Tibetan
་། རིག་པ་ལ་དངས་ཆ་དང་གསལ་ཆ་ཅི་བྱུང་དང་། སྟོང་སང་སང་པོའི་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཅི་ཤར་ལ་དགའ་ཞེན་མེད་པར་བསྐྱུར། ཉམས་མ་ཐུག་དྲགས་པས་བཤིག་མི་ཐུབ་པ་འདྲ་བ་བྱུང་ན་མི་སྒོམ་པར་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་གང་དགར་བསྐྱུར་ལ་འཇོག །བདེ་གསལ་སྟོང་པར་ཞིག་པ་ན་གནས་ལུགས་རྗེན་གྱིས་འཆར། སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་དང་གསལ་ཆ་དང་འཆར་སྒོ་ལ་བདེན་ཞེན་སྐྱེ། ཆགས་སྡང་འཛིན་ཞེན་རགས་སུ་སོང་བའི་ཉམས་བྱེད་ན། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མོས་ཤིང་བཙལ་བས་མི་ (༦༨༡)རྙེད་པ་ལ་འཇོག །དེས་དེ་སྟོང་པར་འཆར། རང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལའང་ཁྱད་མི་འདུག་པས། ལས་འབྲས་སྤང་བླང་མི་དགོས་སོ་སྙམ་པའི་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་ན། ལས་འབྲས་བདེན་པར་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད། མེ་མི་བདེན་ཀྱང་ཤིང་ཚིག །ཆུ་མི་བདེན་ཀྱང་གཤེར་བ་མི་འགག་པ་ལྟར་ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་། དེ་ལ་སེམས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་གནས་ན་ཞི་གནས་ཡིན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་གཉིས་སེལ་བ་ཞིག་དགོས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས། གནས་འགྱུ་ཐམས་ཅད་ངོས་བཟུང་མེད་པར་མྱོང་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་ན་ལྷག་མཐོང་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཤར་ལ་རང་ངོ་ཤེས་པས་ (༦༨༢)བཟོ་བཅོས་མེད་པར་སྐྱོང་ཐུབ་ན་ཕྱག་ཆེན་དངོས་གཞིའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ལ་ཅི་བསམ། སྣང་བ་ལ་ཅི་ཤར་ཐམས་ཅད་དྲན་པ་དང་རྩོལ་བ་བརྟེན་མི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་རང་ངོ་ཤེས་པའི་གསལ་སྟོང་རྒྱ་འབྱམས་སུ་སོང་བའི་ཚེ། རྩ་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདིའང་ཏཱ་ར་ནཱ་ཐས་ཤར་ཀོང་པོའི་ཡུལ་གྱི་བཤེས་གཉེན་མཁྱེན་རབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཉེ་བར་གདམས་པའོ།། །།དགེའོ།། །། (༦༨༣)ནི་གུའི་ཡན་ལག་ཕྱག་ཆེན་གའུ་མའི་ཁྲིད་བཞུགས་སོ།། །། (༦༨༤)ན་མོ་གུ་རུ། བདེ་ཆེན་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས། །ལོངས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་སོགས། །བླ་མ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདིར་བཤད་བྱ། །དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་གུ་མའི་གདམས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གའུ་མ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔོན་འགྲོ། དངོས་གཞི། རྗེས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་དང་ (༦༨༥) ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་ནི། རང་གི་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའི་གནས་སུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ངོ་བོ་རྩ་བའི་བླ་མ་ལ་རྣམ་པ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐུགས་ཀར་བསྣོལ་ནས་འཛིན་པ
Chinese
当觉知生起清澈和明晰时，以及当空荡荡的无分别体验升起时，不要执着，放下它。如果体验过于强烈，以至于似乎无法打破，不要修习，而是随意地将其留在显现之上。当乐、明、空消融时，实相会赤裸显现。如果对心的显现、明晰和生起方式产生真实的执着，并且生起粗重的贪嗔执着，那么要相信一切如幻，并安住于寻找而不可得的状态中。(681) 这样它会显现为空性。因为自心的本质也没有什么不同，如果生起认为不需要取舍因果的邪见，那么即使因果不是真实的，世俗的因果也不会欺骗。即使火不是真实的，木头也会燃烧。即使水不是真实的，湿润也不会消失，所以必须对因果生起信心。如是修习。如此，如果心安住于明空无执的状态，那就是止，需要消除掉沉掉和掉举两种状态。如果所有的显现都是心，所有的住和动都在无所执着的状态中体验，那就是生起了胜观。(682) 当任何生起都能认识自性，并且能够无造作地保持时，那就是生起了大手印正行的证悟。心中所想为何？显现中所现为何？当一切都不需要依赖忆念和努力，一切都成为认识自性的明空广阔时，那就是所谓的“根断”，是后续体验的究竟。这段话是多罗那他为东康地方的善知识智贤所作的近距离教导。吉祥！(683) 尼古支分大手印盒子的引导文。 (684) 拿摩古汝（藏文：ན་མོ་གུ་རུ།，梵文天城体：नमो गुरु，梵文罗马拟音：Namo Guru，汉语字面意思：敬礼 गुरु上师）。 大乐任运不造作，报身金刚持尊等，顶礼上师诸众后，于此宣说大手印。其中智慧空行母尼古玛的教导大手印盒子有三：前行、正行、后行。第一部分有二：共同和(685)不共同。第一部分共同前行是：在自己面前的虚空处，珍宝座莲花月亮之上，本体是根本上师，形象是胜乐金刚，身色白色，一面二手，金刚杵和铃在胸前交叉持有
