Tibetan
ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་བཤད། ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་བཤད། ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་སྤྲོས་པ་མི་མངའ་ཡང་། །ཤེས་བྱའི་དངོས་ཀུན་མ་འདྲེས་ས་ལེར་མཁྱེན། །མཁའ་ལྟར་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་ཡང་། །ཕྲིན་ལས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དེ་ལ་འདུད། །འཕགས་མཆོག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་གནས་བྱའི་ཕྱིར། །ལྷ་བུ་གཞོན་ནུའི་ཚུལ་དུ་སིངྒ་ལར། །དྲི་མེད་འདབ་བརྒྱའི་ཚལ་དུ་ལེགས་འཁྲུངས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱས་མཛད་གང་དེ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཡི་གཞུང་ལུགས་ཉིན་མོར་བྱེད་པའི་དཔལ། །རབ་འབྱམས་ཤེས་བྱའི་དེ་ཉིད་གསལ་བྱེད་ཅིང་། །མཐར་ལྟའི་མུན་པ་དཔྱིས་འབྱིན་འོད་སྟོང་ཅན། །སྐལ་བཟང་བློ་ཡི་པདྨོ་རྒྱས་ཕྱིར་དབྱེ། །འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པའི་རིམ་པ་གསལ་བར་སྟོན་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ནི་གང་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་སོ། །འདི་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་དོན་དང་། ཡན་ལག་གི་དོན་ཏོ། །དང་པོ་ལའང་། དགོས་དོན། བསྡུས་དོན། མཚན་དོན་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། བརྗོད་བྱ་གང་ལས་བརྩམས་ནས་དགོས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་འདི་བརྩམས་ཤེ་ན། དབུ་མ་རྩ་བ་ལ་སོགས་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བསྟན་པའི་གཞུང་དག་ལས་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྩམས་སོ། །དེ་ནི་གཞུང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཡང་འདིར་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་ནི་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་ལ། འདིར་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པ་གཙོ་བོར་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་དག་ཏུ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་དག་གི་འདོད་པ་རིགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མ་དག་གིས་དགག་པ་མཛད་པ་ན། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ནི་རྒོལ་བ་གཞན་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཆེད་དུ་བྱས་པ་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ་སྙམ་དུ་གཞན་དག་དོགས་པ་ན། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་གི་བསྟན་བྱ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྤྱོད་པ་བསྟན་བཅོས་འདིར་གསལ་བར་བསྟན་པས། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་ནི་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་པ་མ་ཡིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་རིགས་པའི་རྣམ་པ་དུ་མས་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་པས་བདེན་གཉིས་ལ་འཇུག་པའི་
Chinese
第一品释。 第一品释。 向十方诸佛及其眷属顶礼！虽无知与所知之戏论，然所知诸法皆明了现见。如虚空般不可言说，远离一切戏论，然事业无有间断，我向彼顶礼！为令圣妙佛法久住，于僧伽罗，化现为童子之相。于无垢百瓣莲花苑中善妙降生，愿彼令世间增长者获胜！彼之论典如日光般，能明了一切知识之实性，能彻底消除边见的黑暗，为令具缘者之智慧莲花开放而开显。此处为宣说菩萨众修习二谛之实性的次第，即《瑜伽行四百论》。此为所应宣说之法。此有二：总义与支分义。初者亦有：必要、摄义、名称义三种。初者，从所说为何而起，为何造此论典耶？谓从龙树论师所著之《中观根本慧论》等论典中，为宣说世俗谛与胜义谛二谛而造。然彼等论典岂非已宣说完毕耶？又于此处宣说有何用耶？谓彼等论典主要宣说以闻思断除增益，而此处则主要宣说瑜伽士以修习二谛之实性，以禅定之行持而修持。又，论师于中观论典中，以诸多理智破斥自他宗派之主张。然他者或疑中观论典乃为压伏他宗而作，乃是偏重辩论之论典。故于此论中，论师之论典所诠释之二谛之实性，以修习瑜伽之行持而明示之。故论师之论典并非偏重辩论，而是为令世间了悟实性，以诸多理智明示事物之实性，从而进入二谛之
English
Explanation of Chapter One. Explanation of Chapter One. I prostrate to the Buddhas of the ten directions and their retinues! Although you do not possess the elaborations of knowledge and objects of knowledge, you clearly see all objects of knowledge without confusion. Like the sky, you are inexpressible and free from all elaborations, yet your activity is continuous. I bow to that one! In order to establish the supreme and excellent teachings of the Victorious One, in Simhala, you manifested as a youthful divine child. You were born beautifully in a garden of immaculate hundred-petaled lotuses. May that one who makes the world flourish be victorious! His doctrine is like the glory of the sun, clarifying the reality of all kinds of knowledge, completely dispelling the darkness of extreme views, and opening up the lotus of the fortunate mind. Here, the Four Hundred Verses on Yoga Practice, which clearly shows the order of meditating on the reality of the two truths for Bodhisattvas, is the Dharma to be explained. This has two parts: the general meaning and the branch meaning. The first also has three parts: the purpose, the summary, and the meaning of the title. The first is: From what is the subject matter derived, and why was this treatise composed? It was composed from the treatises taught by the teacher Nagarjuna, such as the Root Verses on the Middle Way, in order to teach the two truths, conventional and ultimate. But haven't those treatises already taught that? What is the use of teaching it here again? Those treatises mainly teach the cutting of superimpositions through hearing and thinking, while this mainly teaches the practice of yogis cultivating the reality of the two truths through meditation, the practice of samadhi. Furthermore, in the Madhyamaka treatises, the teacher refuted the assertions of his own and others' schools with various kinds of reasoning. Others may suspect that the Madhyamaka treatises were made to subdue other opponents and are treatises that emphasize debate. Therefore, in this treatise, the reality of the two truths, which is the subject of the teacher's treatises, is clearly shown through the practice of yoga. Therefore, the teacher's treatises do not emphasize debate, but rather, in order for the world to realize reality, they clearly show the reality of things with various kinds of reasoning, thereby entering the two truths.
