Tibetan
་པ་རྣམས་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བརྒྱ་པ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འཆོས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་བརྒྱ་པ་ཞེས་བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མིང་དུ་བཏགས་སོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་དོན་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྨིན་བྱེད་ཀྱི་ལམ། དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལའང་། འགལ་རྐྱེན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་བསལ་བ་དང་། མཐུན་རྐྱེན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སོགས་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྐྱོ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་རྟོགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་སླ་བའི་ཕྱིར་ན། དངོས་པོ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་པོར་རྟག་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པར་བསྒོམ་པར་བཤད་དོ། །དེ་ལའང་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་ཚུལ་དངོས། དེ་ཡི་ཕན་ཡོན་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། རང་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ། གཞན་འཆི་བ་ལ་མྱ་ངན་མི་རིགས་པར་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལའང་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་བག་ཡོད་ལ་བསྐུལ་བ་མདོར་བསྟན། དེ་བརྒལ་ལན་གྱིས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འཆི་བདག་གི་བདུད་ལས་མ་གྲོལ་བའི་སྐྱེས་བུ་གང་ལ། ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླའམ། འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་དགའ་མགུར་དབང་བྱེད་པའི་མངའ་བདག་རང་ཉིད་འཆི་བདག་གི་རྒྱལ་པོ་གཞན་གྱིས་བསྐུལ་བར་བྱེད་པ་པོ་མེད་ཅིང་། རང་གིས་ཀྱང་གཞན་ལ་བསྐུལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ཀྱིས་འཆི་བདག་སྟེ་སྐྱེ་རྒུ་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་སྐྱེས་བུའི་རྩལ་གང་གིས་ཀྱང་ལྡོག་ཏུ་མེད་པ། གཤེད་མ་རལ་གྲི་གདེངས་པ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་དེས་ན་འཆི་ལྟས་ཀྱིས་ཟིན་པའམ་མགོའམ་གོས་ལ་མེ་ཤོར་བ་ལྟར་བྱས་ཏེ། འཆི་བདག་གི་བདུད་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ལམ་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། འཆི་བདག་གི་བདུད་བཅོམ་པའི་རྣལ་མ་སངས་རྒྱས་དང་དགྲ་བཅོམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཉིད་ལོག་ཅིང་འཆི་བདག་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཐབས་ལ་གུས་པར་མི་བྱེད་ན། བག་མེད་པའི་གང་ཟག་དེ་ལས་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་མ་རུངས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་འཆི་བདག་གི་ཆད་པའི་དཀྱིལ་ན་ཡོད་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་པ་ལ་གནས་པར་རིགས་སོ། །འདིར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ་བརྒྱད་ལ་
Chinese
为了遣除诸种迷乱，故名为百法；为了调伏各种执着，故此即是论典。因此，以作用之门而命名为《百法论》。第二，关于支分之义：宣说了依赖世俗谛的成熟之道，以及依赖胜义谛的解脱之道这二者。其中，在第一者中，又分为了遣除违缘四颠倒，以及宣说顺缘菩萨行等二者。其中，在第一者中又分四部分，第一部分是：为了随顺厌离心，并且因为了悟它而容易领会痛苦等，所以，为了如实地阐明诸事物在世俗中如何存在，首先宣说了修习无常，作为对治常颠倒的对治法。其中又分为了真实修习无常之法，以及宣说它的利益这二者。其中，在第一者中又分为了修习忆念自己死亡，以及开示不应为他人之死而悲伤这二者。其中，在第一者中又分为了以忆念死亡之门来劝勉精进的简略开示，以及以辩驳问答来广说这二者。第一是：对于尚未从死主的魔爪中解脱的任何众生，无论是地下、地上、地上之上，还是欲界、色界、无色界这三界中，对于喜欢享乐而拥有自在的自在者自身，死主之王并非由其他所驱使，自己也不会驱使他人，而是自己以死主之身份，斩断众生的性命，因此任何人的力量都无法阻挡。如同刽子手高举利剑一般，因此被死亡之相所抓住，或者如同头或衣服着火一般，为了摧毁死主的魔爪，必须努力修习圣道。如果像已经摧毁死主之魔的真实成就者——佛陀和阿罗汉等一样，不恭敬睡眠并且不采取对治死亡的方法，那么对于这种放逸之人，还有什么比这更恶劣的呢？因此，处于死主惩罚之中的人们，应该认识到自己的处境，并且恒常安住于精进之中。此处为第一之八
English
It is called the "Hundred Dharmas" because it dispels various confusions. It is a treatise because it tames various attachments. Therefore, it is named the "Treatise on Hundred Dharmas" through the door of its function. Secondly, regarding the meaning of the branches: It explains the path of maturation based on the conventional truth, and the path of liberation based on the ultimate truth. Among these two, the first is further divided into two: eliminating the four inversions that are obstacles, and explaining the conduct of Bodhisattvas, which are conducive