English
When clarity and luminosity arise in awareness, and when the experience of empty, spacious non-thought arises, let go without attachment. If the experience is too intense, so that it seems impossible to break, do not meditate on it, but leave it as it is on the appearance. When bliss, clarity, and emptiness dissolve, the true nature will appear nakedly. If you develop a true attachment to the appearances, clarity, and ways of arising of the mind, and if gross attachment and aversion arise, then trust that everything is like a mirage and rest in the state of searching but not finding. (681) In this way, it will appear as emptiness. Because there is no difference in the nature of your own mind, if you develop the wrong view that there is no need to accept or reject cause and effect, then even if cause and effect are not real, conventional cause and effect are not deceptive. Even if fire is not real, wood will burn. Even if water is not real, moisture will not cease, so you must develop faith in cause and effect. Practice in this way. Thus, if the mind abides in a state of clarity and emptiness without grasping, that is calm abiding, and it is necessary to eliminate both sinking and excitement. If all appearances are mind, and all dwelling and movement are experienced without grasping, then insight has arisen. (682) When you can recognize the nature of whatever arises and can maintain it without fabrication, then the realization of the actual practice of Mahamudra has arisen. What is thought in the mind? What appears in the appearances? When everything does not need to rely on mindfulness and effort, and everything becomes the vast expanse of clarity and emptiness of recognizing one's own nature, that is called "root severance," which is the ultimate of subsequent experience. This was a close instruction given by Taranatha for the sake of the virtuous friend Jñānarabhadra in the eastern region of Kongpo. May it be virtuous! (683) The instructions on the Nigu branch Mahamudra Gau box. (684) Namo Guru (藏文：ན་མོ་གུ་རུ།，梵文天城体：नमो गुरु，梵文罗马拟音：Namo Guru，汉语字面意思：敬礼 गुरु上师). Great bliss, spontaneously accomplished, uncreated, the Sambhogakaya Vajradhara, and so forth. Having paid homage to all the lamas, here I will explain the Great Seal. Among these, the instructions of the wisdom dakini Niguma, the Mahamudra Gau, have three parts: preliminaries, main practice, and subsequent practice. The first part has two: common and (685) uncommon. The first, common preliminary practice is: In the space in front of oneself, on a jeweled throne, lotus, and moon, the essence is the root lama, the form is Chakrasamvara, the body is white, with one face and two hands, holding a vajra and bell crossed at the heart.