Tibetan
རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་འདི་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། བསྟན་བཅོས་ལས་བྱས་རྩོད་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར། །མ་མཛད་རྣམ་གྲོལ་ཕྱིར་ནི་དེ་ཉིད་བསྟན། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཤད་པ་ན། །གཞན་གཞུང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་འདི་ཉེས་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིམ་པ་གཞུང་འདིས་བསྟན་མོད། དེས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་རིམ་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་ནི་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པས་གཞན་ལས་མ་གསན་པར། །བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྟོན་པར་མཛད། །གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་དེ་བཞིན་དོན་དམ་སྟེ། །བདེན་པ་གསུམ་པ་འགའ་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དབུ་མ་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་དང་། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་སྤང་བ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འདིས་བདེན་པ་གཉིས་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་ཅེ་ན། འགྲེལ་པར། གང་ལས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན། རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་རིམ་གྱིས་དོན་དམ་སྟོན་འགྱུར་བ་ཞེས་བཤད་པས། ཇི་སྐད་དུ། ཀུན་རྫོབ་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས། འདིའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་བཅུ་དྲུག་གི་དང་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་སྟོན་ལ། ཕྱི་མ་བརྒྱད་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ་བཞིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་པོ་བཞི་པོ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གནས་པ་བཞིན་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པའོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གནོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །གང་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་གཙང་བའོ། །གང་མི་གཙང་བ་དེ་ནི་དོར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པས་ང་ད
Chinese
通达此乃阐明瑜伽之理，如《入中论》所说：因论典所生耽著于诤论，为令解脱故说示彼性空，设若如是分别解释时，纵然他宗毁灭亦无咎。如是说。设若此论阐述趣入二谛之如实性的瑜伽次第，然彼有何用耶？由闻思修之次第通达二谛之如实性，由此便能获得圆满自他利益之遍知果位。如经部所说：世间知者不从他听闻，即以此二谛而作开示，何为世俗谛以及胜义谛，此外更无第三谛存在。如是说。中观论中也说：诸佛所说法，真实依二谛。如是说。第二，分二：正说和遣除对它的邪见。初者：此论如何阐述二谛之理？释论中说：从此世间事物如何安住，分别之后次第显示胜义谛。如是说：不依世俗谛，不得胜义谛，不得胜义谛，不能得涅槃。以如是之理，此论之十六品中，前八品为了悟胜义谛之方便，如实分别阐述世俗谛如何安住，后八品则阐述胜义谛。其中，前四品通过破除四颠倒的方式，如实明示世间四事物安住于真实世俗谛中，即：色等五蕴依赖因缘而生，彼等亦因具有生之故而无常。凡是无常者，定为坏灭所损之自性，故是痛苦。凡是痛苦者，定因恒常生厌而为不净。凡是不净者，定因应舍弃之故，执著为我与我所，我等
English
Understanding this clarifies the principle of yoga, as it is said in the Madhyamakavatara: 'Because of attachment to debates arising from treatises, it is taught to liberate them from that very nature of emptiness. If it is explained in such a way that other doctrines are destroyed, there is no fault in this.' Thus it is said. If this treatise explains the stages of yoga for entering the reality of the two truths, then what is its purpose? By understanding the reality of the two truths through the stages of hearing, thinking, and meditating, one will attain the state of omniscience, which is the perfection of benefiting oneself and others. As it is said in the sutra: 'The Knower of the World, without hearing from others, teaches by means of these two truths. Whatever is conventional is also ultimate; there is no third truth.' Thus it is said. And in the Madhyamaka it is also said: 'The Dharma taught by the Buddhas truly relies on two truths.' Thus it is said. The second has two parts: the actual explanation and the refutation of wrong views about it. The first is: How does this treatise explain the two truths? In the commentary it says: 'From this, how worldly things abide, having distinguished them, gradually the ultimate is shown.' As it is said: 'Without relying on the conventional, the ultimate is not realized; without realizing the ultimate, Nirvana is not attained.' In this way, in the sixteen chapters of this treatise, the first eight chapters, as a means to realize the ultimate, explain how the conventional truth abides by distinguishing it, and the latter eight chapters will explain the ultimate truth. Among them, the first four chapters, by eliminating the four perversions, clearly show how the four worldly things abide in the true conventional truth, that is: the five aggregates, such as form, arise dependent on causes and conditions, and because they have arising, they are impermanent. Whatever is impermanent is necessarily of the nature of being harmed by destruction, therefore it is suffering. Whatever is suffering is always impure because it causes aversion. Whatever is impure is to be abandoned, therefore clinging to it as self and what belongs to self, we