Tibetan
ངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དྲི་མ་འབྲིང་པོ་བསལ། དེའི་འོག་ཏུ་བཀའ་ཐ་མར་དོན་དམ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བསྟན་ནས། ཅང་མེད་དུ་འཛིན་པའི་དྲི་མ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་བསལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ན་བཀའ་དང་པོ་ནི། དྲང་བའི་དོན་ཁོ་ན་དང་། བར་པ་ཡང་དྲང་བའི་དོན་གཙོ་ཆེ་ཞིང་། ཐ་མ་ངེས་དོན་འབའ་ཞིག་ཡིན། ཡང་བཀའ་དང་པོ་འཁྲིད་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ལྟ་བུ། བར་པ་དངོས་གཞི་ལྟ་བུ། ཐ་མ་ངོ་སྤྲོད་ལྟ་བུར་ཡང་བཞེད་པར་གདའ། དེ་བས་ན་བཀའ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་དག་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་བརྟན་འདུས་མ་བྱས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་གསལ་ཞིང་། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དེ་ངེས་དོན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་གཞིའི་དུས་སུ་དྲི་བཅས་སུ་བཞུགས་ཀྱང་། རྣལ་འབྱོར་པས་ལམ་བསྒོམས་ནས་དྲི་མ་སྦྱངས་པས། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་དྲི་མ་བྲལ་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་བསྟན་ཏེ། དོན་ཅིག་ཅེས་གསུངས་པར་གདའ། བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ་ནི། བཀའ་དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་པས་དྲང་དོན་ཁོ་ན་ཡིན། བར་པ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་པ་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་པས་ངེས་དོན་ཁོ་ན་ཡིན། ཐ་མ་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་འཁོར་ལ་གསུངས་པས་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་ཅི་རིགས་པ་ཡོད། ཁྱད་པར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་མདོ་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན། དགོངས་གཞི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཡོད་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་ལ་དགོངས། དཔེར་ན་མར་གྱི་རྒྱུ་ཞོའམ་འོ་མ་ཡོད་པ་ལ་མར་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་ན་རྫུན་དུ་མི་འགྱུར་བ་བཞིན། དེས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི། སེམས་ཅན་ལ་གཏན་མེད་ཅེས་གསུང་བར་གདའ། ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་ཡང་། དེ་ལྟ་བུའི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དྲང་དོན་ཡིན། དགོངས་གཞི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་དགོངས། དགོས་པ། སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་དང་བརྙས་པ་དང་། ཅེས་སོགས་རྒྱུད་བླ་ནས་གསུངས་པའི་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོངས་པའི་དོན་དུ་ཡིན། དེ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་དེ་འདྲ་བའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་ན་བཅིངས་གྲོལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པའི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུང་བར་གདའ། དེ་དག་ནི་རགས་པ་ཙམ་སྨོས་པ་ལགས། ཞིབ་པར་སྨྲས་ན་མཐའ་ཡས་སོ། དྲི་བ་སྔ་མའི་སྡེ་ཚན་ནོ། །དྲི་བ་ཕྱི་མའི་སྡེ་ཚན་ལ། ཇོ་བོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་ལ་བསྔགས་པ་མཛད་པ་ཅི་ཞེས་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མར་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་སྐྱེད་པ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཐུ་ཡིན་ཅིང་། བར་དུ་དཀའ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པས་གཞན་དོན་དུ་ཚོགས་གཉིས་གསོག་པ་ཡང་དེའི་མཐུ་ཡིན་ལ། ཐ་མར་སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྐོར་བ་ཡང་དེའི་མཐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཐུ་ཐབས་ལམ་ཐུན་མོང་མིན་པ་ཡིན་པས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་བསྟན་ཀུན་ཏུ་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བསྔགས་པ་མཛད་ལ། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཀྱང་ཐབས་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་ན་ཉན་རང་གི་སར་ལྷུང་བས་དེ་ཙམ་དུ་མི་བསྔགས་པ་ལགས་སོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་དང་། དེ་ལས་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞེས་པ། མཁྱེན་རབ་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས། རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་ལ་འདུལ་བའི་སྡེ་མི་འདྲ་བ་བཞི། སྐད་རིགས་མི་འདྲ་བ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཐུབ་པས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ལས་གྱེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ལ་ཡང་ནང་སེལ་མི་འདྲ་བའི་འདུལ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད། དེའི་ཕྱིར་དང་པོ་སྡོམ་པ་ལེན་པའི་ཚུལ། བར་དུ་བསྲུང་བའི་ཚུལ། ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཚུལ། མཐར་གཏོང་བའི་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་སྡེ་པ་ཀུན་ལ་མི་འདྲ་བ་རེ་ཡོད་གསུང་ཡང་། རང་རེས་སྡེ་པ་གཞན་གྱི་ལག་ལེན་དང་འདུལ་བ་ལ་སོགས་མ་མཐོང་བས་ཁྱད་པར་ཞིབ་མོ་བརྗོད་པར་དཀའ་བར་གདའ། འོན་ཀྱང་འདི་ལ་བརྟག་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཡོད་ཏེ་རྒྱལ་པོ་དྷརྨ་ཨ་ཤོ་ཀ་དྷས་ཡོན་བདག་མཛད་ནས། བཀའ་བསྡུ་བ་གསུམ་པ་བྱུང་བའི་དུས་སུ། སྡེ་པ་རྣམས་ནང་མ་མཐུན་པས་ཕན་ཚུན་བསྟན་པ་ཡིན་མིན་རྩོད་པ་ཆེན་པོ་བྱུང་བ་ལ། དགེ་འདུན་ཐུགས་མ་བདེ་བའི་ཚེ། རྒྱལ་པོ་ཀྲི་ཀྲིའི་རྨི་ལྟས་ལུང་བསྟན་པའི་མདོ་རྙེད་ནས། ཀུན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་ཏེ། རྩོད་པ་མེད་པ་བྱས་སོ་ཞེས་གྲགས་ལ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་ལ་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་བཞི་གསུང་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་རྩ་བའི་སྡེ་བཞི་དང་དེ་ལས་གྱེས་པ་རྣམས་ཡོང་བར་འགྱུར་བས། ཕྱིས་སྡེ་པ་རྣམས་བསྟན་པ་ཡིན་མིན་གྱི་རྩོད་པ་འབྱུང་བ་མི་རིགས་
Chinese
遣除了对实有显现执著的中等垢染。之后，在最后一部经典中，显示了真如如来藏是常、坚、不变、永恒的法性，从而遣除了执著于一无所有的细微垢染。如此，第一部经典只是不了义，中间的经典也主要是不了义，最后一部经典则是了义。还有一种观点认为，第一部经典像是引导的前行，中间的经典像是正行，最后一部经典像是介绍。因此，在最后一部经典的经部中，清楚地宣说了众生相续中存在着如来藏，它具备常、坚、非造作的相好庄严，并且具有功德，这是了义。虽然它在基础阶段存在垢染，但瑜伽士通过修持道路来净化垢染，因此在果位阶段，垢染得以去除，果位法身得以显现。这在般若波罗蜜多乘中，以真如、真实之边、自性身和法身等名称来表示，宣说了意义相同。布敦仁波切认为，第一部经典只是为声闻乘行者宣说，因此只是不了义。中间的经典只是为菩萨眷属宣说，因此只是了义。最后一部经典是为进入各种乘的眷属宣说，因此既有不了义也有了义。特别是，宣说如来藏存在于众生之中的经典是不了义的经典。其意图是指向阿赖耶识中存在的无漏种子。例如，如果说酥油的原料存在于酸奶或牛奶中，那么说有酥油并不算说谎。因此，如来藏只存在于佛陀之中，而众生则完全没有。法王萨迦班智达也认为，如此宣说的如来藏是不了义。其意图是指向离戏论的心性。目的是为了避免《宝性论》中所说的五种过失，即灰心丧气、轻视众生等。如果存在像那样对真实造成损害的如来藏，那么与承认系缚解脱之基础的我之外道就没有区别了。
English
The medium stain of clinging to appearance as real is removed. Thereafter, in the final scripture, the ultimate sugatagarbha is shown to be of the nature of permanence, stability, eternity, and immutability, thereby removing the subtle and very subtle stain of clinging to nothingness. Thus, the first teaching is solely provisional, the intermediate one is mainly provisional, and the final one is solely definitive. Alternatively, it is also held that the first teaching is like a preliminary for guidance, the intermediate one is like the main practice, and the final one is like an introduction. Therefore, in the sutras of the final teaching, it is clearly stated that the sugatagarbha, adorned with the marks and signs of permanence, stability, and non-compoundedness, and endowed with qualities, exists in the minds of sentient beings. This is definitive, and although it exists with stains at the ground stage, the yogi purifies the stains by meditating on the path. Thus, at the fruition stage, the stains are removed, and the fruition, the dharmakaya, is manifested. In the Perfection of Wisdom Vehicle, this is indicated by names such as Suchness, Ultimate Reality, Essence Body, and Dharma Body, and it is said that the meaning is the same. Butön Rinpoche says that the first teaching was given only to the Hearer Vehicle practitioners, so it is solely provisional. The intermediate one was given only to the Bodhisattva assembly, so it is solely definitive. The final one was given to an assembly that had entered various vehicles, so it has both provisional and definitive meanings as appropriate. In particular, the sutra that shows the sugatagarbha as existing in sentient beings is a provisional sutra. The intention is directed towards the uncontaminated seeds that exist in the alaya consciousness. For example, just as it is not a lie to say that butter exists when the material for butter, yogurt or milk, exists, so the sugatagarbha exists only in the Buddhas, and sentient beings have none at all. Dharma Lord Sakya Paṇchen also says that the sugatagarbha spoken of in this way is provisional. The intention is directed towards the nature of mind, which is free from elaboration. The purpose is to abandon the five faults mentioned in the Uttaratantra, such as discouragement and contempt for sentient beings. If there were such a sugatagarbha that harms reality, there would be no difference from the tirthikas who assert a self that is the basis of bondage and liberation.