Tibetan
། རུས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེས་བརྒྱན་པ། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག་བསམ། (༦༨༦)དེའི་མདུན་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་མཎྜལ་འབུལ། ཡིག་བརྒྱ་བཟླས། བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། འཆི་བ་མི་རྟག་པ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་རྒྱས་པར་བསྒོམ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པ་དང་། དྲིན་དྲན་པ་སོགས་ཀྱིས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དགྲ་ལྟ་བུ་ལ་ནམ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་སྤྱི་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་ནི། རང་བབས་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་ལུས་ཡི་དམ་ལྷར་གསལ་བའི་རྐང་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་། ལག་པ་གཉིས་མཉམ་བཞག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཅའ། སྒལ་ཚིགས་དྲང་པོར་བསྲང་། མགྲིན་པ་ཅུང་ཟད་སྒུ་བར་བྱ། མིག་ཐད་ཀར་རང་སོར་བལྟ། ལྕེ་རྩེ་རྐན་ལ་སྦྱར། མཆུ་སོ་ཐད་ཀར་བཞག །ལག་པའི་གྲུ་མོ་ནང་དུ་རློག་བཅུག་པས་སྒོམ་ཤིང་གི་ཚ་བ་ (༦༨༧)བྱས་པའི་ལུས་གནད་ལེགས་པར་བཅའ། དེ་ནས་རྩ་བཞི་ཉྭ་བཞི་ལྷོད་ཀྱིས་ལྷོད་པ་ནི་ལུས་རང་བབས་སོ། །མཆུ་འབྱེད་འཛུམ་གྱི་རྩོལ་བ་དང་བྲལ་ཞིང་ངག་སྨྲ་བརྗོད་མེད་པ་ནི་ངག་རང་བབས་སོ། །མིག་གི་ལྟ་སྟངས་དང་བཅས་པས་འདི་བསྒོམ་སྙམ་པའི་སྒོམ་འདོད་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཏེ་མ་བཅོས་པར་འཇོག་པ་ནི་སེམས་རང་བབས་སོ། །དེའི་ངང་ལ་ཧད་དེ་ཆད་དེ་གནས་པ་ནི་སྔོན་འགྲོའི་ཚད་ཡིན། དེ་འདྲ་དེ་ལ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ། ཆད་ནས་ངལ་གསོ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡུད་ཙམ་རེ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་འཆར་ཏེ་དེ་ངོས་མ་ཟིན་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྤྱོད་ལམ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་ཕྱིའི་ཡུལ་དྲུག་པོ་ཅི་སྣང་ཡང་དེ་དྲན་པས་བཟུང་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེ་རེ་བལྟས་པས་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་དུ་ཆམ་སོང་བ་དང་། ངའི་སྔོན་འགྲོ་ཤར་འདུག་སྙམ་ངོས་ (༦༨༨)བཟུང་ཏེ། དེ་ལ་ཧད་དེ་ཆད་དེ་བཞག་གོ །དེའི་སྐབས་སུ་སྔར་མ་བསྒོམས་པས་ཤེས་པ་འཕྲོ་ན་འདིས་བོགས་འདོན་ཏེ། ཕྱིའི་སྣང་བ་ཡུལ་ལ་ངོས་བཟུང་ཅི་འདུག །ནང་ལུས་ལ་ངོས་བཟུང་ཅི་འདུག །གསང་བ་སེམས་ལ་ངོས་བཟུང་ཅི་འདུག་རིག་པས་དཔྱད་ལ་བལྟ། བལྟས་པས་ངོས་བཟུང་མ་རྙེད་ན་དེའི་ངང་ལ་བཞག་གོ །ཡང་སྣང་བ་ལ་སེམས་འཕྲོ་ན་གང་ལ་འཕྲོ་བའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དེ་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། མཐར་གང་དུ་འགགས། འོལ་སྤྱི་ལ་མ་བཞག་པར་ལེགས་པར་བཙལ། དེ་ནས་འཛིན་མེད་དུ་བུན་སོང་ན
Chinese
以骨饰和珍宝装饰，观想显现而无自性之境。(686)于其前修皈依，四无量心。发殊胜菩提心，献曼扎。念诵百字明。祈请上师传承。广修死亡无常、业果轮回之过患。知一切众生为母，念恩等，慈悲如对仇敌般，直至生起，此乃共同之处。第二，不共之前行：置于三自性之上。即自身明观为本尊，双足金刚跏趺坐。双手结等持印。脊柱正直。颈部稍弯。双眼直视前方。舌尖抵上颚。嘴唇自然放置。手肘内收，如经禅定之热力(687)般，善调身之要点。之后，放松四肢，此乃身之自然。嘴唇不作张开微笑之努力，语无言说，此乃语之自然。以眼之视线等，不作“我当修此”之修习意欲之分别念，不作修饰而安住，此乃心之自然。于此状态中，惊愕、断念而住，乃前行之量。如是之状态，名为庸常之识。断念而休息等状态中，刹那间于一切有情生起，然未认清其面目，故流转于轮回。故于一切四种威仪中，于六根之境，外境六者无论显现何者，皆以正念摄持之。于其体性凝视，则消融于光明空性无执之中。生起“我的前行已生起”之念(688)，于此惊愕、断念而住。于彼时，若因未曾修习而心识散乱，则以此提炼之：外观之显现于境上执着为何？内身执着为何？秘密之心执着为何？以智慧观察。观已，若未寻得执着，则于彼状态中安住。又若心识散乱于显现，则于散乱之境之显现，首先从何而生？如今于何处住？最终于何处灭？勿置于大概，而应善加寻觅。之后则消融于无执之中。
