Tibetan
འདས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་འཇོམས་པ་ལ་འབབ་པ་དེ་ཡང་མཁས་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་རིགས་སྔགས་ཀྱིས་ཆེས་རྒྱང་རིང་དུ་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། ས་བོན་མེ་དང་ཕྲད་པ་ལྟར། མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་འཇུག་པ་མེད་ན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས་གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་ས་བོན་ལས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་འཇུག་པར་འགྱུར་པ་དེ་ན་རྒྱུ་ས་བོན་ནི་ཆད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གལ་ཏེ་མྱུ་གུ་སྐྱེས་ཀྱང་ས་བོན་རང་གི་ངོ་བོ་ལྡོག་པ་མེད་པར་གནས་ན་རྟག་པར་འགྱུར་བ་ལས་གང་གི་ཕྱིར་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་རྟག་པ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དེ་གཉིས་ཀའང་རང་གི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བའི་རང་གི་སྡེ་པ་རྣམས་ལའང་ཡོད་པས། དེ་དག་ལའང་རྟག་ཆད་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ནི་རྒྱུ་འབྲས་དོན་གཞན་ཁས་བླངས་པས་འབྲས་བུ་འཇུག་པས་རྒྱུ་ཆད་པའི་ཉེས་པ་མི་སྤོང་སྟེ། བ་མེན་ཡོད་པས་བ་ལང་མ་ཤི་བར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་འཇུག་ན་རྒྱུ་ཆད་པའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དེ་དག་གིས་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པས་རྟག་ཆད་ལས་མི་འདའ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དངོས་པོ་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །རྟག་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ནི། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། བདག་དགག་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་བཅུ་པའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
对于趋向于摧毁过去因果关系的观点，智者以缘起之理的咒语远远地遮止，就像种子遇到火一样。如果幼芽等果实的延续不存在，就会变成断灭。因为从因，也就是种子中，果实，也就是称为幼芽的事物产生，那么因，也就是种子就不会断灭。如果幼芽生长，但种子自身的状态没有改变而存在，就会变成常恒。因为种子的事物会改变，所以也不是常恒。种子和幼芽这两者，因为没有自性成立，所以不是同一也不是他异。您所说的这种舍弃常断的方式，即使在主张因果刹那生灭的自宗中也有。那么，他们也不会有常断的过失了吗？他们是因为承认因果是不同的事物，所以果实产生时，不能舍弃因断灭的过失，就像有母牛，小牛就不会死一样。我们认为因果不是他异，所以果实产生时，没有因断灭的过失。另外，他们承认因果自性成立，所以不能超越常断。如是说：如果承认事物存在，那么就会堕入常断的观点中，因为事物是常恒和无常的缘故。瑜伽行四百论中，《破我修习品》的解释，也就是第十品的解释完毕。
English
As for the view that tends to destroy the relationship of past cause and effect, the wise counteract it from afar with the mantra of dependent origination, just like a seed encountering fire. If the continuity of the fruit, such as a sprout, does not exist, it will become annihilation. Because from the cause, which is the seed, the fruit, which is called the sprout, arises, then the cause, which is the seed, will not be annihilated. If the sprout grows, but the seed's own state remains unchanged, it will become permanent. Because the seed's thing changes, it is also not permanent. Both the seed and the sprout, because they do not have self-nature established, are neither the same nor different. This way of abandoning permanence and annihilation that you have spoken of, even in one's own school that asserts the momentary arising and ceasing of cause and effect, exists. Then, will they also not have the fault of permanence and annihilation? They, because they acknowledge that cause and effect are different things, when the fruit arises, cannot abandon the fault of the cause being annihilated, just like if there is a cow, the calf will not die. We consider that cause and effect are not different, so when the fruit arises, there is no fault of the cause being annihilated. Furthermore, they acknowledge that cause and effect are established by their own nature, so they cannot transcend permanence and annihilation. As it is said: If one acknowledges that things exist, then one will fall into the view of permanence and annihilation, because things are permanent and impermanent. From the Four Hundred Verses on the Yogic Practice, the explanation of the chapter called "Demonstrating the Meditation on the Refutation of Self," which is the explanation of the tenth chapter, is complete.