Chinese
据说会变成那样。这些只是粗略地说了一下，如果详细说，那是无边无际的。这是第一个问题的部分。关于第二个问题，乔沃杰钦波等是如何赞美慈悲的呢？大慈悲是一切遍智之法的根本，首先为了他人的利益而想要获得佛果的发心，以及发愿等等，也是大慈悲的力量。中间以无法估量的艰难，为了他人的利益而积累二资粮，也是它的力量。最后成佛后转法轮，也是它的力量。因此，大慈悲是成办大乘的力量和不共的方便道。因此，大乘的经论中以多种方式赞美它。即使证悟了空性，如果与方便慈悲分离，也会堕入声闻缘觉的地位，因此不会那样赞美。声闻的根本四部，以及从那分出的十八部的差别是什么呢？ 智慧之王萨迦班智达说，根本四部有四种不同的律藏部，由能仁以四种不同的语言讲述。从那分出的十八部也有十八种不同的内部差异的律。因此，最初受戒的方式，中间守护的方式，后来修改的方式，最后舍弃的方式等等，据说每个部派都有不同。但是，我们没有见过其他部派的实践和律藏等，因此很难详细说明差别。然而，对此有这样一种考察，即国王达玛阿育王作为施主，在第三次结集的时候，各部派内部不和，互相争论是否是教法。僧众不悦的时候，找到了国王克里的梦兆授记的经典，大家都归于佛陀的教法，消除了争论。如果佛陀对根本四部说了四种律藏，那么在世尊住世的时候，根本四部和从那分出的各部就会出现。后来各部争论是否是教法是不合理的。
English
It is said that it will become like that. These are just rough statements. If described in detail, it would be limitless. That is the section for the first question. Regarding the second question, how did Jowo Je Chenpo and others praise loving-kindness and compassion? Great compassion is the root of all omniscient Dharma. Initially, the mind of wanting to attain Buddhahood for the sake of others, and making aspirations, etc., are also the power of great compassion. In the middle, accumulating the two accumulations for the sake of others with immeasurable difficulties is also its power. Finally, turning the wheel of Dharma after attaining Buddhahood is also because of its power. Therefore, great compassion is the uncommon power and skillful means of the Great Vehicle. Therefore, the sutras and teachings of the Great Vehicle are praised in various ways. Even if emptiness is realized, if it is separated from skillful means and compassion, one will fall into the state of Hearers and Solitary Realizers, so it is not praised that much. What are the differences between the four root schools of the Hearers and the eighteen schools that branched out from them? Sakya Pandita, the Lord of Wisdom, said that the four root schools each have a different Vinaya Pitaka, taught by the Thubpa (Buddha) in four different languages. The eighteen schools that branched out from them also have eighteen different Vinayas with internal differences. Therefore, the way of taking vows initially, the way of protecting them in the middle, the way of amending them later, and the way of abandoning them in the end, etc., are said to be different for each school. However, since we have not seen the practices and Vinaya, etc., of other schools, it is difficult to describe the differences in detail. However, there is this much investigation into this: When King Dharma Ashoka was the patron, during the time of the Third Council, the schools were not in harmony with each other, and there was a great dispute as to whether they were the teachings or not. When the Sangha was not happy, they found the sutra of the prophecy of King Krikri's dream, and everyone was included in the Buddha's teachings, and the dispute was eliminated. If the Buddha had spoken four Vinaya Pitakas for the four root schools, then the four root schools and those that branched out from them would have arisen during the time when the Bhagavan was dwelling. It is unreasonable for the schools to later dispute whether they are the teachings or not.