English
Adorned with bones and jewels, contemplate the appearance as devoid of inherent existence. (686) In front of it, practice refuge and the four immeasurables. Generate the supreme Bodhicitta and offer the mandala. Recite the Vajrasattva mantra. Pray to the lineage of gurus. Extensively contemplate the faults of death, impermanence, karma, and cyclic existence. Knowing all sentient beings as mothers, remembering their kindness, and so forth, cultivate loving-kindness and compassion as if towards an enemy, until it arises; this is the common practice. Second, the uncommon preliminary practice: place it upon the three natural states. That is, one's own body is clearly visualized as the deity, with legs in the vajra posture. The two hands form the mudra of equipoise. The spine is straightened. The neck is slightly bent. The eyes gaze straight ahead. The tip of the tongue touches the palate. The lips are naturally placed. The elbows are drawn inward, so that the essential points of the body are well-arranged, as if warmed by the heat of meditation. (687) Then, relax the four limbs and the four calves; this is the natural state of the body. Without the effort of opening the lips and smiling, and without speech or expression, this is the natural state of speech. With the gaze of the eyes and so forth, without the thought of "I shall meditate on this," without fabrication, abide; this is the natural state of mind. In this state, abide in astonishment and cessation; this is the measure of the preliminary practice. Such a state is called ordinary consciousness. In the state of cessation and rest, it arises momentarily in all sentient beings, but because they do not recognize its face, they wander in cyclic existence. Therefore, in all four activities, in the realm of the six senses, whatever appears of the six external objects, hold it with mindfulness. Gazing intently at its essence, it dissolves into clarity, emptiness, and non-grasping. The thought arises, "My preliminary practice has arisen," (688) and in this, abide in astonishment and cessation. At that time, if the mind wanders due to not having practiced before, then refine it with this: what is grasped in the external appearance of the object? What is grasped in the internal body? What is grasped in the secret mind? Examine with wisdom. Having examined, if no grasping is found, then abide in that state. Again, if the mind wanders to an appearance, then from where did the appearance of the object to which it wanders first arise? Where does it now abide? Where does it ultimately cease? Do not place it in generality, but search well. Then it dissolves into non-grasping.