before enjoying the object, there is a person because there is its ability. Then, just as the person who is different from perception is not seen at the time of enjoying the object, there is no person who is different from perception at the time of not enjoying the object, so there is no ability based on the person at that time. Furthermore, if it is recognized that this person exists in the form of the ability of perception before the nature of the manifestation of perception, then, have you seen the realm of existence of perception earlier than the stage of existence of perception? Have you seen the existence of perception itself beyond the stage of the realm of existence of perception? For example, just as molten iron later becomes an iron block, the previous realm of existence of perception later becomes the form of manifestation of existence of perception, therefore, the person will change, and because it will change, the statement that there is no permanent self is established. Third, refuting the self of the rationalists: Some say: Our person is not the nature of the existence of perception. Then what is it? A part of the self is a tiny atom, connected with mind, from which perception arises. Therefore, the existence of perception is only in the part connected with mind, not in all, because the person pervades everything and is as vast as the sky. Because the existence of perception is only a part connected with mind, and the person is as vast as the sky, it is visible that the nature of the self is not the existence of perception itself. The part of the tiny atom is connected with perception, and the person will not become with perception because of this, just as the salt of the tiny part is connected with the water of the Ganges, it cannot be said that the water of the Ganges contains salt. Furthermore, if this self