conditions. Among the first of these, there are four parts. The first is: In order to be in accordance with renunciation, and because understanding it makes it easier to comprehend suffering and so on, therefore, in order to fully clarify how things exist in the conventional sense, it is first explained that one should meditate on impermanence as an antidote to the inversion of permanence. This is further divided into two: the actual method of meditating on impermanence, and explaining its benefits. Among the first of these, there are two parts: meditating on remembering one's own death, and showing that it is not appropriate to grieve for the death of others. Among the first of these, there are two parts: a brief instruction to encourage diligence through the door of remembering death, and an extensive explanation through refutation and answers. The first is: For any being who has not been liberated from the clutches of the Lord of Death, whether in the underworld, on the earth, or above the earth, or in the three realms of desire, form, and formlessness, the Lord of Death, the king, is not driven by others, nor does he drive others himself. Rather, he himself, as the Lord of Death, cuts off the lives of beings, and therefore no one's power can stop him. Like an executioner brandishing a sword, therefore, having been seized by the signs of death, or as if one's head or clothes were on fire, one must strive to cultivate the noble path in order to destroy the demon of the Lord of Death. If one does not respect sleep and does not take measures to counteract death, like the truly accomplished ones who have destroyed the demon of the Lord of Death, such as the Buddhas and Arhats, then what could be more wicked than such a negligent person? Therefore, those who are in the midst of the Lord of Death's punishment should recognize their own situation and constantly abide in diligence. Here ends the first eight.
Tibetan
འགྲེལ་པར། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རེ་རེ་ལ་དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་བཤད་པ་རྣམས་ནི་འདིར་ཡི་གེ་མང་བས་འཇིགས་པའི་ཕྱིར་མི་འབྲིའོ། །བསྟན་བཅོས་འདི་ཡང་ཐོག་མར་སྟོན་པ་ལ་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པ་བྱ་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་ནས། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རྩ་བར། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཐོག་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པར་མཛད་ལ། བསྟན་བཅོས་འདི་ཡང་དེའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར། ལོགས་སུ་མཆོད་བརྗོད་མ་བཀོད་དོ་ཞེས་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་གསུངས་སོ ། ། གཉིས་པ་ལ། རགས་པ་རྒྱུན་གྱི་མི་རྟག་པ་དང་། ཕྲ་བ་སྐད་ཅིག་གི་མི་རྟག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ་ཡང་ལྔ་ལས། དང་པོ་གསོན་པ་འཆི་བ་ཟློག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་མངའ་སྒྱུར་བའི་འཆི་བདག་ཡོད་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་སྔ་རོལ་ན་གསོན་པ་ཡོད་པས་ཇི་སྲིད་གསོན་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་འཆི་བདག་ལ་མི་འཇིགས་སོ་ཞེ་ན། གསོན་པ་ནི་འཆི་བ་ཟློག་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་འཆི་བའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྒ་ཤི་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་གཡོ་བ་བཟའ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ལྟར། སྐྱེ་རྒུ་ཐམས་ཅད་འཆི་བར་བྱ་བའི་ཆེད་ཁོ་ནར་དང་པོར་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཅིང་གཤེད་མས་གསད་བྱ་གསོད་སར་དཀྲི་བ་ལྟར་བར་དུ་ཡང་འཆི་བདག་དང་སྤྲོད་པའི་རྒྱུ་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་རྒུད་པ་ལ་སོགས་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་སྡོད་པར་འཆི་བདག་གི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་གསོན་པ་ལ་ནི་གསད་བྱ་མགོ་བོ་གཅོད་པ་ལྟར་འཆི་བར་བྱ་བ་བྱེད་བཞིན་པ་ལྟར་སྣང་གི གསོན་པར་བྱ་བ་མིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། འཆི་བའི་དོན་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་གསོད་སར་ཁྲིད་པའི་ཕྱུགས་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཐོག་མ་ནས་གསོན་དུ་རེ་བའི་བདག་ཉིད་སླུ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མི་ཡི་དཔའ་བོ་ཐོག་མའི་མཚན་མོ་ནི། །གང་ན་འཇིག་རྟེན་མངལ་ན་གནས་གྱུར་པ། །དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་ནི་ཉིན་རེ་བཞིན། །འབྲོས་བཤོལ་མེད་པར་འཆི་བདག་དྲུང་དུ་འགྲོ །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཅི་སྟེ་དེང་སང་ནི་ཚེ་ལོ་བརྒྱ་པ་ཡིན་ལ། བདག་གི་དང་པོའི་ལོ་བཅུ་དྲུག་ནི་འདས། ལྷག་མ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་བཞི་ལུས་པས། གསོན་པ་ཡུན་རིང་བའི་ཕྱིར་གསོན་པ་ལ་རེ་བ་འཆའ་བ་རིགས་སོ་སྙམ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་འདས་པའི་ཚེ་ཐུང་ངུ་ལྟར་མཐོང་ཞིང་མ་འོངས་པའི་
Chinese
释文中说，因为这里文字太多，所以就不写对每一颂都举例说明的内容了。如果有人问，这部论著最初也应该为了对导师生起恭敬心而进行供养吗？回答是，确实如此。然而，导师龙树曾说过，《中观论》的根本中，以“以何因缘有关联（藏文：གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་།）”等语句最初赞颂了薄伽梵。这部论著也属于其中的一部分，因此，没有另外撰写供养赞颂文，这是以前的导师们所说的。第二部分，粗略的相续无常和细微的刹那无常两种。第一种又分为五点，第一点是驳斥认为活着就能阻止死亡：如果说有统治三界的死主，即使如此，因为在那之前有活着的状态，所以在活着的那段时间里，不会害怕死主。活着不是阻止死亡的因素，因为它本身就具有死亡的性质。就像这样，因为是衰老、死亡、出生的因缘，就像做饭只是为了吃一样，一切众生最初出生就是为了死亡，就像刽子手把要杀的人带到刑场一样，中间也会因为衰老、疾病和衰退等其他因素的影响，一瞬间也不会停留，而是以走向死主的状态活着，就像要杀的人被砍头一样，看起来好像一直在被杀死，而不是活着，因为已经进入了死亡的道路，就像被带到屠宰场的牲畜一样。因此，不要欺骗自己，一开始就期望活着。正如所说：“人的英雄最初的夜晚，在何处世界安住于胎中，从那之后，日复一日，没有逃脱地走向死主。”就像所说的那样。如果说现在是百岁寿命，我的最初的十六年已经过去了，还剩下八十四年，因为活着的时间很长，所以认为对活着抱有希望是合理的。你认为过去的时间很短，而未来的
English
In the commentary, it is said that the explanations with examples for each verse are not written here because of the fear of too many words. If someone asks, shouldn't this treatise also be offered initially in order to generate respect for the teacher? The answer is, indeed. However, the teacher Nagarjuna once said that in the root of the "Treatise on the Middle Way," the Blessed One was initially praised with phrases such as "Whatever arises dependently (Tibetan: གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་།)." This treatise also belongs to that category, therefore, a separate offering praise was not written, as the previous teachers said. The second part consists of two types: coarse continuous impermanence and subtle momentary impermanence. The first is further divided into five points, the first of which is refuting the idea that being alive can prevent death: If it is said that there is a lord of death who rules the three realms, even so, because there is a state of being alive before that, one will not fear the lord of death as long as one is alive. Being alive is not a factor that prevents death, because it itself has the nature of death. Just like that, because it is the cause of aging, death, and birth, just as cooking food is only for eating, all beings are initially born only to die, just as an executioner takes a person to be killed to the execution ground, in the middle they will also be affected by other factors such as aging, disease, and decline, and will not stay for even a moment, but will live in a state of going to the lord of death, just like a person to be killed being beheaded, it seems as if they are always being killed, not living, because they have already entered the path of death, just like livestock being taken to the slaughterhouse. Therefore, do not deceive yourself by expecting to live from the beginning. As it is said: "The hero of man, the first night, where the world dwells in the womb, from then on, day by day, without escape, goes to the lord of death." Just like it is said. If it is said that nowadays the lifespan is a hundred years, and my first sixteen years have passed, and there are eighty-four years left, so it is reasonable to have hope for living because the time of living is long. You see the past time as short, and the future